biomarker stanu zapalnego

Biomarkery stanu zapalnego to substancje biologiczne, których poziom zmienia się w odpowiedzi na procesy zapalne w organizmie. Ich pomiar w płynach ustrojowych (głównie we krwi) stanowi cenne narzędzie diagnostyczne i monitorujące przebieg wielu chorób o podłożu zapalnym.

Wśród najczęściej wykorzystywanych biomarkerów stanu zapalnego wyróżnia się białko C-reaktywne (CRP), prokalcytoninę (PCT), interleukinę-6 (IL-6), czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-α), odczyn Biernackiego (OB) oraz liczbę białych krwinek (WBC) i neutrofili. CRP i PCT są szczególnie przydatne w diagnostyce różnicowej zakażeń bakteryjnych, wirusowych i stanów zapalnych o podłożu nieinfekcyjnym.

Zastosowanie biomarkerów stanu zapalnego ma istotne znaczenie w kardiologii (ocena ryzyka sercowo-naczyniowego), reumatologii (monitorowanie aktywności chorób autoimmunologicznych), onkologii (jako markery prognostyczne) oraz w intensywnej terapii (diagnostyka sepsy). Nowoczesne podejście diagnostyczne często łączy pomiar kilku biomarkerów jednocześnie, co zwiększa czułość i swoistość diagnostyczną.

W praktyce klinicznej należy pamiętać, że interpretacja wyników biomarkerów zapalnych wymaga zawsze odniesienia do całości obrazu klinicznego pacjenta. Izolowany wzrost pojedynczego biomarkera, bez kontekstu klinicznego, ma ograniczoną wartość diagnostyczną i może prowadzić do błędnych decyzji terapeutycznych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl