N-oksydacja

N-oksydacja to jeden z istotnych procesów metabolizmu leków i ksenobiotyków, zachodzący głównie w wątrobie. Polega na dodaniu atomu tlenu do atomu azotu obecnego w związku chemicznym, co prowadzi do powstania N-tlenku. Reakcja jest katalizowana przez enzymy z rodziny cytochromu P450 (CYP450) oraz oksydazy zawierające flawinę (FMO).

Proces N-oksydacji odgrywa kluczową rolę w biotransformacji wielu leków zawierających w swojej strukturze trzeciorzędowe aminy, związki heterocykliczne z azotem czy amidy. Przykładami leków ulegających N-oksydacji są trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwhistaminowe, nikotyna oraz wiele innych substancji leczniczych.

Z klinicznego punktu widzenia, N-oksydacja zwykle prowadzi do obniżenia aktywności farmakologicznej leku i zwiększenia jego hydrofilowości, co ułatwia eliminację z organizmu. Jednakże w niektórych przypadkach metabolity powstałe w wyniku N-oksydacji mogą zachowywać aktywność farmakologiczną lub nawet wykazywać działanie toksyczne. Zaburzenia procesów N-oksydacji mogą prowadzić do zmiany efektywności terapii lub nasilenia działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urotrim 100 mg

Trimetoprim wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-4 godzin oraz stabilne stężenie terapeutyczne w 2-3 dniu terapii. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 50%, co zapewnia znaczną ilość aktywnej farmakologicznie substancji. Lek charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i płynów ustrojowych, z wyższym stężeniem w moczu, gruczole krokowym i wydzielinie drzewa oskrzelowego niż we krwi, co jest kluczowe w leczeniu zakażeń układu moczowego, prostaty i dróg oddechowych. Trimetoprim przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka matki, co wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących.
bariera łożyskowa, drzewo oskrzelowe, działanie niepożądane, gruczoł krokowy, kumulacja leku, metabolizm leku, N-oksydacja, O-demetylacja, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, penetracja do tkanek, przesączanie kłębuszkowe, stężenie terapeutyczne, trimetoprim, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe, zakażenie układu moczowego
Leksykon substancji czynnych
Eletryptan – Właściwości farmakokinetyczne

Eletryptan, substancja czynna preparatu Relpax, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (ponad 81%) oraz biodostępnością około 50%. Mediana Tmax wynosi 1,5 godziny, jednak podczas napadu migreny ulega wydłużeniu do 2,8 godziny. Farmakokinetyka eletryptanu jest liniowa w dawkach 20-80 mg, a spożycie tłustego posiłku zwiększa AUC i Cmax o 20-30%. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji wynosi 138 l, a lek wiąże się z białkami osocza w około 85%. Metabolizm zachodzi głównie przez enzym CYP3A4, co potwierdzają interakcje z inhibitorami tego enzymu (erytromycyna, ketokonazol). Okres półtrwania wynosi około 4 godziny, a klirens osoczowy 36 l/godz., natomiast klirens nerkowy stanowi ≤10% całkowitego klirensu (3,9 l/godz.).
analiza farmakokinetyczna, AUC, białko osocza, biodostępność, ciśnienie tętnicze, Cmax, cytochrom P-450 CYP3A4, farmakokinetyka eletryptanu, farmakokinetyka liniowa, farmakologia kliniczna, hydroksylowany metabolit, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, N-demetylacja, N-oksydacja, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, polimorfizm enzymu, przewód pokarmowy, skala Child-Pugh, substancja czynna, Tmax
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perazin 100 mg 100 mg

Perazyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 2-4 godzin. Lek podlega efektowi pierwszego przejścia, co powoduje wyższe stężenia po podaniu dożylnym. Wysokie wiązanie z białkami osocza (95-98%) wpływa na farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe. Perazyna skutecznie przenika przez barierę krew-mózg, osiągając wyższe stężenia w tkance mózgowej niż w osoczu, co jest kluczowe dla jej działania w OUN. Zarówno lek, jak i jego metabolity przenikają przez łożysko oraz do mleka matki, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera krew-mózg, biotransformacja, centralny układ nerwowy, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dealkilacja, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, interakcje lekowe, metabolizm perazyny, N-oksydacja, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, perazyna, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu krwi, sulfooksydacja, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perazin 50 mg 50 mg

Perazyna, lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin (Tmax). Występuje efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, co powoduje niższą biodostępność po podaniu doustnym w porównaniu do dożylnego. Perazyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95-98%) oraz zdolność przenikania przez barierę krew-mózg, osiągając wyższe stężenia w tkance mózgowej niż w osoczu, co jest kluczowe dla jej działania farmakologicznego. Substancja i jej metabolity przenikają również przez łożysko oraz do mleka matki, co ma istotne implikacje kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
aktywność farmakologiczna, bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, dealkilacja, działanie przeciwpsychotyczne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, glukuronidacja, hydroksylacja, lek przeciwpsychotyczny, metabolit, metabolizm perazyny, N-oksydacja, perazyna, perazyna dimaleinian, preparat Perazin, przenikanie przez łożysko, stężenie w osoczu, sulfooksydacja, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku
Leksykon substancji czynnych
Mianseryna – Właściwości farmakokinetyczne

Mianseryna, stosowana w preparatach takich jak Deprexolet, Lerivon czy Miansegen, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2-3 godziny oraz Cmax po 60 mg w zakresie 102 ± 28 ng/ml do 114 ± 26 ng/ml. Biodostępność leku jest ograniczona do 20-30% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Mianseryna wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (90-95%) oraz dużą objętość dystrybucji około 3300 l (15,7-27,5 l/kg), co umożliwia jej efektywne przenikanie do tkanek, w tym OUN. Metabolizm wątrobowy obejmuje hydroksylację, N-oksydację, N-demetylację oraz sprzęganie, a aktywne metabolity, takie jak demetylomianseryna i 8-hydroksymianseryna, przyczyniają się do działania farmakologicznego leku.
8-hydroksymianseryna, aktywność farmakologiczna, biodostępność, Cmax, demetylomianseryna, depresja, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, faza dystrybucji, faza eliminacji, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, metabolizm wątrobowy, mianseryna, N-demetylacja, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, poprawa kliniczna, równowaga dynamiczna, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, Tmax, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Priligy 60 mg

Priligy (chlorowodorek dapoksetyny) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 42% (zakres 15-76%). Ekspozycja na lek (AUC i Cmax) wzrasta proporcjonalnie między dawkami 30 mg a 60 mg, a przy wielokrotnym podawaniu wartości AUC dla dapoksetyny i jej aktywnego metabolitu demetylodapoksetyny (DED) zwiększają się o około 50%. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych powoduje umiarkowane zmiany farmakokinetyczne (spadek Cmax o 10%, wzrost AUC o 12%), które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dapoksetyna wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jej objętość dystrybucji wynosi 162 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i nerkach, z udziałem enzymów CYP2D6, CYP3A4 i FMO1, prowadząc do powstania nieaktywnych i aktywnych metabolitów, z których głównym aktywnym jest demetylodapoksetyna. Eliminacja przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania około 1,5 godziny (faza początkowa) i 19 godzin (faza końcowa), a lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów sprzężonych z moczem.
biodostępność substancji czynnej, chlorowodorek dapoksetyny, CYP2D6, CYP3A4, dapoksetyna, demetylodapoksetyna, dializoterapia, didemetylodapoksetyna, glukuronizacja, inhibitor CYP3A4, intensywny metabolizer CYP2D6, klirens kreatyniny, metabolizm dapoksetyny, metabolizm pierwszego przejścia, monooksygenaza flawinowa, N-demetylacja, N-oksydacja, objętość dystrybucji, polimorfizm CYP2D6, siarczanowanie, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer CYP2D6, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Qsiva 7,5 mg + 46 mg

Produkt leczniczy Qsiva zawiera fenterminę (chlorowodorek) oraz topiramat w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, charakteryzujących się wysoką dostępnością biologiczną (fentermina 75-85%, topiramat 81-95%). Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są odpowiednio po medianie 6 godzin (zakres 2-10 h) dla fenterminy oraz 10 godzin (zakres 7-16 h) dla topiramatu, bez klinicznie istotnego wpływu pokarmu na ich biodostępność. Obie substancje wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (fentermina 17,5%, topiramat 13-17%) oraz ograniczony metabolizm, z dominującą eliminacją nerkową w postaci niezmienionej (fentermina 75-85%, topiramat około 70%). Okres półtrwania wynosi 21 godzin dla fenterminy i 49 godzin dla topiramatu, a pozorny całkowity klirens (CL/F) odpowiednio 7,84 l/godz. i 1,35 l/godz. Farmakokinetyka obu składników jest liniowa względem dawki, a po podaniu wielokrotnym obserwuje się wzrost Cmax i AUC (fentermina 2,5-2,9-krotny, topiramat 3,7-5,2-krotny).
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dostępność biologiczna fenterminy, dostępność biologiczna topiramatu, enzym CYP3A4, erytrocyt, farmakokinetyka populacyjna, hydroksylacja i hydroliza, inhibitor CYP2C19, klirens całkowity, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, metabolizm topiramatu, metoda Monte Carlo, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, p-hydroksylacja, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perazin 200 mg 200 mg

Perazin, podawany doustnie w formie dimaleinianu perazyny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-4 godzin. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (95-98%), co wpływa na jego biodostępność i potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Perazyna skutecznie przenika przez barierę krew-mózg, osiągając wyższe stężenia w tkance mózgowej niż w osoczu, co jest kluczowe dla jej działania przeciwpsychotycznego. Zarówno perazyna, jak i jej metabolity przenikają przez łożysko oraz do mleka matki, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera krew-mózg, biotransformacja, biotransformacja leku, dealkilacja, dimaleininian perazyny, droga wydalnicza, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, lek przeciwpsychotyczny, N-oksydacja, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sulfooksydacja, szlak biochemiczny, tabletka niepowlekana, układ wątrobowo-żółciowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Qsiva 11,25 mg + 69 mg

Qsiva to lek zawierający fenterminę (chlorowodorek) oraz topiramat w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, charakteryzujący się wysoką biodostępnością (fentermina 75-85%, topiramat 81-95%). Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 6 godzinach (fentermina) i 10 godzinach (topiramat). Obie substancje wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (fentermina 17,5%, topiramat 13-17%) oraz ograniczony metabolizm, z dominującym wydalaniem w postaci niezmienionej z moczem (fentermina 75-85%, topiramat około 70%). Okres półtrwania wynosi 21 godzin dla fenterminy i 49 godzin dla topiramatu, a farmakokinetyka obu składników jest liniowa, z kumulacją przy podawaniu wielokrotnym (wzrost Cmax i AUC fenterminy 2,5-2,9-krotny, topiramatu 3,7-5,2-krotny). Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność leku.
AUC, BMI, cytochrom P450, dostępność biologiczna, enzym, farmakokinetyka populacyjna, fentermina, hydroksylacja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens, metoda Monte Carlo, N-oksydacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, topiramat, wiązanie z białkami osocza, wiązanie z erytrocytami
Leksykon substancji czynnych
Perazyna – Właściwości farmakokinetyczne

Perazyna, pochodna fenotiazyny, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 1-4 godzin. Dostępna jest w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg, a jej biodostępność może być obniżona przez spożycie mleka, kawy, herbaty i soków owocowych. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-98%), głównie z α1-glikoproteiną, albuminą i lipoproteinami, oraz dużą objętością dystrybucji (20-30 L/kg), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową i efektywne przenikanie przez barierę krew-mózg. W stanie stacjonarnym terapeutyczne stężenia perazyny mieszczą się w zakresie 100-230 ng/ml, osiągane po 7-8 dniach wielokrotnego podawania dawki 500 mg. Metabolit demetyloperazyna osiąga stan równowagi po około 14 dniach i charakteryzuje się wolniejszą eliminacją niż związek macierzysty.
3-hydroksyperazyna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność perazyny, biologiczny okres półtrwania, dealkilacja, demetyloperazyna, dimaleinian perazyny, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, metabolizm wątrobowy, N-oksydacja, N-tlenek perazyny, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, perazyna, pochodna fenotiazyny, profil farmakokinetyczny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan równowagi stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, substancja psychotropowa, sulfooksydacja, sulfotlenek perazyny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwość lipofilna, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Senamina Forte 25 mg

Doksylamina wodorobursztynian, aktywny składnik preparatu Senamina Forte (25 mg), charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej skuteczność w terapii bezsenności. Po podaniu doustnym lek jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 2-3 godzin. Doksylamina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (24% z albuminą), co zwiększa dostępność wolnej frakcji leku. Substancja przenika przez barierę krew-mózg, co warunkuje jej działanie ośrodkowe i efekt nasenny. Metabolizm doksylaminy odbywa się głównie w wątrobie poprzez demetylację i N-acetylację, a okres półtrwania wynosi około 13 godzin. Eliminacja leku następuje głównie przez nerki, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek.
bariera krew-mózg, bezsenność, biotransformacja wątrobowa, demetylacja, doksylamina wodorobursztynian, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie farmakodynamiczne, działanie ośrodkowe, efekt nasenny, efekt rezydualny, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, hydroksylacja aromatyczna, indukcja cytochromu P450, komórki Caco-2, lek przeciwhistaminowy, N-acetylacja, N-oksydacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, profil metaboliczny, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sonoxen FORTE 25 mg

Sonoxen FORTE zawiera doksylaminę wodorobursztynian w dawce 25 mg w formie tabletek powlekanych. Farmakokinetyka doksylaminy charakteryzuje się wysoką rozpuszczalnością i dobrą przenikalnością przez błony komórkowe, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-3 godzinach (Tmax). Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne leku, co potwierdzają wartości Cmax (120,99 ng/ml z pokarmem vs 118,21 ng/ml na czczo), Tmax (2,5 h z pokarmem vs 2 h na czczo) oraz AUC (AUC∞ około 1800 ng·h/ml w obu warunkach). Doksylamina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (24%), co zwiększa frakcję wolnego leku aktywnego farmakologicznie. Przenikanie przez barierę krew-mózg tłumaczy jej działanie sedatywne. Okres półtrwania (T1/2) wynosi około 10-13 godzin u dorosłych, a u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin.
AUC, bariera krew-mózg, Cmax, cytochrom P450, dinordoksylamina, doksylamina, doksylaminy wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działania niepożądane, efekt sedatywny, ekspozycja systemowa, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksylacja, induktor enzymów wątrobowych, komórki Caco-2, metabolizm leku, N-acetylacja, N-demetylacja, N-desalkylacja, N-oksydacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nordoksylamina, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Deprexolet 30 mg

Farmakokinetyka mianseryny została szczegółowo zbadana zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym podaniu u zdrowych ochotników oraz pacjentów z depresją. Po 14 dniach stosowania osiągany jest stan stacjonarny stężenia w osoczu, przy czym nie stwierdzono korelacji między stężeniem leku a działaniami niepożądanymi. Mianseryna charakteryzuje się szybką, ale niepełną absorpcją z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 30% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po dawce 60 mg wynosi od 102 ± 28 ng/ml do 114 ± 26 ng/ml, osiągane w czasie 2-3 godzin (Tmax). Terapeutyczne stężenia w stanie stacjonarnym mieszczą się w zakresie 28-72 µg/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90%) oraz dużą objętość dystrybucji (3300 l, czyli 15,7-27,5 l/kg), co świadczy o szerokiej dystrybucji, w tym penetracji do OUN.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, depresja, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, mianseryna, N-demetylacja, N-oksydacja, objaw toksyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Priligy 30 mg

Dapoksetyna, dostępna w dawkach 30 mg i 60 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 42% (zakres 15-76%). Występuje proporcjonalny wzrost ekspozycji (AUC i Cmax) między dawkami 30 mg i 60 mg. Po podaniu wielokrotnym AUC dapoksetyny i jej aktywnego metabolitu demetylodapoksetyny (DED) wzrasta o około 50%. Spożycie tłustych posiłków powoduje niewielkie zmiany farmakokinetyczne (Cmax ↓10%, AUC ↑12%), które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dapoksetyna wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jej metabolit DED w 98,5%. Objętość dystrybucji wynosi 162 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i nerkach, z udziałem enzymów CYP2D6, CYP3A4 i FMO1, obejmując N-oksydację, N-demetylację, hydroksylację, glukuronizację i siarczanowanie. Dapoksetyna ulega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia, a głównymi formami krążącymi w osoczu są substancja macierzysta i nieaktywny N-tlenek dapoksetyny. DED wykazuje aktywność farmakologiczną porównywalną z dapoksetyną, a jej udział w efekcie terapeutycznym jest istotny. Eliminacja następuje głównie przez metabolity sprzężone wydalane z moczem, z okresem półtrwania około 1,5 godziny (początkowy) i 19 godzin (końcowy) dla dapoksetyny i DED.
biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, dapoksetyna, demetylodapoksetyna, dializoterapia, efekt pierwszego przejścia, glukuronizacja, hydroksylacja, inhibitor CYP3A4, intensywny metabolizer, kinetyka eliminacji, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, N-demetylacja, N-oksydacja, N-tlenek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm CYP2D6, Priligy, siarczanowanie, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia wątroby, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miansec 10 mg

Mianseryna charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 3 godzinach od podania doustnego. Ze względu na efekt pierwszego przejścia wątrobowego, jej dostępność biologiczna wynosi około 20%. Substancja wiąże się silnie z białkami osocza (~95%) i dobrze przenika do ośrodkowego układu nerwowego. Objętość dystrybucji jest porównywalna z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, a stan stacjonarny stężeń w osoczu osiągany jest po około 6 dniach regularnego stosowania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując hydroksylację, N-oksydację i N-demetylację, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: demetylomianseryny oraz 8-hydroksymianseryny, które przyczyniają się do efektu terapeutycznego.
8-hydroksymianseryna, demetylomianseryna, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, kompartment centralny, lek przeciwdepresyjny, metabolizm wątrobowy, mianseryna, N-demetylacja, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo do białek osocza, równowaga dynamiczna, stan stacjonarny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Dapoksetyna – Właściwości farmakokinetyczne

Dapoksetyna, substancja czynna preparatu Priligy, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 42% (zakres 15-76%). Ekspozycja na lek (AUC i Cmax) rośnie proporcjonalnie do dawki (30 mg vs 60 mg), a wielokrotne podawanie powoduje kumulację, zwiększając AUC dapoksetyny i jej aktywnego metabolitu demetylodapoksetyny (DED) o około 50%. Wysokotłuszczowy posiłek nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę, zmniejszając Cmax o 10% i zwiększając AUC o 12%. Dapoksetyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (>99%), a jej objętość dystrybucji wynosi 162 L. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i nerkach, z udziałem enzymów CYP2D6, CYP3A4 i FMO1, obejmując szlaki N-oksydacji, N-demetylacji, hydroksylacji, glukuronizacji i siarczanowania. W osoczu dominują dapoksetyna i nieaktywny N-tlenek dapoksetyny, a aktywny metabolit DED wykazuje 50% aktywności farmakologicznej dapoksetyny, odpowiadając za 50% AUC i 23% Cmax niezwiązanej frakcji. Eliminacja jest dwufazowa, z początkowym t1/2 około 1,5 godziny i końcowym około 19 godzin, podobnie jak u metabolitu DED.
białka osocza, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, demetylodapoksetyna, dializoterapia, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, enzymy CYP, glukuronizacja, hydroksylacja, inhibitor CYP3A4, intensywny metabolizer, klirens kreatyniny, monooksygenaza flawinowa, N-demetylacja, N-oksydacja, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm enzymu, proces metaboliczny, siarczanowanie, stężenie w osoczu, wolny metabolizer, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sonoxen 12,5 mg

Doksylamina wodorobursztynian, substancja czynna leku Sonoxen, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 120 ng/ml po 2-3 godzinach (Tmax). Dostępność biologiczna leku w dawce 25 mg nie ulega istotnym zmianom pod wpływem obecności pokarmu, co potwierdzają porównywalne wartości Cmax, AUCt (~1712-1747 ng·h/ml) oraz okres półtrwania (T1/2el) około 13 godzin. Doksylamina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (24%), co sprzyja wysokiej frakcji wolnej substancji czynnej i efektywnemu przenikaniu przez barierę krew-mózg, tłumacząc jej działanie sedatywne.
Metabolizm doksylaminy jest złożony i zachodzi głównie w wątrobie, obejmując szlaki N-demetylacji, N-oksydacji, hydroksylacji, N-acetylacji, N-desalkilacji oraz rozszczepienia eteru. Pomimo braku pełnej identyfikacji enzymów odpowiedzialnych za biotransformację, wiadomo, że lek ulega szybkiemu metabolizmowi. Okres półtrwania u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin, co należy uwzględnić w terapii ze względu na zmniejszoną funkcję wątroby i nerek. Eliminacja doksylaminy odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 60% dawki w postaci niezmienionej oraz metabolitów nordoksylaminy i dinordoksylaminy. Brak danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby sugeruje konieczność ostrożności, gdyż ekspozycja na lek może być w tych grupach zwiększona.
bariera krew-mózg, dinordoksylamina, doksylamina, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dystrybucja, hydroksylacja, indukcja cytochromu P450, metabolizm, N-acetylacja, N-demetylacja, N-desalkylacja, N-oksydacja, nordoksylamina, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Właściwości farmakokinetyczne

Fentermina, będąca składnikiem aktywnym preparatu Qsiva w formie chlorowodorku w dawkach 3,75 mg, 7,5 mg, 11,25 mg i 15 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (75-85%) oraz Tmax około 6 godzin (zakres 2-10 godzin). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (V/F = 369 l dla dawki 7,5 mg) i niskie wiązanie z białkami osocza (~17,5%). Metabolizm fenterminy jest ograniczony, głównie przez CYP3A4, z 75-85% dawki wydalanej w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi około 21 godzin, a klirens pozorny (CL/F) to 7,84 l/h. Farmakokinetyka fenterminy jest liniowa, a po wielokrotnym podaniu obserwuje się kumulację stężenia (wzrost Cmax i AUC o 2,5-2,9 razy). Obecność pokarmu nie wpływa istotnie na biodostępność leku.
BMI, chlorowodorek fenterminy, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens, metoda Monte Carlo, model farmakokinetyczny, N-oksydacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, p-hydroksylacja, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie fenterminy w osoczu, stężenie w osoczu, topiramat, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doksylamina Geiser 25 mg

Doksylamina, będąca składnikiem aktywnym leku Doksylamina Geiser, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym oraz szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 2–3 godziny. Substancja wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (24% z albuminą ludzką), co zwiększa frakcję wolnego leku dostępnego do działania farmakologicznego. Doksylamina przenika przez barierę krew-mózg, co tłumaczy jej działanie uspokajające i nasenne. Metabolizm doksylaminy zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania metabolitów demetylowanych i N-acetylowanych, a jej okres półtrwania wynosi około 13 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, co jest istotne w kontekście ryzyka kumulacji u pacjentów z niewydolnością nerek.
aromatyczna hydroksylacja, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, cytochrom P450, doksylamina, działanie farmakodynamiczne, działanie uspokajające i nasenne, efekt nasenny, fenobarbital, interakcja lekowa, komórki Caco-2, lek przeciwhistaminowy, N-oksydacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, profil metaboliczny, stężenie leku w osoczu, tabletki powlekane, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nefopam Jelfa 30 mg

Nefopam chlorowodorek wykazuje bardzo dobrą biodostępność po podaniu doustnym (95-100%), z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 1-3 godzinach (średnio 48 μg/l przy dawce 60 mg). Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (71-76%) oraz znaczną dystrybucją do tkanek (objętość dystrybucji około 10 kg/l). Istotne jest przenikanie nefopamu do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenie stanowi około 25% stężenia w surowicy, co warunkuje jego centralne działanie przeciwbólowe. Nefopam przenika również przez barierę łożyskową i do mleka matki, co wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
autoindukcja enzymów, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja w wątrobie, Cmax, dystrybucja do tkanek, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, kwas glukuronowy, N-dezmetylacja, N-oksydacja, nefopam chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, stężenie w surowicy krwi, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miansec 30 30 mg

Mianseryna, lek przeciwdepresyjny, charakteryzuje się szybką i efektywną absorpcją po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach. Biodostępność leku wynosi około 20% z powodu istotnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Mianseryna wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (~95%) oraz dobrą penetrację przez barierę krew-mózg, co umożliwia jej działanie w OUN. Objętość dystrybucji jest porównywalna do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, a stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest po około 6 dniach regularnego stosowania. Metabolizm wątrobowy obejmuje hydroksylację, N-oksydację i N-demetylację, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów, takich jak demetylomianseryna i 8-hydroksymianseryna, które wzmacniają efekt terapeutyczny.
8-hydroksymianseryna, aktywność farmakologiczna, bariera krew-mózg, biodostępność, demetylomianseryna, dostępność biologiczna, droga eliminacji, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, faza eliminacji, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, kompartment centralny, lek przeciwdepresyjny, metabolizm wątrobowy, mianseryna, N-demetylacja, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, powinowactwo do białek osocza, proces ADME, proces biotransformacji, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ neuroprzekaźników, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Nefopam – Właściwości farmakokinetyczne

Nefopam charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (95-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w zakresie 29-67 μg/l dla dawki 60 mg i 73-154 ng/ml dla dawki 90 mg, z Tmax wynoszącym 1-3 godziny. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (71-76%) oraz szeroką dystrybucję do tkanek, z objętością dystrybucji około 10 l/kg. Frakcja niezwiązana przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając około 25% stężenia w surowicy. Nefopam przenika również przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma istotne implikacje kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera łożyskowa, bilans masy, biodostępność, biotransformacja, Cmax, demetylo-nefopam, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, glukuronid, kumulacja leku, kwas glukuronowy, N-dezmetylacja, N-oksydacja, N-tlenek nefopamu, nefopam chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxylamina Polpharma 25 mg

Doksylamina wodorobursztynian charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 120 ng/ml osiąganym w 2-3 godziny (Tmax). Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUCt wynoszące około 1712-1747 ng·h/ml oraz okres półtrwania (T½el) około 13 godzin, nie wykazują istotnego wpływu spożycia pokarmu na wchłanianie leku. Lek wykazuje szybkie przenikanie do tkanek oraz niskie wiązanie z białkami osocza (24%), co zwiększa dostępność wolnej frakcji. Doksylamina przenika przez barierę krew-mózg, co warunkuje jej działanie nasenne pojawiające się w ciągu 30 minut i utrzymujące się przez 6-8 godzin. Metabolizm leku obejmuje szlaki N-demetylacji, N-oksydacji, hydroksylacji, N-acetylacji, N-desalkylacji oraz rozszczepienia eteru, jednak enzymy odpowiedzialne za biotransformację nie zostały jednoznacznie zidentyfikowane. U myszy doksylamina wykazuje właściwości induktora cytochromu P450, jednak brak jest potwierdzenia tego efektu u ludzi.
albumina ludzka, bariera krew-mózg, biotransformacja, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dinordoksylamina, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, działanie nasenne, hydroksylacja, induktor cytochromu P450, metabolizm wątrobowy, N-acetylacja, N-demetylacja, N-desalkylacja, N-oksydacja, nordoksylamina, okres półtrwania, rozszczepienie eteru, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie snu
Leksykon substancji czynnych
Fentermina – Właściwości farmakokinetyczne

Fenetermina, substancja czynna produktu leczniczego Qsiva dostępnego w dawkach 3,75 mg + 23 mg do 15 mg + 92 mg, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (75-85%) oraz mediana Tmax wynoszącą 6 godzin (zakres 2-10 godzin). Wiązanie z białkami osocza jest niskie (17,5%), a objętość dystrybucji po podaniu doustnym wynosi 369 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Fenetermina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (75-85% dawki), z okresem półtrwania około 21 godzin i klirensem pozornym 7,84 l/godz. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4, z metabolitami stanowiącymi niewielki procent wydalanej dawki. Farmakokinetyka fenterminy jest liniowa, a stosowanie wielokrotnych dawek powoduje kumulację (2,5- do 2,9-krotne zwiększenie Cmax i AUC).
CYP3A4, dostępność biologiczna fenterminy, eliminacja, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, metoda Monte Carlo, model farmakokinetyczny, N-oksydacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, p-hydroksylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie fenterminy w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon substancji czynnych
Doksepina – Właściwości farmakokinetyczne

Doksepina wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, jednak podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia wątrobowego, redukującemu dostępność biologiczną o 55-87%. Po podaniu pojedynczej dawki 75 mg obserwuje się maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) doksepiny na poziomie 8,8-45,8 ng/ml (średnio 26,1 ng/ml) osiągane w czasie 2-4 godzin (średnio 2,9 h). Okres półtrwania leku wynosi średnio 17 godzin, natomiast jego główny aktywny metabolit – demetylodoksepina – charakteryzuje się dłuższym t1/2, wynoszącym średnio 51 godzin. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (około 20 l/kg) oraz wiąże się z białkami osocza w 76%, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową i potencjalne interakcje farmakokinetyczne.
absorpcja z przewodu pokarmowego, aktywność farmakologiczna, Cmax, demetylacja, demetylodoksepina, doksepina, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, stężenie leku, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxepin Teva 10 mg

Doksepina, substancja czynna leku Doxepin Teva, wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, jednak podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia wątrobowego (55-87% dawki), co prowadzi do powstania głównego metabolitu – demetylodoksepiny. Po podaniu pojedynczej dawki 75 mg, maksymalne stężenia doksepiny w osoczu wynoszą średnio 26,1 ng/ml (zakres 8,8-45,8 ng/ml) i osiągane są po 2-4 godzinach (średnio 2,9 godziny). Demetylodoksepina osiąga stężenia maksymalne średnio 9,7 ng/ml (4,8-14,5 ng/ml) w czasie 2-10 godzin po podaniu. Doksepina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (średnio 20 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~76%), co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych. Klirens osoczowy wynosi około 0,84 l/kg/h.
absorpcja z przewodu pokarmowego, czas do osiągnięcia Cmax, demetylacja, demetylodoksepina, doksepina, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, glukuronid, hydroksylacja, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, N-oksydacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przemiany metaboliczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie substancji czynnej w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Urotrim 200 mg

Trimetoprim, substancja czynna leku Urotrim (dostępnego w dawkach 100 mg i 200 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-4 godzin (Tmax). Wiązanie z białkami osocza wynosi około 50%, co zapewnia znaczną ilość wolnej, aktywnej farmakologicznie substancji. Stałe stężenie terapeutyczne we krwi uzyskuje się między 2. a 3. dniem leczenia. Okres półtrwania trimetoprimu wynosi 8-11 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, jednak u chorych z ostrą niewydolnością nerek ulega wydłużeniu, co wymaga dostosowania dawkowania. Substancja wykazuje dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, ze stężeniami w moczu, gruczole krokowym oraz wydzielinie drzewa oskrzelowego przewyższającymi stężenia w surowicy, co jest kluczowe w terapii zakażeń układu moczowego i oddechowego.
bariera łożyska, białka osocza, biodostępność leku, drzewo oskrzelowe, eliminacja z żółcią, gruczoł krokowy, metabolizm wątrobowy, N-oksydacja, O-demetylacja, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, trimetoprim, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zakażenie układu moczowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dorminox 12,5 mg

Doksylamina wodorobursztynian, substancja czynna Dorminox (12,5 mg), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z Tmax wynoszącym 2-3 godziny i średnim okresem półtrwania (T½) u zdrowych dorosłych 10-13 godzin, który u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin. Po podaniu doustnym, Cmax osiąga około 120 ng/ml, a AUC∞ wynosi około 1800 ng·h/ml, niezależnie od obecności pokarmu. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (24%) oraz zdolnością przenikania przez barierę krew-mózg, co umożliwia jego działanie nasenne pojawiające się już po 30 minutach i utrzymujące się przez 6-8 godzin. Eliminacja doksylaminy odbywa się głównie przez nerki, z około 60% dawki wydalanej w postaci niezmienionej, a metabolizm obejmuje szlaki takie jak N-demetylacja, N-oksydacja, hydroksylacja, N-acetylacja, N-desalkylacja oraz rozszczepienie eteru.
bariera krew-mózg, dinordoksylamina, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, efekt nasenny, ekspozycja na lek, fenobarbital, hydroksylacja, induktor cytochromu P450, klirens nerkowy, komórki Caco-2, lek nasenny, N-acetylacja, N-demetylacja, N-desalkylacja, N-oksydacja, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, nordoksylamina, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, przenikalność leku, stężenie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relpax 40 mg

Eletryptan, substancja czynna Relpax, charakteryzuje się dobrą i szybką absorpcją po podaniu doustnym (>81%), z całkowitą biodostępnością około 50% u obu płci. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w medianie po 1,5 godziny (Tmax), a farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 20-80 mg. Spożycie tłustego posiłku zwiększa AUC i Cmax o 20-30%, natomiast podczas napadu migreny AUC zmniejsza się o około 30%, a Tmax wydłuża do 2,8 godziny. Przy powtarzanym podawaniu 20 mg 3x/dzień farmakokinetyka pozostaje liniowa, jednak przy wyższych dawkach (40 mg 3x/dzień lub 80 mg 2x/dzień) obserwuje się akumulację około 40% po 7 dniach. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji wynosi 138 l, a wiązanie z białkami osocza około 85%. Eletryptan jest głównie metabolizowany przez CYP3A4, co potwierdzają interakcje z inhibitorami tego enzymu (erytromycyna, ketokonazol). Metabolity N-oksydowany i N-demetylowany wykazują różną aktywność, przy czym aktywny metabolit stanowi 10-20% stężenia leku pierwotnego.
analiza farmakokinetyczna, AUC, biodostępność, ciśnienie tętnicze, Cmax, CYP3A4, cytochrom P-450, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakologia kliniczna, hydroksylowany metabolit, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit aktywny, N-demetylacja, N-oksydacja, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, przewód pokarmowy, skala Child-Pugh, Tmax, wiązanie z białkami osocza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Perazin 25 mg 25 mg

Perazyna wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2-4 godzin. Ze względu na efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenie leku jest wyższe po podaniu dożylnym niż doustnym. Substancja czynna wiąże się silnie z białkami osocza (95-98%) i przenika przez barierę krew-mózg, osiągając wyższe stężenia w tkance mózgowej niż w osoczu. Perazyna i jej metabolity przenikają również przez łożysko oraz do mleka matki, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie i obejmuje hydroksylację, sprzęganie z kwasem glukuronowym, N-oksydację, sulfooksydację oraz dealkilację, prowadząc do powstania licznych metabolitów o zróżnicowanej aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się drogą nerkową i wątrobowo-żółciową, z przewagą metabolitów w moczu i żółci, a jedynie niewielka część leku jest wydalana w formie niezmienionej.
bariera krew-mózg, biotransformacja, dealkilacja, droga wątrobowo-żółciowa, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, kwas glukuronowy, laktoza jednowodna, metabolizm perazyny, N-oksydacja, nietolerancja laktozy, przenikanie przez łożysko, sulfooksydacja, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza