implant prącia
Implant prącia (proteza prącia) to urządzenie medyczne wszczepianie chirurgicznie pacjentom cierpiącym na zaawansowaną, oporną na leczenie farmakologiczne, zaburzenia erekcji. Głównym celem tego zabiegu jest przywrócenie funkcji seksualnych u mężczyzn, u których inne metody leczenia zaburzeń erekcji nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.
Stosowane są dwa podstawowe rodzaje implantów: półsztywne (malleable) oraz hydrauliczne (inflatable). Protezy półsztywne składają się z elastycznych prętów wprowadzanych do ciał jamistych prącia, zapewniających stałą sztywność. Implanty hydrauliczne, znacznie bardziej zaawansowane technologicznie, posiadają system cylindrów, pompki i zbiornika z płynem, umożliwiający kontrolowaną erekcję i detumescencję prącia.
Wskazaniami do implantacji protezy prącia są ciężkie zaburzenia erekcji spowodowane m.in. cukrzycą, chorobami naczyniowymi, zabiegami chirurgicznymi w obrębie miednicy (np. po prostatektomii radykalnej), chorobą Peyroniego czy urazami rdzenia kręgowego. Implantacja protezy prącia wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak zakażenie, uszkodzenie mechaniczne protezy, erozja czy ból, jednak współczesne techniki chirurgiczne i udoskonalone materiały znacząco zmniejszyły częstość występowania tych problemów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba peyroniego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Peyroniego charakteryzuje się powstawaniem bliznowatej tkanki podskórnej (blaszki) w prąciu, prowadzącej do patologicznego zakrzywienia penisa podczas erekcji. Schorzenie dotyka głównie mężczyzn po 40. roku życia, z częstością sięgającą do 15%. Przebiega w dwóch fazach: ostrej, z aktywnym procesem zapalnym i bólem podczas wzwodu, oraz przewlekłej, gdzie krzywizna stabilizuje się na okres co najmniej 3-6 miesięcy, a ból ustępuje. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym, ultrasonografii oraz ocenie funkcji erekcyjnej (np. IIEF). Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania progresji i poprawy jakości życia pacjenta, zwłaszcza że około 13% przypadków może ulec samoistnej remisji.