rozszerzanie endoskopowe
Rozszerzanie endoskopowe jest zabiegiem terapeutycznym wykonywanym podczas endoskopii, którego celem jest poszerzenie zwężeń w przewodzie pokarmowym, drogach żółciowych lub innych kanałach ciała. Metoda ta polega na mechanicznym rozszerzeniu zwężonych obszarów za pomocą specjalnych balonów lub rozszerzadeł wprowadzanych przez kanał roboczy endoskopu.
Najczęstsze wskazania do rozszerzania endoskopowego obejmują zwężenia przełyku (powstałe w wyniku choroby refluksowej, po oparzeniach chemicznych, w przebiegu achalazji lub po zabiegach chirurgicznych), zwężenia odźwiernika, zwężenia dróg żółciowych oraz zwężenia zespoleń jelitowych. Zabieg ten jest mniej inwazyjny niż interwencja chirurgiczna i pozwala na skuteczne leczenie zwężeń bez konieczności przeprowadzania operacji.
Rozszerzanie endoskopowe może być wykonywane różnymi technikami, w zależności od lokalizacji i charakteru zwężenia. Stosuje się balony o różnych średnicach, które są wprowadzane w miejsce zwężenia i następnie napełniane płynem pod kontrolą ciśnienia, lub rozszerzadła Savary-Gillarda – elastyczne pręty o rosnącej średnicy wprowadzane sekwencyjnie przez prowadnicę. W niektórych przypadkach po rozszerzeniu stosuje się protezowanie (stentowanie) dla utrzymania drożności poszerzonego odcinka.
Zabieg wymaga odpowiedniego przygotowania pacjenta, w tym badań oceniających charakter i stopień zwężenia. Powikłania rozszerzania endoskopowego obejmują perforację, krwawienie oraz ból. Skuteczność zabiegu zależy od przyczyny zwężenia – najlepsze efekty uzyskuje się w zwężeniach łagodnych, podczas gdy zwężenia nowotworowe mogą wymagać powtarzania zabiegów lub zastosowania metod paliatywnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrzód żołądka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wrzód żołądka (ulcus ventriculi) to uszkodzenie błony śluzowej żołądka, będące częścią choroby wrzodowej, z częstością występowania około 10% w populacji krajów zachodnich. Objawia się bólem nadbrzusza nasilającym się 1-2 godziny po posiłku, często o charakterze palącym lub gryzącym. Diagnostyka i opieka pielęgniarska obejmują szczegółowy wywiad, ocenę parametrów życiowych, monitorowanie stanu odżywienia oraz badania laboratoryjne, w tym poziom hemoglobiny, hematokrytu oraz testy na Helicobacter pylori. Kluczowe jest rozpoznanie i zapobieganie powikłaniom, takim jak krwawienie (hematemeza, melena), perforacja czy zwężenie odźwiernika. Leczenie farmakologiczne opiera się na inhibitorach pompy protonowej (np. omeprazol, esomeprazol), antagonistach receptora H2 (famotydyna), lekach osłonowych (sukralfat) oraz antybiotykach w przypadku zakażenia H. pylori. Niefarmakologiczne metody obejmują modyfikację diety, unikanie NLPZ, alkoholu i palenia oraz techniki relaksacyjne.
badania laboratoryjne, badanie kontrastowe przewodu pokarmowego, bilans płynów, bliznowacenie, błona śluzowa żołądka, brzuch deskowaty, choroba wrzodowa, eradykacja H. pylori, fusowate wymioty, gastroskopia, Helicobacter pylori, hematemeza, inhibitory pompy protonowej, interwencja chirurgiczna, melena, objawy otrzewnowe, owrzodzenie dwunastnicy, perystaltyka jelit, probiotyki, procedura endoskopowa, refluks żołądkowy, rozszerzanie endoskopowe, smolisty stolec, sonda nosowo-żołądkowa, terapia potrójna, tkliwość nadbrzusza, wrzód żołądka, wstrząs hipowolemiczny, zwężenie odźwiernika - Leksykon chorób i schorzeń
Eozynofilowe zapalenie przełyku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) to przewlekła, immunologiczna choroba o alergicznym podłożu, charakteryzująca się eozynofilową infiltracją przełyku i przewlekłym przebiegiem. Badania populacyjne z lat 2005-2017 w Szwecji wykazały, że EoE nie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności ani zgonów z powodu nowotworów przełyku czy innych nowotworów przewodu pokarmowego, niezależnie od płci czy poziomu wykształcenia. Choroba wymaga długotrwałego leczenia, obejmującego dietę eliminacyjną, miejscowe steroidy, inhibitory pompy protonowej oraz endoskopowe rozszerzanie przełyku w przypadku zwężeń. Czynniki ryzyka nawrotu to m.in. wiek zachorowania <40 lat, dłuższy czas do diagnozy, wymioty oraz leczenie glikokortykosteroidami, natomiast wyższy BMI i podwyższone IgE mają charakter ochronny.
achalazja, badanie kohortowe, choroba atopowa, choroba immunologiczna, czynnik ryzyka nawrotu, dieta eliminacyjna, eozynofilia przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, epidemiologia, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, marsz atopowy, mechanizm patogenetyczny, miejscowy steroid, nowotwór przełyku, nowotwór przewodu pokarmowego, pierścień Schatzkiego, podwyższony poziom IgE, remisja choroby, rozszerzanie endoskopowe, rozszerzanie przełyku, spontaniczna remisja, zaostrzenie objawów