nefropatia cewkowo-śródmiąższowa
Nefropatia cewkowo-śródmiąższowa (tubulointerstitial nephropathy, TIN) to grupa schorzeń nerek charakteryzująca się uszkodzeniem cewek nerkowych i tkanki śródmiąższowej, przy stosunkowo zachowanych kłębuszkach nerkowych. Jest to istotna przyczyna przewlekłej choroby nerek, stanowiąca około 15-30% wszystkich przypadków.
Etiologia nefropatii cewkowo-śródmiąższowej jest różnorodna i obejmuje czynniki infekcyjne (bakterie, wirusy), toksyczne (leki, metale ciężkie), metaboliczne (hiperkalcemia, hiperurykemia), immunologiczne (choroby autoimmunologiczne) oraz zaporowe (obstrukcja dróg moczowych). Szczególnie istotną przyczyną jest polekowa nefropatia cewkowo-śródmiąższowa, najczęściej indukowana przez antybiotyki, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz inhibitory pompy protonowej.
Klinicznie nefropatia cewkowo-śródmiąższowa może manifestować się zaburzeniami czynności cewek nerkowych (poliuria, nykturia, zaburzenia elektrolitowe), białkomoczem (zwykle niewielkim), krwiomoczem, nadciśnieniem tętniczym oraz postępującym upośledzeniem funkcji nerek. W ostrej postaci może wystąpić gorączka, wysypka i eozynofilia, szczególnie w przypadkach alergicznej reakcji na leki.
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne moczu i krwi, obrazowanie nerek oraz biopsję nerki, która pozostaje złotym standardem rozpoznania. W badaniu histopatologicznym stwierdza się naciek zapalny w obrębie śródmiąższu, atrofię cewek, włóknienie śródmiąższowe przy względnie zachowanych kłębuszkach nerkowych.
Leczenie nefropatii cewkowo-śródmiąższowej zależy od przyczyny i polega na eliminacji czynnika wywołującego, kontroli nadciśnienia tętniczego, leczeniu immunosupresyjnym w przypadkach o podłożu autoimmunologicznym oraz postępowaniu objawowym. Wczesne rozpoznanie i interwencja mogą zapobiec progresji do schyłkowej niewydolności nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwas askorbowy – Działania niepożądane
Kwas askorbinowy (witamina C) jest powszechnie stosowany w dawkach terapeutycznych, jednak dawki przekraczające 1 g/dobę mogą wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, bóle i skurcze żołądka oraz niestrawność. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wiąże się z ryzykiem zaburzeń układu moczowego, w tym kamicy nerkowej (szczawianowej, moczanowej, cystynowej), hiperoksalurią oraz kolką nerkową. U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) istnieje ryzyko hemolizy i niedokrwistości hemolitycznej, szczególnie przy dawkach >3 g/dobę u dzieci i >15 g/dobę u dorosłych. Rzadziej obserwuje się reakcje skórne (wysypka, zaczerwienienie, świąd), bóle głowy, zawroty, a także objawy ze strony układu oddechowego, takie jak duszność i skurcz oskrzeli.
biegunka, ból głowy, chlorofenamina, fenylefryna, G6PD, hemoliza, hemoliza erytrocytów, hiperoksaluria, kamica moczanowa, kamica nerkowa, kamica szczawianowa, kolka nerkowa, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas szczawiowy, martwica brodawek nerkowych, nadwrażliwość skórna, nefropatia cewkowo-śródmiąższowa, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, paracetamol, przewlekła hemoliza, równowaga wodno-elektrolitowa, skurcz oskrzeli, szczawian wapnia, witamina C, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP ból i gorączka 500 mg
APAP ból i gorączka (500 mg, tabletki musujące) zawiera paracetamol oraz istotne ilości sodu (około 418,5 mg) i sorbitolu (100 mg). Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, w tym bardzo rzadkich, ale poważnych zaburzeń hematologicznych takich jak trombocytopenia, agranulocytoza, leukopenia oraz anemia hemolityczna, które mogą prowadzić do zwiększonej skłonności do krwawień, infekcji i niedokrwistości. Reakcje nadwrażliwości obejmują rzadkie alergie, bardzo rzadki wstrząs anafilaktyczny oraz skórne reakcje nadwrażliwości (wysypki, obrzęk naczynioruchowy). U astmatyków z nadwrażliwością na NLPZ istnieje ryzyko bardzo rzadkich skurczów oskrzeli, a obrzęk krtani o nieznanej częstości może zagrażać życiu. Paracetamol wykazuje hepatotoksyczność, szczególnie przy przedawkowaniu, z rzadkimi przypadkami niewydolności, martwicy i żółtaczki wątroby.
agranulocytoza, anemia hemolityczna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, jałowy ropomocz, krwiomocz, leukopenia, martwica wątroby, nefropatia cewkowo-śródmiąższowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, paracetamol, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka