działanie kardiotonicze

Działanie kardiotonicze odnosi się do efektu terapeutycznego, który zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego (inotropizm dodatni) bez istotnego wpływu na częstość pracy serca. Substancje o takim działaniu wykorzystywane są przede wszystkim w leczeniu niewydolności serca, gdy serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu.

Główną grupą leków o działaniu kardiotonicznym są glikozydy nasercowe, z digoksyną jako najczęściej stosowanym przedstawicielem. Działają one poprzez hamowanie pompy sodowo-potasowej (Na⁺/K⁺-ATPazy), co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia jonów wapnia, a w konsekwencji do wzmocnienia skurczu mięśnia sercowego. Inne substancje o działaniu kardiotonicznym to m.in. inhibitory fosfodiesterazy (np. milrinon) oraz leki beta-adrenergiczne (np. dobutamina).

Stosowanie leków o działaniu kardiotonicznym wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne i możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca. Współcześnie w leczeniu niewydolności serca preferowane są inne grupy leków (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści aldosteronu), a leki o działaniu kardiotonicznym stosowane są w wybranych przypadkach klinicznych, głównie w ostrej niewydolności serca.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl