depresja inwolucyjna
Wskazanie

Depresja inwolucyjna (zwana także depresją wieku podeszłego lub depresją starczą) to zaburzenie depresyjne występujące u osób starszych, zazwyczaj po 60. roku życia. Charakteryzuje się nasilonymi objawami depresyjnymi, które pojawiają się w okresie inwolucji, czyli fizjologicznego procesu starzenia się organizmu. W obrazie klinicznym dominują często objawy lękowe, somatyczne, hipochondryczne oraz urojenia nihilistyczne i winy.

Leczenie depresji inwolucyjnej opiera się głównie na farmakoterapii z wykorzystaniem leków przeciwdepresyjnych. W Polsce stosuje się najczęściej selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) jak Bioxetin (escitalopram), Seronil, Prozac (fluoksetyna), Seroxat (paroksetyna) oraz inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Venlafaxine (wenlafaksyna) czy Dulsevia (duloksetyna). U pacjentów z bezsennością pomocne mogą być również leki przeciwdepresyjne o działaniu sedatywnym, takie jak Miansec, Lerivon (mianseryna) czy Trittico (trazodon).

W przypadku pacjentów z depresją psychotyczną może być konieczne dołączenie leków przeciwpsychotycznych nowej generacji, takich jak Risperdal (risperidon), Ketrel (kwetiapina) czy Zyprexa (olanzapina). W ciężkich przypadkach, opornych na leczenie farmakologiczne, stosuje się elektrowstrząsy, które są szczególnie skuteczne w depresji inwolucyjnej z objawami psychotycznymi.

Największe trudności w leczeniu depresji inwolucyjnej związane są z wielochorobowością pacjentów w podeszłym wieku i koniecznością stosowania politerapii, co zwiększa ryzyko interakcji lekowych. Dodatkowo osoby starsze są bardziej narażone na działania niepożądane leków przeciwdepresyjnych z powodu zmienionej farmakokinetyki i farmakodynamiki. Istotnym problemem jest także niedostateczne rozpoznawanie depresji u osób starszych, gdyż objawy somatyczne często mylone są z dolegliwościami wynikającymi z chorób współistniejących. Leczenie wymaga zwykle dłuższego czasu do uzyskania odpowiedzi terapeutycznej i powinno być kontynuowane przez co najmniej 12 miesięcy po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotom.