klirens darunawiru
Klirens darunawiru to parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza oczyszczoną z tego leku przeciwwirusowego w jednostce czasu. Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV stosowanym w leczeniu zakażeń HIV-1 u dorosłych i dzieci.
Klirens darunawiru wynosi około 41,6 l/h u osób zdrowych, jednak może się zmieniać w zależności od czynników takich jak funkcja wątroby, interakcje lekowe czy współistniejące schorzenia. Lek jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4, dlatego jednoczesne stosowanie inhibitorów lub induktorów tego enzymu może istotnie wpływać na jego klirens.
Parametr ten ma kluczowe znaczenie kliniczne, ponieważ pozwala na odpowiednie dostosowanie dawki darunawiru u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje. Monitorowanie klirensu darunawiru jest szczególnie istotne u pacjentów z niewydolnością wątroby, gdzie może być konieczna redukcja dawki leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Właściwości farmakokinetyczne
Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV-1, którego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym w 2,5-4 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, który hamuje metabolizm darunawiru przez CYP3A, zwiększając jego ekspozycję około 14-krotnie. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, której podwyższone stężenie u pacjentów z HIV-1 powoduje wyższą ekspozycję na lek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się z okresem półtrwania około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie następuje głównie z moczem (41,2% w postaci niezmienionej) i kale (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (3-17 lat) jest porównywalna z dorosłymi przy dawkach dostosowanych do masy ciała, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby całkowite stężenia darunawiru są podobne do obserwowanych u osób zdrowych, choć wolna frakcja leku jest zwiększona.
biodostępność doustna, CYP3A, farmakokinetyka darunawiru, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, klirens darunawiru, klirens kreatyniny, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, podanie z pokarmem, rytonawir i kobicystat, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja darunawiru, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1