Właściwości farmakokinetyczne
Doxepin Teva 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Doxepin Teva

Doksepina zawarta w leku Doxepin Teva charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Istotnym aspektem jej metabolizmu jest znaczący efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, któremu podlega około 55% do 87% podanej dawki. W wyniku tego procesu powstaje główny metabolit leku – demetylodoksepina.¹

Podstawowe parametry farmakokinetyczne

W badaniach przeprowadzonych u zdrowych ochotników po podaniu pojedynczej dawki 75 mg doksepiny, osiągano maksymalne stężenia substancji czynnej w osoczu w zakresie od 8,8 do 45,8 ng/ml (przy wartości średniej wynoszącej 26,1 ng/ml). Stężenia te były uzyskiwane po upływie 2-4 godzin od momentu podania (średnio 2,9 godziny).²

W przypadku głównego metabolitu – demetylodoksepiny, maksymalne stężenia w osoczu wahały się w przedziale 4,8-14,5 ng/ml (średnio 9,7 ng/ml) i były osiągane nieco później, bo w czasie od 2 do 10 godzin po podaniu leku.³

Dystrybucja

Doksepina charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji, wynoszącą średnio 20 l/kg, co wskazuje na znaczną penetrację substancji czynnej do tkanek organizmu. Wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo wysokie i wynosi około 76%, co może mieć znaczenie przy interakcjach z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami.⁴

Eliminacja

U zdrowych ochotników okres półtrwania doksepiny w fazie eliminacji wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą i mieści się w zakresie od 8 do 24 godzin, przy wartości średniej wynoszącej 17 godzin. Główny metabolit – demetylodoksepina – charakteryzuje się znacznie dłuższym okresem półtrwania, wahającym się od 33 do 80 godzin (średnio 51 godzin), co może przyczyniać się do efektu terapeutycznego.⁵

Klirens osoczowy doksepiny kształtuje się na poziomie około 0,84 l/kg/h.⁶

Metabolizm

Doksepina podlega złożonym przemianom metabolicznym w organizmie. Główne szlaki metaboliczne obejmują:

• Demetylację – prowadzącą do powstania demetylodoksepiny (główny metabolit)
• N-oksydację – tworzenie N-tlenków
• Hydroksylację – wprowadzenie grup hydroksylowych do cząsteczki
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym – prowadzące do powstania glukuronidów

Wymienione przemiany umożliwiają eliminację substancji z organizmu.⁷

Wydalanie

Doksepina jest wydalana głównie przez nerki w postaci metabolitów. Metabolity mogą występować w moczu zarówno w formie wolnej, jak i sprzężonej (np. jako glukuronidy).⁸