Dawkowanie oraz sposób podawania lenalidomidu

Leczenie produktem Lenalidomide Gedeon Richter powinno być nadzorowane przez lekarza doświadczonego w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych. We wszystkich wskazaniach dawkowanie modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych ¹.

Zasady ogólne dawkowania

Dostosowania dawki, w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia, zalecane są w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innych działań toksycznych 3. lub 4. stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem ².

W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 godzin, pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki upłynęło ponad 12 godzin, pacjent nie powinien zażyć tej dawki, ale powinien przyjąć kolejną dawkę o zaplanowanej porze następnego dnia ³.

Dawkowanie w poszczególnych wskazaniach

Nowo rozpoznany szpiczak mnogi (NDMM)

Terapia lenalidomidem może być stosowana u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli liczba bezwzględna neutrofili (ANC) wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10⁹/l ⁴.

Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1, 8, 15 i 22 powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i deksametazonem do progresji choroby lub nietolerancji ⁵.

Schemat redukcji dawki lenalidomidu w skojarzeniu z deksametazonem

Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem

Leczenie początkowe lenalidomidem może być stosowane w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Nie wolno rozpoczynać tej terapii, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10⁹/l ⁶.

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-14 każdego 21-dniowego cyklu, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m² powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w dniach 1, 4, 8 i 11 każdego 21-dniowego cyklu ⁷.

Zaleca się przeprowadzenie maksymalnie ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tygodnie leczenia początkowego). Następnie terapię można kontynuować lenalidomidem w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli w skojarzeniu z deksametazonem ⁸.

Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem

Nie wolno rozpoczynać leczenia, jeśli wartość ANC wynosi < 1,5 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10⁹/l ⁹.

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli, przez nie więcej niż 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu wynosi 0,18 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 4 powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka prednizonu wynosi 2 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 4 powtarzanych 28-dniowych cykli ¹⁰.

Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego z powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii, według schematu: 10 mg raz na dobę doustnie w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli do progresji choroby ¹¹.

Leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT)

Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim znormalizowaniu parametrów hematologicznych po ASCT u pacjentów niewykazujących dowodów na progresję choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10⁹/l ¹².

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę bez przerwy (w dniach 1-28 powtarzanych 28-dniowych cykli) do progresji choroby lub nietolerancji. Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeżeli będzie dobrze tolerowany ¹³.

Szpiczak mnogi u pacjentów po co najmniej jednym schemacie leczenia

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 10⁹/l lub < 30 × 10⁹/l, w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne ¹⁴.

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 4, 9 do 12 i 17 do 20 każdego 28-dniowego cyklu przez pierwsze 4 cykle leczenia, a następnie 40 mg raz na dobę w dniach 1 do 4 co 28 dni ¹⁵.

Dawkowanie w chorobach hematologicznych

Zespoły mielodysplastyczne (MDS)

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 0,5 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 25 × 10⁹/l ¹⁶.

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli ¹⁷.

Przerwanie stosowania lenalidomidu należy rozważyć u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, objawiająca się przez przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub, przy braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dl stężeniem hemoglobiny ¹⁸.

Chłoniak z komórek płaszcza (MCL)

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę, w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli ¹⁹.

Chłoniak grudkowy (FL)

Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1 × 10⁹/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 10⁹/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez chłoniak ²⁰.

Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu wynosi 375 mg/m² dożylnie (i.v.) co tydzień w 1 cyklu (dni 1, 8, 15 i 22) oraz w 1 dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2 do 5 ²¹.

Postępowanie w przypadku toksyczności hematologicznej

Neutropenia

W przypadku zmniejszenia liczby neutrofili (ANC) poniżej 0,5 × 10⁹/l należy przerwać leczenie lenalidomidem. Ponowne wznowienie leczenia zależy od wartości ANC przy kolejnych pomiarach oraz obecności innych toksyczności hematologicznych. W większości wskazań, gdy ANC powróci do ≥ 1 × 10⁹/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę ²².

Jeśli jednak ANC powróci do ≥ 0,5 × 10⁹/l i występują inne toksyczności hematologiczne zależne od dawki, zalecane jest wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę ²³.

Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu ²⁴.

Trombocytopenia

W zależności od wskazania występują różne progi wartości płytek krwi, przy których należy przerwać leczenie lenalidomidem. Najczęściej, gdy liczba płytek krwi zmniejszy się do < 25-30 x 10⁹/l, należy przerwać leczenie ²⁵.

Po powrocie liczby płytek krwi do ≥ 50 x 10⁹/l, w większości wskazań można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na kolejnym niższym poziomie ²⁶.

Specjalne powikłania wymagające monitorowania

Zespół rozpadu guza (TLS)

Wszyscy pacjenci z chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) lub chłoniakiem grudkowym (FL) powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustnie) w ciągu pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne ²⁷.

Aby zapewnić monitorowanie w kierunku TLS, pacjentów należy poddawać badaniom biochemicznym co tydzień w czasie pierwszego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi ²⁸.

Reakcja typu „tumour flare” (TFR)

W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu „tumour flare” (TFR) 1 lub 2 stopnia, lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Podobnie w zależności od uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i (lub) leczenie opioidowymi lekami przeciwbólowymi ²⁹.

U pacjentów z reakcją typu „tumour flare” 3 lub 4 stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy „tumour flare” ulegną złagodzeniu do ≤ 1 stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu ³⁰.

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić obniżona tolerancja na leczenie. Należy zachować ostrożność podczas doboru dawki i wskazane jest kontrolowanie czynności nerek ³¹.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza lub chłoniakiem grudkowym nie jest wymagane dostosowanie dawki ³².

Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem, dalsza modyfikacja dawki lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być oparta na indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie ³³.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Lenalidomid nie był oficjalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania ³⁴.

Osoby w podeszłym wieku

Lenalidomid był stosowany w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku do 91 lat, u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi w wieku do 95 lat oraz u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza w wieku do 88 lat ³⁵.

Ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia zmniejszonej rezerwy czynnościowej nerek u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność podczas doboru dawki oraz kontrolować czynność nerek ³⁶.

Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie zbadać przed decyzją o wdrożeniu leczenia. U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, dawka początkowa deksametazonu to 20 mg/dobę w dniach 1, 8, 15 i 22 każdego 28-dniowego cyklu ³⁷.

Dzieci i młodzież

Produktu leczniczego Lenalidomide Gedeon Richter nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 18 lat, ze względu na bezpieczeństwo stosowania ³⁸.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Lenalidomide Gedeon Richter w kapsułkach należy zażywać doustnie, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, w którym zaplanowane zostało podanie produktu. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać ani rozgryzać. Kapsułki należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą; można je przyjmować z posiłkiem lub bez ³⁹.

W celu wyjęcia kapsułki z blistra, zaleca się aby kapsułkę nacisnąć wyłącznie z jednej strony, zmniejszając w ten sposób ryzyko jej zniekształcenia lub uszkodzenia ⁴⁰.