dostępność biologiczna fenterminy
Dostępność biologiczna fenterminy (dietylopropylaminy) – substancji stosowanej jako środek zmniejszający apetyt w leczeniu otyłości – jest zróżnicowana w zależności od postaci farmaceutycznej i drogi podania. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 30-70%, co wskazuje na znaczący efekt pierwszego przejścia przez wątrobę.
Fentermina szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 3-4 godzinach od podania. Substancja wykazuje dobrą penetrację przez barierę krew-mózg, co jest kluczowe dla jej działania ośrodkowego polegającego na hamowaniu ośrodka głodu w podwzgórzu poprzez uwalnianie noradrenaliny i dopaminy.
Ważnym aspektem biodostępności fenterminy jest jej lipofilność, która wpływa na dystrybucję tkankową i objętość dystrybucji wynoszącą około 3-5 l/kg. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie, a jego okres półtrwania wynosi około 20-25 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Około 70-80% dawki wydalane jest w postaci metabolitów przez nerki.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fentermina – Właściwości farmakokinetyczne
Fenetermina, substancja czynna produktu leczniczego Qsiva dostępnego w dawkach 3,75 mg + 23 mg do 15 mg + 92 mg, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (75-85%) oraz mediana Tmax wynoszącą 6 godzin (zakres 2-10 godzin). Wiązanie z białkami osocza jest niskie (17,5%), a objętość dystrybucji po podaniu doustnym wynosi 369 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek pozanaczyniowych. Fenetermina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (75-85% dawki), z okresem półtrwania około 21 godzin i klirensem pozornym 7,84 l/godz. Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4, z metabolitami stanowiącymi niewielki procent wydalanej dawki. Farmakokinetyka fenterminy jest liniowa, a stosowanie wielokrotnych dawek powoduje kumulację (2,5- do 2,9-krotne zwiększenie Cmax i AUC).
CYP3A4, dostępność biologiczna fenterminy, eliminacja, farmakokinetyka populacyjna, faza eliminacji, metoda Monte Carlo, model farmakokinetyczny, N-oksydacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, p-hydroksylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie fenterminy w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zmodyfikowane uwalnianie