niedokrwienne zdarzenie mózgowo-naczyniowe

Niedokrwienne zdarzenie mózgowo-naczyniowe (ang. ischemic cerebrovascular event) to stan nagłego zaburzenia krążenia mózgowego, prowadzący do niedokrwienia tkanki nerwowej. Stanowi najczęstszą postać udaru mózgu (około 80-85% przypadków) i jest spowodowany zamknięciem lub zwężeniem naczynia krwionośnego doprowadzającego krew do mózgu.

Mechanizmy prowadzące do niedokrwiennego zdarzenia mózgowo-naczyniowego obejmują zatory pochodzące z serca (kardiogenne), zmiany miażdżycowe w tętnicach szyjnych lub mózgowych, mikroangiopatię naczyń mózgowych oraz rzadziej stany nadkrzepliwości, zapalenia naczyń czy dyssekcje tętnic. Klinicznie może manifestować się jako przemijający atak niedokrwienny (TIA) trwający krócej niż 24 godziny lub pełnoobjawowy udar niedokrwienny mózgu z trwałym deficytem neurologicznym.

Diagnostyka obejmuje badania neuroobrazowe (CT lub MRI mózgu), badania naczyniowe (USG Doppler, angio-CT, angio-MR), badania kardiologiczne oraz laboratoryjne. Leczenie w ostrej fazie obejmuje trombolizę dożylną z zastosowaniem rt-PA (w oknie czasowym do 4,5 godziny) lub trombektomię mechaniczną (do 24 godzin w wybranych przypadkach). Profilaktyka wtórna polega na stosowaniu leków przeciwpłytkowych lub przeciwkrzepliwych, statyn oraz modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Niedokrwienne zdarzenie mózgowo-naczyniowe stanowi istotny problem zdrowotny ze względu na wysoką śmiertelność i niepełnosprawność. Szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia zgodnie z zasadą „czas to mózg” ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl