redukcja ryzyka względna
Redukcja ryzyka względna (RRR) to statystyczny wskaźnik używany w medycynie do oceny skuteczności interwencji medycznej. Określa ona procentowe zmniejszenie ryzyka wystąpienia niekorzystnego zdarzenia w grupie leczonej w porównaniu do grupy kontrolnej.
Wskaźnik RRR oblicza się jako stosunek różnicy między ryzykiem w grupie kontrolnej a ryzykiem w grupie leczonej do ryzyka w grupie kontrolnej, wyrażony w procentach. RRR = [(ryzyko w grupie kontrolnej – ryzyko w grupie leczonej)/ryzyko w grupie kontrolnej] × 100%.
Choć redukcja ryzyka względna jest powszechnie używana w publikacjach medycznych, należy pamiętać, że sama w sobie może być myląca. Wysoka wartość RRR może występować przy niewielkiej bezwzględnej różnicy ryzyka, zwłaszcza gdy wyjściowe ryzyko jest niskie. Dlatego w praktyce klinicznej zaleca się uwzględnianie również redukcji ryzyka bezwzględnego (ARR) oraz liczby pacjentów, których należy leczyć, aby zapobiec jednemu niekorzystnemu zdarzeniu (NNT).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ticatrom 90 mg
Tikagrelor, będący bezpośrednim, odwracalnym antagonistą receptora P2Y12, wykazuje szybki początek działania i wysoką skuteczność w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowym u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW). Po podaniu dawki nasycającej 180 mg u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową, obserwuje się zahamowanie agregacji płytek (IPA) na poziomie około 41% już po 30 minutach, z maksymalnym efektem 89% po 2-4 godzinach, utrzymującym się przez 2-8 godzin. Tikagrelor dodatkowo zwiększa lokalne stężenie adenozyny poprzez hamowanie transportera ENT-1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń wieńcowych i nasilenia efektów adenozynowych, choć kliniczne znaczenie tego mechanizmu pozostaje nie do końca określone. W kontekście planowanych zabiegów CABG, stosowanie tikagreloru wiąże się z wyższym ryzykiem krwawienia, jeśli lek nie zostanie odstawiony co najmniej 96 godzin przed operacją.
adenozyna, ADP-zależna aktywacja, agregacja płytek krwi, cyklopentylotriazolopirymidyna, hamowanie agregacji płytek, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, kwas acetylosalicylowy, miażdżyca, niestabilna dusznica bolesna, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłania zakrzepowe, przemijający napad niedokrwienny, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, redukcja ryzyka bezwzględna, redukcja ryzyka względna, rozszerzenie naczyń, stabilna choroba wieńcowa, transporter nukleozydów, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, zawał NSTEMI, zawał STEMI, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgon sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ticagrelor Aristo 90 mg
Tikagrelor, będący bezpośrednim, odwracalnym antagonistą receptora P2Y12 z grupy cyklopentylotriazolopirymidyn, wykazuje szybkie i silne działanie przeciwpłytkowe, osiągając średnie zahamowanie agregacji płytek (IPA) na poziomie około 41% już po 30 minutach od podania dawki nasycającej 180 mg, a maksymalny efekt (średnio 89% IPA) utrzymuje się przez 2-8 godzin. Lek ten, stosowany w dawce 90 mg dwa razy na dobę, jest rekomendowany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz profilaktyce wtórnej zdarzeń sercowo-naczyniowych, wykazując przewagę nad klopidogrelem 75 mg/dobę w badaniu PLATO. Tikagrelor dodatkowo zwiększa lokalne stężenie adenozyny poprzez hamowanie ENT-1, co przyczynia się do rozszerzenia naczyń wieńcowych i może powodować duszność jako efekt uboczny. W kontekście planowanych zabiegów CABG, ryzyko krwawienia jest istotnie wyższe, jeśli lek nie zostanie odstawiony co najmniej 96 godzin przed procedurą.
agregacja płytek, choroba wieńcowa, cukrzyca, cyklopentylotriazolopirymidyna, duszność, działanie przeciwpłytkowe, inhibicja agregacji płytek, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie zachowawcze, miażdżyca, napad niedokrwienny, niestabilna dusznica bolesna, ochrona przeciwzakrzepowa, ostry zespół wieńcowy, płytka krwi, pomostowanie aortalno-wieńcowe, profilaktyka wtórna zdarzeń sercowo-naczyniowych, przepływ wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, receptor P2Y12, redukcja ryzyka bezwzględna, redukcja ryzyka względna, rewaskularyzacja, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, transporter nukleozydów, udar mózgu, współczynnik ryzyka, zawał mięśnia sercowego, zawał NSTEMI, zawał STEMI