zmniejszona aktywność
Zmniejszona aktywność (hipoaktywność) to stan kliniczny charakteryzujący się obniżonym poziomem aktywności fizycznej i/lub psychicznej pacjenta w porównaniu do jego typowego funkcjonowania lub norm dla danej grupy wiekowej. Jest to objaw niespecyficzny, który może towarzyszyć licznym schorzeniom neurologicznym, psychiatrycznym, endokrynologicznym czy metabolicznym.
W praktyce klinicznej zmniejszona aktywność może manifestować się jako spowolnienie psychoruchowe, apatia, osłabienie, brak inicjatywy czy zmniejszona wydolność fizyczna. Często towarzyszy jej uczucie zmęczenia nieproporcjonalne do podejmowanego wysiłku. U pacjentów geriatrycznych hipoaktywność może być wczesnym objawem majaczenia lub demencji, natomiast u młodszych osób może wskazywać na depresję, zaburzenia hormonalne czy przewlekłe stany zapalne.
Diagnostyka różnicowa zmniejszonej aktywności powinna uwzględniać ocenę funkcji tarczycy (niedoczynność), poziom kortyzolu (choroba Addisona), morfologię krwi (anemia), parametry wątrobowe i nerkowe, stężenie witaminy D, a także stan psychiczny pacjenta. W przypadku osób starszych konieczna jest również ocena pod kątem polipragmazji i działań niepożądanych leków. Leczenie hipoaktywności zależy od przyczyny podstawowej i powinno być ukierunkowane na eliminację czynnika etiologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dalacin C 150 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klindamycyny wykazały, że LD50 po podaniu doustnym mieści się w zakresie 1800-2620 mg/kg mc., a po dożylnym 245-820 mg/kg mc. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach ustalono maksymalną tolerowaną dawkę dobowa na poziomie 300-600 mg/kg mc./dobę. Dawka 300 mg/kg mc./dobę u psów powodowała wzrost aktywności aminotransferaz w osoczu, natomiast dawka 600 mg/kg mc./dobę wywoływała zmiany patologiczne w błonie śluzowej żołądka i pęcherzyka żółciowego. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagennego potencjału klindamycyny, jednak brak jest danych dotyczących jej potencjalnego działania rakotwórczego, gdyż nie przeprowadzono długoterminowych badań w tym zakresie.
aminotransferazy, błona śluzowa żołądka, chlorowodorek klindamycyny, drgawki, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, klindamycyna, LD50, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, potencjał mutagenny, rozwój płodowy, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zdolność rozrodcza, zmniejszona aktywność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tresuvi 1 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa treprostynilu obejmowała badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. W 13- i 26-tygodniowych badaniach na szczurach i psach, ciągłe podskórne wlewy treprostynilu sodowego wywoływały głównie miejscowe reakcje zapalne (obrzęk, rumień, zgrubienia, ból). U psów poddanych dawkom ≥ 300 ng/kg mc./min zaobserwowano objawy ogólne, takie jak osłabienie, wymioty, luźne stolce oraz miejscowy obrzęk, a także poważne powikłania ze strony przewodu pokarmowego, w tym wgłobienie jelita i wypadnięcie odbytnicy, skutkujące zgonami. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu w tych przypadkach wynosiło 7,85 ng/ml, co odpowiada stężeniom osiąganym u ludzi przy dawkach powyżej 50 ng/kg mc./min.
badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, luźne stolce, obrzęk, płodność, rozwój poporodowy, rozwój prenatalny, rumień, stężenie treprostynilu w osoczu, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wlew podskórny, wymioty, wypadnięcie odbytnicy, zgrubienie, zmniejszona aktywność