Właściwości farmakokinetyczne leku Deprexolet (mianseryna)

Charakterystyka farmakokinetyczna mianseryny opiera się na badaniach przeprowadzonych zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym podaniu leku u zdrowych ochotników oraz pacjentów z depresją. W trakcie podawania wielokrotnego osiągnięto stan stacjonarny stężenia w osoczu po 14 dniach leczenia. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, nie wykazano korelacji między stężeniem mianseryny w osoczu a występowaniem działań niepożądanych czy objawów toksycznych.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu mianseryna wchłania się z przewodu pokarmowego w sposób szybki, ale niepełny. Biodostępność leku jest stosunkowo niska i wynosi około 30%, co jest rezultatem wyraźnie zaznaczonego efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (T_max) osiągane jest w czasie od 2 do 3 godzin po przyjęciu leku. Maksymalne stężenie (C_max) po podaniu dawki 60 mg mieści się w zakresie od 102 ± 28 ng/ml do 114 ± 26 ng/ml. W stanie stacjonarnym terapeutyczne stężenie mianseryny zostało określone w przedziale od 28 µg/ml do 72 µg/ml.²

Dystrybucja

Mianseryna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 90%. W środowisku o pH fizjologicznym występuje głównie (ponad 90%) w postaci zjonizowanej. Cechuje ją dobra penetracja do tkanek, w tym zdolność do przenikania do ośrodkowego układu nerwowego, co ma kluczowe znaczenie dla jej działania terapeutycznego. Objętość dystrybucji jest znacząca i wynosi 3300 l (w przeliczeniu na masę ciała od 15,7 ± 2,2 l/kg do 27,5 ± 9,6 l/kg), co wskazuje na rozległą dystrybucję leku w organizmie.³

Metabolizm

Procesy biotransformacji mianseryny zachodzą głównie w wątrobie. Lek podlega kilku szlakom metabolicznym, wśród których wyróżnia się trzy główne przemiany: hydroksylację pierścienia aromatycznego, N-oksydację oraz N-demetylację. Procesy te prowadzą do powstania różnych metabolitów, które następnie podlegają dalszym przemianom lub bezpośredniej eliminacji.⁴

Eliminacja

Eliminacja mianseryny i jej metabolitów zachodzi głównie przez nerki. Z moczem wydala się 4-7% leku w postaci niezmienionej oraz około 70% w formie metabolitów. Pozostała część jest wydalana z kałem, choć stanowi to stosunkowo niewielką ilość całkowitej dawki. Średni okres półtrwania (T_0,5) wynosi 17 godzin, przy czym obserwuje się znaczną zmienność międzyosobniczą – od 6 do nawet 39 godzin. Ta względnie długa wartość T_0,5 pozwala na stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę.⁵