blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia
Blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego w sercu, charakteryzujące się nieprawidłowym przewodzeniem impulsów z przedsionków do komór. Do tej kategorii zaliczamy blok przedsionkowo-komorowy II stopnia (typu Mobitz I i Mobitz II) oraz blok całkowity (III stopnia).
W bloku II stopnia typu Mobitz I (Wenckebacha) obserwujemy stopniowe wydłużanie się odstępu PR, aż do całkowitego zablokowania przewodzenia impulsu. W typie Mobitz II blokowanie przewodzenia występuje nagle, bez wcześniejszego wydłużania odstępu PR. Blok III stopnia charakteryzuje się całkowitym brakiem przewodzenia impulsów z przedsionków do komór, co skutkuje niezależną pracą przedsionków i komór.
Przyczyny bloków wyższego stopnia mogą być różnorodne: choroba niedokrwienna serca, zawał, zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia, wady zastawkowe, efekty uboczne leków (m.in. beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego), zaburzenia elektrolitowe czy choroby degeneracyjne układu przewodzącego.
Objawy kliniczne zależą od stopnia bloku i częstości rytmu zastępczego. Pacjenci mogą odczuwać zawroty głowy, omdlenia, duszność, zmęczenie lub kołatanie serca. W ciężkich przypadkach może dojść do zespołu Morgagniego-Adamsa-Stokesa, charakteryzującego się nagłą utratą przytomności.
Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i objawów klinicznych. W przypadkach objawowych lub wysokiego ryzyka zwykle konieczna jest implantacja stymulatora serca. W sytuacjach nagłych stosuje się leki (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację przezskórną do czasu implantacji stałego rozrusznika.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sympramol
Podczas stosowania dichlorowodorku opipramolu (Sympramol) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z istniejącym blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia lub innymi zaburzeniami przewodzenia, przy czym wskazane jest częste monitorowanie EKG. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym wyższego stopnia. W trakcie terapii mogą wystąpić rzadkie, ale poważne zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia i agranulocytoza, dlatego zaleca się regularną kontrolę morfologii krwi, zwłaszcza przy objawach infekcji (gorączka, ból gardła, objawy grypopodobne). W przypadku reakcji nadwrażliwości, w tym alergicznych zmian skórnych, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia. Długotrwała terapia wymaga okresowej oceny funkcji wątroby.
agranulocytoza, badanie EKG, benzoesan sodu, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, czynność wątroby, dichlorowodorek opipramolu, laktoza jednowodna, morfologia krwi, neutropenia, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, opipramol, reakcja alergiczna skóry, reakcja nadwrażliwości, sacharoza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epilantin 100 mg
Lakozamid (Epilantin) wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, potwierdzony w badaniach klinicznych i obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. W badaniach wspomagających leczenie napadów częściowych, 61,9% pacjentów leczonych lakozamidem zgłaszało co najmniej jedno działanie niepożądane, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności i podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Działania te wykazują zależność od dawki i często ustępują po jej zmniejszeniu. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% w grupie lakozamidu, najczęściej z powodu zawrotów głowy. W monoterapii porównującej lakozamid z karbamazepiną CR, częstość przerwania leczenia była niższa dla lakozamidu (10,6% vs 15,6%). U pacjentów z uogólnioną padaczką idiopatyczną z napadami toniczno-klonicznymi pierwotnie uogólnionymi (PGTCS) profil bezpieczeństwa był podobny, z dodatkowymi działaniami niepożądanymi, takimi jak padaczka miokloniczna (2,5% vs 0%) i ataksja (3,3% vs 0%).
agranulocytoza, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, bradykardia, dawka nasycająca, dyskineza, dyzartria, hipestezja, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lakozamid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka idiopatyczna, padaczka miokloniczna, parestezja, podwójne widzenie, szumy uszne, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia poznawcze, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona