Specjalne ostrzeżenia
Tigecycline Fresenius Kabi

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania preparatu Tigecycline Fresenius Kabi

Podczas stosowania tygecykliny u pacjentów obserwowano szereg istotnych klinicznie zjawisk, które wymagają uwagi lekarzy stosujących ten lek. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania oraz środków ostrożności, które należy wdrożyć w trakcie leczenia tym antybiotykiem.¹

Zwiększona śmiertelność w badaniach klinicznych

W badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich (cSSTI), powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi (cIAI), zakażeniami stopy cukrzycowej, szpitalnymi zapaleniami płuc oraz w badaniach nad opornymi patogenami, zaobserwowano większą liczbę zgonów wśród pacjentów leczonych tygecykliną w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą aktywny lek porównawczy. Przyczyny tych wyników pozostają niewyjaśnione, jednak nie można wykluczyć mniejszej skuteczności i bezpieczeństwa tygecykliny w porównaniu z badanymi lekami alternatywnymi.²

Ryzyko nadkażeń

U pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych dotyczących powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI) obserwowano zaburzenia gojenia się ran chirurgicznych związane z nadkażeniami. Pacjentów z zaburzeniami gojenia ran należy systematycznie monitorować pod kątem potencjalnych nadkażeń.³

Wystąpienie nadkażeń, szczególnie szpitalnego zapalenia płuc, wiąże się z gorszymi wynikami leczenia. Pacjentów leczonych tygecykliną należy ściśle monitorować pod kątem wystąpienia nadkażeń. W przypadku rozpoznania po rozpoczęciu terapii tygecykliną ogniska zakażenia innego niż powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich lub powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne, należy rozważyć wdrożenie alternatywnej antybiotykoterapii o udowodnionej skuteczności w leczeniu tego typu zakażeń.⁴

Reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne

Po zastosowaniu tygecykliny odnotowano przypadki potencjalnie zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych lub rzekomoanafilaktycznych. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia tego typu reakcji podczas stosowania leku.⁵

Uszkodzenie i niewydolność wątroby

U pacjentów leczonych tygecykliną odnotowano przypadki uszkodzenia wątroby, głównie o charakterze zastoju żółci, w tym przypadki niewydolności wątroby prowadzące do zgonu. Chociaż niewydolność wątroby u niektórych pacjentów może wynikać z wcześniej istniejących chorób lub jednoczesnego stosowania innych produktów leczniczych, należy brać pod uwagę potencjalny wpływ tygecykliny na funkcję wątroby.⁶

Podobieństwo do antybiotyków tetracyklinowych

Antybiotyki z grupy glicylocyklin, do których należy tygecyklina, mają podobną budowę chemiczną do antybiotyków tetracyklinowych. Działania niepożądane tygecykliny i tetracyklin mogą być zbliżone i obejmować:⁷

• nadwrażliwość na światło
• guz rzekomy mózgu
• zapalenie trzustki
• działanie antyanaboliczne prowadzące do zwiększenia stężenia azotu mocznikowego (BUN), azotemii, kwasicy oraz hiperfosfatemii

Ryzyko ostrego zapalenia trzustki

W trakcie leczenia tygecykliną obserwowano przypadki ostrego zapalenia trzustki (częstość: niezbyt często), niekiedy o ciężkim przebiegu. U pacjentów stosujących tygecyklinę, u których występują objawy przedmiotowe lub podmiotowe albo nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych sugerujące ostre zapalenie trzustki, należy rozważyć to rozpoznanie.⁸

Większość odnotowanych przypadków wystąpiła po co najmniej tygodniu terapii. Przypadki dotyczyły pacjentów bez znanych czynników ryzyka zapalenia trzustki. Zazwyczaj po przerwaniu leczenia tygecykliną następowała poprawa stanu pacjentów. Jeśli istnieje podejrzenie zapalenia trzustki, należy rozważyć przerwanie leczenia tygecykliną.⁹

Zaburzenia krzepnięcia krwi

Tygecyklina może powodować wydłużenie czasu protrombinowego (PT) oraz czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT). Ponadto odnotowano przypadki hipofibrynogenemii związanej ze stosowaniem tygecykliny. Z tego powodu przed rozpoczęciem leczenia tygecykliną oraz regularnie w trakcie terapii należy monitorować parametry krzepnięcia krwi, takie jak PT i wykonywać inne właściwe badania krzepliwości, w tym pomiar stężenia fibrynogenu we krwi.¹⁰

Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku ciężko chorych pacjentów oraz osób stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe.¹¹

Stosowanie u pacjentów z chorobami współistniejącymi

Doświadczenia dotyczące leczenia zakażeń tygecykliną u pacjentów z współistniejącymi ciężkimi chorobami są ograniczone. Podczas stosowania leku u takich pacjentów należy zachować szczególną ostrożność.¹²

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (cSSTI)

W badaniach klinicznych dotyczących cSSTI, do najczęstszych typów zakażeń u pacjentów leczonych tygecykliną należały zapalenie tkanki podskórnej (58,6%) i duże ropnie (24,9%). Z badań wykluczono pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak:¹³

• choroby powodujące osłabienie odporności
• zakażone owrzodzenia odleżynowe
• zakażenia wymagające leczenia dłuższego niż 14 dni (np. martwicze zapalenie powięzi)

Do badań włączono ograniczoną liczbę pacjentów z dodatkowymi czynnikami obciążającymi, takimi jak:¹⁴

• cukrzyca (25,8%)
• choroba naczyń obwodowych (10,4%)
• nadużywanie dożylnych substancji psychoaktywnych (4,0%)
• zakażenie HIV (1,2%)

Doświadczenia dotyczące leczenia pacjentów z współistniejącą bakteriemią (3,4%) są również ograniczone. W przypadku tych grup pacjentów zaleca się ostrożne stosowanie leku.¹⁵

Wyniki dużego badania u pacjentów z zakażeniem stopy cukrzycowej wykazały, że tygecyklina była mniej skuteczna niż lek porównawczy i dlatego nie jest wskazana do stosowania u tych pacjentów.¹⁶

Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne (cIAI)

W badaniach klinicznych dotyczących cIAI najczęstszymi rodzajami zakażeń u pacjentów leczonych tygecykliną były:¹⁷

Wśród badanych pacjentów, 77,8% wymagało interwencji chirurgicznej z powodu zapalenia otrzewnej. Do badań zakwalifikowano niewielką liczbę pacjentów z współistniejącymi ciężkimi chorobami, takimi jak:^{15 w skali APACHE II (3,3%) lub pacjentów z mnogimi ropniami wewnątrzbrzusznymi, u których konieczne jest leczenie chirurgiczne (11,4%)”>18}

• osłabienie odporności
• wynik >15 w skali APACHE II (3,3%)
• mnogie ropnie wewnątrzbrzuszne wymagające leczenia chirurgicznego (11,4%)

Doświadczenia dotyczące leczenia pacjentów z współistniejącą bakteriemią (5,6%) są również ograniczone. U tych grup pacjentów należy zachować ostrożność podczas stosowania tygecykliny.¹⁹

W przypadku podawania tygecykliny pacjentom w ciężkim stanie z cIAI spowodowanymi jawną klinicznie perforacją ściany jelita lub u pacjentów z rozwijającą się posocznicą lub wstrząsem septycznym, należy rozważyć zastosowanie skojarzonej terapii przeciwbakteryjnej.²⁰

Wpływ zastoju żółci

Wpływ zastoju żółci na farmakokinetykę tygecykliny nie został ustalony. Wydzielanie z żółcią stanowi około 50% całkowitego wydalania tygecykliny. Dlatego pacjenci z zastojem żółci powinni być poddani ścisłej obserwacji.²¹

Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego

Podczas stosowania prawie każdego produktu przeciwbakteryjnego zgłaszano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, o przebiegu od lekkiego do zagrażającego życiu. To rozpoznanie należy uwzględnić u pacjentów z biegunką występującą w trakcie lub po zakończeniu leczenia jakimkolwiek produktem przeciwbakteryjnym, w tym tygecykliną.²²

Namnażanie mikroorganizmów opornych

Stosowanie tygecykliny może prowadzić do nadmiernego namnażania się mikroorganizmów opornych na ten antybiotyk, w tym grzybów. Stan pacjentów w trakcie leczenia powinien być starannie monitorowany.²³

Przebarwienie kości i zębów

Wyniki badań z zastosowaniem tygecykliny u szczurów wykazały przebarwienie kości. Stosowanie tygecykliny u ludzi w okresie rozwoju zębów może wiązać się z trwałym przebarwieniem zębów.²⁴

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Doświadczenie kliniczne związane ze stosowaniem tygecykliny w leczeniu zakażeń u dzieci i młodzieży w wieku 8 lat i starszych jest bardzo ograniczone. Dlatego stosowanie tego produktu leczniczego u dzieci należy ograniczyć do sytuacji klinicznych, w których nie jest dostępne alternatywne leczenie przeciwbakteryjne.²⁵

Nudności i wymioty są bardzo częstymi działaniami niepożądanymi u dzieci i młodzieży. Należy zwrócić uwagę na ryzyko odwodnienia. U dzieci i młodzieży zalecany czas podawania tygecykliny w infuzji wynosi 60 minut.²⁶

Ból brzucha jest często zgłaszany u dzieci, podobnie jak u dorosłych. Ból brzucha może wskazywać na zapalenie trzustki. W przypadku rozwoju zapalenia trzustki należy przerwać leczenie tygecykliną.²⁷

Przed rozpoczęciem leczenia tygecykliną oraz regularnie w trakcie leczenia należy wykonywać:²⁸

• badania czynności wątroby
• oznaczenia parametrów krzepnięcia
• badania parametrów hematologicznych
• oznaczenia aktywności amylazy i lipazy

Nie należy podawać tygecykliny dzieciom w wieku poniżej 8 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności w tej grupie wiekowej oraz z uwagi na to, że tygecyklina może powodować trwałe przebarwienie zębów.²⁹

Zawartość sodu

Tigecycline Fresenius Kabi zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, dzięki czemu produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.³⁰