stężenie tobramycyny w osoczu
Stężenie tobramycyny w osoczu to kluczowy parametr monitorowany podczas terapii tym antybiotykiem aminoglikozydowym. Tobramycyna, stosowana głównie w leczeniu ciężkich infekcji wywołanych przez bakterie Gram-ujemne, charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga precyzyjnego dostosowania dawki.
Terapeutyczne stężenie tobramycyny w osoczu wynosi zwykle 5-10 mg/L dla stężenia szczytowego oraz poniżej 2 mg/L dla stężenia minimalnego przy tradycyjnym dawkowaniu wielokrotnym. W przypadku dawkowania raz na dobę (OD) zaleca się osiąganie wyższych stężeń szczytowych (15-25 mg/L) z dłuższym okresem poniżej stężenia wykrywalnego.
Monitoring stężenia tobramycyny jest niezbędny ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności przy zbyt wysokich stężeniach. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z upośledzoną funkcją nerek, osoby starsze, pacjenci z odwodnieniem oraz noworodki i dzieci, u których farmakokinetyka leku może być zmieniona.
Zaleca się oznaczanie stężenia tobramycyny po osiągnięciu stanu stacjonarnego (zwykle po 3-4 dawkach), pobierając próbki krwi w odpowiednich momentach: dla stężenia szczytowego 30-60 minut po zakończeniu infuzji, a dla stężenia minimalnego tuż przed podaniem kolejnej dawki.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tobramycyna podawana miejscowo w postaci kropli do oczu (stężenie 0,3%) charakteryzuje się bardzo niskim wchłanianiem ogólnoustrojowym, co potwierdzają badania, w których maksymalne stężenie leku w osoczu nie przekroczyło 0,25 μg/ml – wartość ta jest ośmiokrotnie niższa od progu nefrotoksyczności wynoszącego 2 μg/ml. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję w tkankach (objętość dystrybucji 0,26 l/kg) oraz niski stopień wiązania z białkami osocza (<10%), co zwiększa dostępność wolnej frakcji farmakologicznie aktywnej. Po podaniu do oka tobramycyna jest szybko eliminowana przez nerki głównie w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 2 godzin i klirensem 0,04 l/godz./kg, co minimalizuje ryzyko kumulacji leku nawet przy wielokrotnym stosowaniu.
chlorek benzalkoniowy, deksametazon, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działanie nefrotoksyczne, farmakokinetyka tobramycyny, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, krople do oczu, kwas borowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, stężenie leku, stężenie leku w osoczu, stężenie tobramycyny w osoczu, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Brazoflamin w postaci kropli do oczu zawiera tobramycynę (3 mg/ml) oraz deksametazon (1 mg/ml), dostarczając odpowiednio 0,1 mg i 0,04 mg substancji czynnych na kroplę. Po miejscowym podaniu ekspozycja ogólnoustrojowa na tobramycynę jest minimalna – u większości pacjentów stężenia w osoczu były niewykrywalne, a maksymalne zmierzone stężenie wynosiło 0,25 μg/ml, co stanowi jedną ósmą progu nefrotoksyczności (2 μg/ml). Tobramycyna charakteryzuje się okresem półtrwania około 2 godzin, klirensem 0,04 l/h/kg masy ciała, niskim wiązaniem z białkami osocza (<10%) oraz szybkim wydalaniem nerkowym w postaci niezmienionej substancji. Dostępność biologiczna po podaniu doustnym jest bardzo niska (<1%).
deksametazon, dostępność biologiczna, działanie nefrotoksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, filtracja kłębuszkowa, klirens, krople do oczu, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie miejscowe do oka, stężenie tobramycyny w osoczu, tobramycyna, wiązanie z albuminami surowicy, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
