stężenie darunawiru
Stężenie darunawiru jest kluczowym parametrem monitorowanym podczas terapii antyretrowirusowej u pacjentów zakażonych HIV. Darunawir należy do grupy inhibitorów proteazy HIV i jest szeroko stosowany w terapii kombinowanej, zwykle wzmacniany rytonawirem lub kobicystatem.
Monitorowanie stężenia darunawiru we krwi ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ zbyt niskie stężenie może prowadzić do niepowodzenia terapeutycznego i rozwoju oporności wirusa, natomiast zbyt wysokie wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych. Optymalne stężenie minimalne (Ctrough) darunawiru powinno wynosić powyżej 550 ng/ml dla pacjentów wcześniej nieleczonych inhibitorami proteazy oraz powyżej 1800 ng/ml dla pacjentów z opornością na leki z tej grupy.
Na stężenie darunawiru mogą wpływać liczne czynniki, w tym interakcje lekowe, funkcja wątroby, współistniejące choroby oraz indywidualne różnice w metabolizmie leku. Terapeutyczne monitorowanie stężenia leku (TDM) jest szczególnie zalecane u pacjentów z niewydolnością wątroby, podczas ciąży, przy potencjalnych interakcjach lekowych oraz w przypadku niepowodzenia wirusologicznego pomimo deklarowanej adherencji do leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Właściwości farmakokinetyczne
Darunawir jest inhibitorem proteazy HIV-1, którego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym w 2,5-4 godziny. Bezwzględna biodostępność wynosi około 37%, wzrastając do 82% przy jednoczesnym podaniu 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę, który hamuje metabolizm darunawiru przez CYP3A, zwiększając jego ekspozycję około 14-krotnie. Darunawir wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie kwaśną glikoproteiną α1, której podwyższone stężenie u pacjentów z HIV-1 powoduje wyższą ekspozycję na lek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się z okresem półtrwania około 15 godzin przy stosowaniu z rytonawirem. Wydalanie następuje głównie z moczem (41,2% w postaci niezmienionej) i kale (7,7%). Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży (3-17 lat) jest porównywalna z dorosłymi przy dawkach dostosowanych do masy ciała, a u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby całkowite stężenia darunawiru są podobne do obserwowanych u osób zdrowych, choć wolna frakcja leku jest zwiększona.
biodostępność doustna, CYP3A, farmakokinetyka darunawiru, farmakokinetyka leku, inhibitor proteazy HIV-1, klirens darunawiru, klirens kreatyniny, kwaśna glikoproteina α1, leczenie przeciwretrowirusowe, mikrosomy wątrobowe, mutacje DRV-RAM, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pediatria, podanie z pokarmem, rytonawir i kobicystat, skala Child-Pugh, stężenie darunawiru, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja darunawiru, wzmocnienie farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV-1