markery surowicze

Markery surowicze to substancje oznaczane w surowicy krwi, które mogą wskazywać na obecność określonych stanów patologicznych lub procesów chorobowych w organizmie. Ich oznaczanie stanowi istotny element diagnostyki laboratoryjnej w medycynie.

W praktyce klinicznej markery surowicze wykorzystywane są głównie w diagnostyce chorób nowotworowych (np. CEA, AFP, CA 19-9, PSA), monitorowaniu funkcji narządów (np. transaminazy wątrobowe, kreatynina), diagnostyce chorób infekcyjnych (np. przeciwciała anty-HCV, HBsAg) oraz w ocenie stanu zapalnego (np. CRP, prokalcytonina). Ich stężenie może służyć nie tylko do wykrywania choroby, ale również do monitorowania jej przebiegu i skuteczności leczenia.

Interpretacja wyników markerów surowiczych wymaga zawsze odniesienia do kontekstu klinicznego. Podwyższone wartości markerów nie zawsze świadczą o patologii, a prawidłowe nie wykluczają choroby. Dlatego badania markerów surowiczych należy traktować jako uzupełnienie, a nie zastępstwo diagnostyki obrazowej czy histopatologicznej.

Postęp w dziedzinie proteomiki i genomiki prowadzi do identyfikacji nowych, coraz bardziej specyficznych markerów surowiczych, co może znacząco poprawić wczesną diagnostykę wielu chorób, w tym nowotworowych, sercowo-naczyniowych czy neurodegeneracyjnych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl