Wskazania do stosowania lenalidomidu

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, dostępnym w postaci kapsułek twardych w różnych dawkach (2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg, 25 mg). Precyzyjne wskazania do jego stosowania obejmują kilka jednostek chorobowych, w których wykazano jego skuteczność kliniczną.¹

Szpiczak mnogi

Szpiczak mnogi stanowi główne wskazanie do stosowania lenalidomidu. Lek może być wykorzystywany w różnych stadiach tej choroby, z uwzględnieniem linii leczenia oraz stanu klinicznego pacjenta:²

• Leczenie podtrzymujące u dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych – w tym wskazaniu lenalidomid stosowany jest w monoterapii.³
• Leczenie pierwszej linii u dorosłych pacjentów z nieleczonym uprzednio szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu – w tym wskazaniu lenalidomid stosuje się w terapii skojarzonej z:
  • deksametazonem
  • bortezomibem i deksametazonem
  • melfalanem i prednizonem

  Wybór konkretnego schematu terapeutycznego powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb i stanu klinicznego pacjenta.⁴

• Leczenie pacjentów uprzednio leczonych – lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano wcześniej co najmniej jeden schemat leczenia. W tym przypadku lek stanowi opcję terapeutyczną w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego.⁵

Zespoły mielodysplastyczne

Lenalidomid w monoterapii jest wskazany u dorosłych pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) o określonej charakterystyce, a mianowicie:

• z anemią zależną od przetoczeń
• o niskim lub pośrednim-1 ryzyku według Międzynarodowego Systemu Prognostycznego (IPSS)
• związanych z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q
• gdy inne sposoby leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe

Zastosowanie lenalidomidu w tym wskazaniu jest ściśle ograniczone do pacjentów spełniających powyższe kryteria kliniczne i cytogenetyczne.⁶

Chłoniak z komórek płaszcza

Lenalidomid znajduje zastosowanie w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (ang. mantle cell lymphoma, MCL) u dorosłych pacjentów, przy czym wskazanie to dotyczy przypadków:

• nawracających (z nawrotem choroby)
• opornych na wcześniejsze leczenie

W tym wskazaniu lenalidomid stosowany jest w monoterapii, jako opcja dla pacjentów, u których standardowe metody leczenia okazały się nieskuteczne.⁷

Chłoniak grudkowy

W przypadku chłoniaka grudkowego (ang. follicular lymphoma, FL) lenalidomid stosowany jest w terapii skojarzonej z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20). To wskazanie obejmuje:

• dorosłych pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym
• chłoniaki grudkowe stopnia 1-3a

Połączenie lenalidomidu z rytuksymabem stanowi wartościową opcję terapeutyczną w leczeniu nawrotowych i opornych chłoniaków grudkowych po wcześniejszych liniach terapii.⁸

Warunki stosowania lenalidomidu

Decyzja o włączeniu leczenia lenalidomidem powinna być podejmowana przez lekarza specjalistę w dziedzinie hematologii lub onkologii klinicznej, po dokładnej ocenie stanu klinicznego pacjenta i uwzględnieniu przeciwwskazań. Istotne jest również rozważenie potencjalnych korzyści i ryzyka związanego z terapią.

Postać farmaceutyczna i dostępne dawki

Lenalidomide Gedeon Richter jest dostępny w postaci kapsułek twardych, w siedmiu różnych dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 25 mg.⁹ Poszczególne dawki różnią się wyglądem i kolorystyką kapsułek, co ułatwia ich identyfikację:

Wszystkie kapsułki są wypełnione białym proszkiem i posiadają charakterystyczne oznakowanie, co umożliwia prawidłową identyfikację dawki leku.¹⁰

Schemat dawkowania

Dawkowanie lenalidomidu powinno być dostosowane indywidualnie do pacjenta, w zależności od wskazania, stanu klinicznego oraz wyników badań laboratoryjnych. Schemat dawkowania różni się w zależności od leczonej jednostki chorobowej:

• W szpiczaku mnogim – dawkowanie zależy od linii leczenia oraz stosowanych leków towarzyszących
• W zespołach mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q – monoterapia w zalecanej dawce
• W chłoniaku z komórek płaszcza – monoterapia w ustalonej dawce początkowej
• W chłoniaku grudkowym – dawkowanie w skojarzeniu z rytuksymabem

Należy pamiętać, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania. Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki i ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych.¹¹

Zalecenia dotyczące leczenia skojarzonego

W zależności od wskazania, lenalidomid może być stosowany:

• W monoterapii:
  • w leczeniu podtrzymującym szpiczaka mnogiego po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych
  • w leczeniu zespołów mielodysplastycznych z delecją 5q
  • w leczeniu nawrotowego lub opornego chłoniaka z komórek płaszcza
• W skojarzeniu:
  • z deksametazonem w leczeniu szpiczaka mnogiego
  • z bortezomibem i deksametazonem w leczeniu szpiczaka mnogiego
  • z melfalanem i prednizonem w leczeniu szpiczaka mnogiego
  • z rytuksymabem w leczeniu chłoniaka grudkowego

Wybór odpowiedniego schematu terapeutycznego powinien być zawsze indywidualnie dostosowany do pacjenta, z uwzględnieniem jego stanu klinicznego, chorób współistniejących oraz wcześniejszych terapii.¹²

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Należy zwrócić uwagę na zawartość substancji pomocniczych w kapsułkach lenalidomidu, które mogą mieć znaczenie u niektórych grup pacjentów:

• Laktoza – wszystkie dawki zawierają laktozę w różnych ilościach (od 53,5 mg w kapsułkach 2,5 mg do 214 mg w kapsułkach 10 mg). U pacjentów z nietolerancją laktozy należy rozważyć potencjalne ryzyko związane z jej stosowaniem.¹³
• Barwniki – niektóre dawki zawierają barwniki mogące wywoływać reakcje alergiczne:
  • Czerwień allura (E 129) – w kapsułkach 2,5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg
  • Żółcień pomarańczowa (E 110) – w kapsułkach 5 mg, 7,5 mg i 10 mg
  • Tartrazyna (E 102) – w kapsułkach 10 mg i 15 mg

U pacjentów z nadwrażliwością na wymienione barwniki należy rozważyć ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych.¹⁴