powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne
Powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne (complicated intra-abdominal infection, cIAI) to stan chorobowy charakteryzujący się rozprzestrzenieniem procesu zapalnego poza pierwotnie zajęty narząd do jamy otrzewnej, prowadzący do miejscowego lub uogólnionego zapalenia otrzewnej. W przeciwieństwie do niepowikłanych zakażeń, które zazwyczaj mogą być leczone wyłącznie antybiotykoterapią, powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne wymagają zarówno interwencji chirurgicznej, jak i odpowiedniego leczenia przeciwdrobnoustrojowego.
Etiologia powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych jest zazwyczaj polimikrobialna, obejmująca zarówno bakterie tlenowe, jak i beztlenowe. Najczęstszymi patogenami są bakterie z rodziny Enterobacteriaceae (E. coli, Klebsiella spp.), beztlenowce (Bacteroides fragilis) oraz enterokoki. Rosnącym problemem są zakażenia wywołane przez wielolekooporne szczepy bakterii, w tym wytwarzające β-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL) lub karbapenemazy.
Diagnostyka powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych opiera się na badaniu klinicznym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone markery stanu zapalnego: CRP, prokalcytonina, leukocytoza) oraz obrazowych (USG, TK jamy brzusznej). Kluczowe znaczenie ma pobranie materiału do badań mikrobiologicznych, co umożliwia identyfikację patogenów i określenie ich wrażliwości na antybiotyki.
Leczenie powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych wymaga kompleksowego podejścia obejmującego: kontrolę źródła zakażenia (drenaż chirurgiczny lub przezskórny), empiryczną, a następnie celowaną antybiotykoterapię oraz odpowiednie leczenie wspomagające. Wybór antybiotyków powinien uwzględniać lokalną epidemiologię i wzorce oporności bakterii, a także czynniki ryzyka pacjenta związane z zakażeniami wieloopornymi.
Rokowanie w powikłanych zakażeniach wewnątrzbrzusznych zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, chorób współistniejących, źródła zakażenia, stopnia rozległości procesu zapalnego oraz czasu wdrożenia odpowiedniego leczenia. Opóźnienie w rozpoznaniu i leczeniu znacząco zwiększa ryzyko powikłań, w tym sepsy, niewydolności wielonarządowej i zgonu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tygecyklina – Właściwości farmakodynamiczne
Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylocyklin, działa bakteriostatycznie poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego i blokowanie przyłączania aminoacylo-tRNA do miejsca A, co hamuje syntezę białek. W stężeniu 4-krotnie przekraczającym MIC obserwuje się 2-logarytmiczne zmniejszenie liczebności kolonii Enterococcus spp., Staphylococcus aureus i Escherichia coli. Lek skutecznie pokonuje mechanizmy oporności tetracyklin, takie jak ochrona rybosomu i pompy efflux, choć u Enterobacteriaceae opornych na minocyklinę występuje oporność krzyżowa. Tygecyklina jest podatna na działanie chromosomalnych pomp efflux u Proteeae i Pseudomonas aeruginosa, co ogranicza jej skuteczność wobec tych patogenów. EUCAST ustalił wartości graniczne MIC dla tygecykliny: Enterobacterales (E. coli, Citrobacter koseri) ≤0,5 mg/l, Staphylococcus spp. ≤0,5 mg/l, Enterococcus spp. ≤0,25 mg/l, Streptococcus grup A, B, C, G ≤0,125 mg/l. Wartości MIC dla bakterii beztlenowych, takich jak Bacteroides i Clostridium, mogą przekraczać 2 mg/l, a brak jest ustalonych granic wrażliwości dla tej grupy.
acinetobacter baumannii, antagonizm antybiotyków, Bacteroides, Bacteroides fragilis, bakterie beztlenowe, Burkholderia cepacia, cIAI, Citrobacter freundii, Clostridium, Clostridium perfringens, cSSTI, działanie bakteriostatyczne, Enterobacter cloacae, Enterococcus, enterokok, Escherichia coli, EUCAST, glicylocyklina, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, lekowrażliwość, MIC, nabyta oporność, najmniejsze stężenie hamujące, odstęp QTc, oporność krzyżowa, oporność nabyta, oporność naturalna, Peptostreptococcus, podjednostka 30S rybosomu bakteryjnego, pompy efflux, populacja MITT, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, Prevotella, Pseudomonas aeruginosa, repolaryzacja mięśnia sercowego, spektrum aktywności mikrobiologicznej, Staphylococcus aureus, Stenotrophomonas maltophilia, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pyogenes, terapia skojarzona, wielolekooporność, zakażenie polimikrobowe - Leksykon substancji czynnych
Tygecyklina – Wskazania do stosowania
Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylcyklin, dostępna jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 50 mg substancji czynnej na fiolkę, co po rekonstytucji daje roztwór zawierający 10 mg/ml. Lek jest wskazany do leczenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) z wyłączeniem zakażeń stopy cukrzycowej oraz powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI) u dorosłych i dzieci od 8. roku życia. Ze względu na profil bezpieczeństwa i ryzyko działań niepożądanych, tygecyklina powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy inne antybiotyki są niewskazane lub nieskuteczne, co wymaga dokładnej oceny klinicznej i mikrobiologicznej oraz dokumentacji przyczyn wyboru tej terapii.
badanie kliniczne, badanie mikrobiologiczne, cIAI, cSSTI, glicylcyklina, oporność na antybiotyki, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, profil bezpieczeństwa leku, racjonalna antybiotykoterapia, rekonstytucja leku, roztwór do infuzji, stopa cukrzycowa, substancja czynna, tygecyklina - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tigecycline Viatris 50 mg
Profil bezpieczeństwa tygecykliny został określony na podstawie badań klinicznych fazy III i IV obejmujących 2393 pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry, tkanek miękkich oraz powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były nudności (21%) i wymioty (13%), zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, pojawiające się głównie w pierwszych dwóch dniach terapii. Ciężkie działania niepożądane związane z zakażeniem wystąpiły częściej w grupie leczonej tygecykliną (7,1%) niż w grupie kontrolnej (5,3%), ze szczególnym wzrostem częstości posocznicy i wstrząsu septycznego (2,2% vs 1,1%). Śmiertelność wyniosła 2,4% w grupie tygecykliny w porównaniu do 1,7% w grupie kontrolnej. Ponadto, po zakończeniu terapii tygecykliną częściej obserwowano zaburzenia aktywności AspAT i AlAT, a także ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, nadmiernego namnażania niewrażliwych mikroorganizmów oraz działań typowych dla tetracyklin, takich jak nadwrażliwość na światło, guz rzekomy mózgu czy zapalenie trzustki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, działanie antyanaboliczne, działanie niepożądane, guz rzekomy mózgu, hiperbilirubinemia, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, hipoproteinemia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadwrażliwość na światło, namnażanie mikroorganizmów, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, pozaszpitalne zapalenie płuc, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, tetracyklina, tygecyklina, wstrząs septyczny, zapalenie trzustki, zapalenie żył zakrzepowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Tygecyklina – Działania niepożądane
Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylocyklin, stosowana jest głównie w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym nudności (21%) i wymioty (13%), które pojawiają się głównie w pierwszych dniach terapii i mają łagodne lub umiarkowane nasilenie. U dzieci w wieku 8-11 lat częstość nudności (48,3%), wymiotów (46,6%) oraz zwiększonej aktywności lipazy w surowicy (6,9%) jest wyższa niż u dorosłych. Inne istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia wątroby (często zwiększenie AspAT i AlAT, hiperbilirubinemia), zaburzenia układu krzepnięcia (wydłużenie APTT i PT, małopłytkowość) oraz rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. W trakcie leczenia odnotowano także zwiększone ryzyko ciężkich powikłań infekcyjnych, w tym posocznicy (2,2% vs. 1,1% w grupie kontrolnej) oraz wyższy odsetek zgonów (2,4% vs. 1,7%).
aktywność lipazy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy we krwi, azotemia, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, działanie antyanaboliczne, guz rzekomy mózgu, hemodializa, hiperbilirubinemia, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, hipoglikemia, kwasica, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, nudności, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, pozaszpitalne zapalenie płuc, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, spektrum działania przeciwbakteryjnego, tygecyklina, uszkodzenie wątroby, wstrząs septyczny, zaburzenie gojenia ran, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tigecycline AptaPharma 50 mg
Tygecyklina, należąca do grupy glicylocyklin (kod ATC: J01AA12), działa bakteriostatycznie poprzez hamowanie translacji białek w bakteriach, wiążąc się z podjednostką 30S rybosomu i blokując przyłączanie aminoacylo-tRNA. Wykazuje skuteczność wobec Enterococcus spp., Staphylococcus aureus oraz Escherichia coli, redukując ich liczebność o 2 log przy stężeniu 4-krotnie przekraczającym MIC. Tygecyklina pokonuje mechanizmy oporności na tetracykliny, takie jak ochrona rybosomu i mechanizmy efflux, choć u Enterobacteriaceae opornych na minocyklinę występuje oporność krzyżowa. EUCAST ustalił wartości graniczne MIC dla kluczowych patogenów: Enterobacterales (E. coli, Citrobacter koseri) ≤ 0,5 mg/L, Staphylococcus spp. ≤ 0,5 mg/L, Enterococcus spp. ≤ 0,25 mg/L oraz Streptococcus grup A, B, C i G ≤ 0,125 mg/L. Tygecyklina wykazuje zmienną aktywność wobec bakterii beztlenowych i ograniczoną skuteczność wobec Proteeae oraz Pseudomonas aeruginosa, co wiąże się z nadekspresją pomp efflux (np. AcrAB, AdeABC).
bakterie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, dawka dożylna, działanie bakteriostatyczne, elektrofizjologia serca, EUCAST, glicylocyklina, mechanizm efflux, najmniejsze stężenie hamujące, odstęp QTc, oporność krzyżowa, oporność nabyta, oporność naturalna, populacja MITT, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, rybosom bakteryjny, tetracyklina, translacja białek, wielolekooporność, zakażenie wewnątrzbrzuszne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftazidime Kabi 2000 mg
Ceftazidime Kabi w dawce 2000 mg, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od rodzaju zakażenia, wieku pacjenta oraz jego stanu klinicznego. U dorosłych i dzieci o masie ciała ≥40 kg dawki wahają się od 1 do 2 g co 8 godzin w przypadku większości zakażeń, z wyjątkiem mukowiscydozy, gdzie stosuje się 100-150 mg/kg mc./dobę co 8 godzin, do maksymalnie 9 g/dobę. U dzieci <40 kg dawki wynoszą zwykle 100-150 mg/kg mc./dobę w trzech dawkach podzielonych, nie przekraczając 6 g/dobę. W przypadku ciągłej infuzji u dzieci zaleca się dawkę nasycającą 60-100 mg/kg mc., a następnie infuzję 100-200 mg/kg mc./dobę, maksymalnie 6 g/dobę. Noworodki i niemowlęta ≤2 miesięcy otrzymują 25-60 mg/kg mc./dobę w dwóch dawkach, z uwzględnieniem wydłużonego okresu półtrwania leku. U pacjentów powyżej 80 roku życia dawka dobowa nie powinna przekraczać 3 g ze względu na zmniejszony klirens nerkowy.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ceftazydym, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciągła infuzja, gorączka neutropeniczna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, niskoprzepływowa hemofiltracja, płyn dializacyjny, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego, przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego, szpitalne zapalenie płuc, tętniczo-żylna hemodializa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zapalenie otrzewnej, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, żylno-żylna hemodializa, żylno-żylna hemofiltracja - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tigecycline Viatris
Tygecyklina, stosowana w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych, zakażeń stopy cukrzycowej oraz szpitalnego zapalenia płuc, wykazuje zwiększoną śmiertelność w porównaniu do leków referencyjnych, co może wynikać z niższej skuteczności i bezpieczeństwa. U pacjentów leczonych tygecykliną obserwowano zaburzenia gojenia ran pooperacyjnych związane z nadkażeniem, w tym szpitalne zapalenie płuc, które pogarsza rokowanie. Występują również poważne działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne, uszkodzenie wątroby (w tym niewydolność wątroby zakończona zgonem), ostre zapalenie trzustki (często po ≥7 dniach leczenia), wydłużenie czasu protrombinowego (PT) i aPTT oraz hipofibrynogenemia. Zaleca się monitorowanie parametrów wątroby, krzepnięcia (PT, aPTT, fibrynogen) oraz aktywności amylazy i lipazy przed i w trakcie terapii. Tygecyklina może powodować nadwrażliwość na światło, guz rzekomy mózgu oraz działanie antyanaboliczne prowadzące do azotemii i kwasicy.
antybiotyk glicylocyklinowy, antybiotyk tetracyklinowy, azot mocznikowy, azotemia, bakteriemia, choroba naczyń obwodowych, ciśnienie śródczaszkowe, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dysfagia, działanie antyanaboliczne, guz rzekomy mózgu, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, koagulopatia, martwicze zapalenie powięzi, nadkażenie, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, perforacja jelita, perforacja wrzodu, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, powikłane zapalenie pęcherzyka żółciowego, powikłane zapalenie uchyłka, powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, ropień wewnątrzbrzuszny, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, szpitalne zapalenie płuc, tygecyklina, wstrząs septyczny, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie trzustki, zastój żółci - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tigecycline AptaPharma 50 mg
Tigecycline AptaPharma 50 mg to antybiotyk w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, zawierający tygecyklinę. Lek jest wskazany do leczenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI) u pacjentów dorosłych oraz dzieci powyżej 8 roku życia. Należy podkreślić, że tygecyklina nie jest zalecana w leczeniu zakażeń stopy cukrzycowej. Wskazania do stosowania obejmują sytuacje, gdy inne antybiotyki są niewłaściwe, np. z powodu oporności patogenów, alergii na alternatywne leki, niepowodzenia wcześniejszej terapii lub zakażeń wywołanych przez patogeny wielolekooporne.
antybiotyk, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, badanie mikrobiologiczne, patogen wielolekooporny, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, ropień wewnątrzbrzuszny, roztwór do infuzji, stopa cukrzycowa, terapia antybiotykowa, tygecyklina, zakażenie przestrzeni zaotrzewnowej, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tigecycline Fresenius Kabi
Tygecyklina, stosowana w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI), powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI) oraz zakażeń stopy cukrzycowej, wiąże się z istotnymi ryzykami klinicznymi. W badaniach klinicznych odnotowano wyższą śmiertelność w grupie leczonej tygecykliną w porównaniu z lekami porównawczymi, co może wskazywać na mniejszą skuteczność i bezpieczeństwo tego antybiotyku. U pacjentów z cIAI obserwowano zaburzenia gojenia ran chirurgicznych i nadkażenia, w tym szpitalne zapalenie płuc, które pogarszają rokowanie. W trakcie terapii należy monitorować wystąpienie reakcji anafilaktycznych, uszkodzenia wątroby (w tym niewydolności prowadzącej do zgonu), a także objawy ostrego zapalenia trzustki, które pojawia się najczęściej po tygodniu leczenia. Tygecyklina może wydłużać czas protrombinowy (PT) i aPTT oraz powodować hipofibrynogenemię, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie parametrów krzepnięcia, zwłaszcza u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe.
antybiotyk tetracyklinowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, glicylocyklina, hipofibrynogenemia, nadkażenie, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, perforacja jelita, perforacja wrzodu żołądka, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, powikłane zapalenie pęcherzyka żółciowego, powikłane zapalenie uchyłka, powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropień, ropień wewnątrzbrzuszny, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, szpitalne zapalenie płuc, tygecyklina, wstrząs septyczny, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej, zapalenie tkanki podskórnej, zastój żółci - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tigecycline TZF
Tygecyklina, stosowana w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń wewnątrzbrzusznych oraz zakażeń stopy cukrzycowej, wiąże się z istotnym ryzykiem klinicznym, w tym zwiększoną śmiertelnością w porównaniu z innymi antybiotykami. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nadkażeń, zwłaszcza szpitalnego zapalenia płuc, oraz zaburzenia gojenia ran chirurgicznych u pacjentów z powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi. Tygecyklina jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na tetracykliny ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Ponadto, obserwowano przypadki cholestatycznego uszkodzenia wątroby, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem, co wymaga szczególnego monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z zastojem żółci (eliminacja leku przez drogi żółciowe stanowi około 50%).
antybiotyk tetracyklinowy, bakteriemia, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, działanie antyanaboliczne, glicylocyklina, guz rzekomy mózgu, hiperfosfatemia, hipofibrynogenemia, immunosupresja, lek przeciwzakrzepowy, nadkażenie, niewydolność wątroby, oporny patogen, perforacja jelita, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, powikłane zapalenie pęcherzyka żółciowego, powikłane zapalenie uchyłka, powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, ropień wewnątrzbrzuszny, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, szpitalne zapalenie płuc, tygecyklina, uszkodzenie wątroby, wstrząs septyczny, zaburzenie gojenia ran chirurgicznych, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie trzustki, zastój żółci - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tigecycline TZF 50 mg
Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylocyklin (kod ATC: J01AA12), działa bakteriostatycznie poprzez specyficzne wiązanie z podjednostką 30S rybosomu bakteryjnego, hamując translację białek. W stężeniu 4-krotnie wyższym niż MIC wykazuje dwukrotne zmniejszenie liczebności kolonii bakterii takich jak Enterococcus spp., Staphylococcus aureus i Escherichia coli. Charakteryzuje się zdolnością do pokonywania mechanizmów oporności typowych dla tetracyklin, w tym ochrony rybosomu i pomp efflux, choć u Enterobacteriaceae opornych na minocyklinę może występować oporność krzyżowa. EUCAST określił wartości graniczne MIC dla tygecykliny: Enterobacterales (E. coli, C. koseri) ≤ 0,5 mg/l, Staphylococcus spp. ≤ 0,5 mg/l, Enterococcus spp. ≤ 0,25 mg/l, Streptococcus grup A, B, C, G ≤ 0,125 mg/l. Wrażliwość na tygecyklinę jest zmienna wśród innych Enterobacteriaceae i bakterii beztlenowych, a skuteczność kliniczna wobec enterokoków jest ograniczona, choć obserwowano pozytywne wyniki w leczeniu mieszanych zakażeń wewnątrzbrzusznych.
antybiotyk doustny, antybiotyk glicylocyklinowy, antybiotyk tetracyklinowy, bakteria beztlenowa, działanie bakteriostatyczne, działanie synergistyczne, elektrofizjologia serca, farmakokinetyka i farmakodynamika, mechanizm działania, mechanizm oporności, najmniejsze stężenie hamujące, odstęp QTc, oporność krzyżowa, podjednostka 30S rybosomu, pompa efflux, populacja pediatryczna, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, terapia skojarzona, translacja białek, wartość graniczna MIC, wielolekooporność, właściwość bakteriostatyczna, zakażenie wewnątrzbrzuszne - Leksykon substancji czynnych
Tygecyklina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tygecyklina, antybiotyk z grupy glicylocyklin, jest wskazana w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI). W badaniach klinicznych odnotowano wyższą śmiertelność w grupie leczonej tygecykliną w porównaniu z lekami porównawczymi, co może wskazywać na potencjalnie niższą skuteczność i bezpieczeństwo. U pacjentów z cIAI obserwowano zaburzenia gojenia ran chirurgicznych związane z nadkażeniami, które pogarszają rokowanie, zwłaszcza w przypadku szpitalnego zapalenia płuc. Tygecyklina może wywoływać poważne działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne, uszkodzenie wątroby (w tym niewydolność prowadzącą do zgonu), ostre zapalenie trzustki, wydłużenie czasu protrombinowego (PT) i APTT oraz hipofibrynogenemię. Zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby, parametrów krzepnięcia (w tym stężenia fibrynogenu), aktywności amylazy i lipazy oraz obserwację pod kątem nadkażeń i objawów zapalenia trzustki, szczególnie po tygodniu leczenia. Wydalanie tygecykliny z żółcią stanowi około 50% całkowitego wydalania, co wymaga ostrożności u pacjentów z zastojem żółci.
antybiotyk tetracyklinowy, azot mocznikowy, azotemia, badania laboratoryjne, bakteriemia, choroba naczyń obwodowych, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dysfagia, działanie antyanaboliczne, glicylocyklina, guz rzekomy mózgu, hiperfosfatemia, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy, martwicze zapalenie powięzi, nadkażenie, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, owrzodzenie odleżynowe, perforacja jelita, perforacja wrzodu żołądka, posocznica, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropień, ropień wewnątrzbrzuszny, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skala APACHE II, szpitalne zapalenie płuc, tygecyklina, uszkodzenie wątroby, wstrząs septyczny, zakażenie stopy cukrzycowej, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłka, zapalenie wyrostka robaczkowego, zastój żółci