Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania produktu Tigecycline AptaPharma

Podczas stosowania tygecykliny w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich, powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi, zakażeniami stopy cukrzycowej, szpitalnymi zapaleniami płuc oraz w badaniach nad opornymi patogenami, zaobserwowano zwiększoną śmiertelność w grupie leczonej tygecykliną w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą aktywne leki porównawcze. Przyczyny tego zjawiska pozostają niewyjaśnione, jednak nie można wykluczyć potencjalnie mniejszej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tygecykliny w porównaniu z badanymi lekami alternatywnymi.¹

Ryzyko nadkażeń podczas terapii tygecykliną

U pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych dotyczących powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI) zaobserwowano zaburzenia gojenia się ran chirurgicznych związane z rozwojem nadkażeń. Konieczne jest monitorowanie pacjentów z zaburzeniami gojenia ran w celu wczesnego wykrycia potencjalnych nadkażeń.²

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci, u których rozwinęły się nadkażenia, zwłaszcza szpitalne zapalenie płuc, gdyż u tych chorych obserwowano gorsze wyniki leczenia. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani pod kątem wystąpienia nadkażeń. W przypadku wykrycia u pacjenta ogniska zakażenia innego niż powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich (cSSTI) lub powikłane zakażenie wewnątrzbrzuszne (cIAI) po rozpoczęciu leczenia tygecykliną, należy rozważyć wdrożenie alternatywnej antybiotykoterapii o potwierdzonej skuteczności w leczeniu danego rodzaju zakażenia.³

Reakcje nadwrażliwości

Po zastosowaniu tygecykliny raportowano wystąpienie zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych lub rzekomoanafilaktycznych. U pacjentów ze znaną nadwrażliwością na antybiotyki z grupy tetracyklin stosowanie produktu Tigecycline AptaPharma jest przeciwwskazane.⁴

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów leczonych tygecykliną opisywano przypadki uszkodzenia wątroby, głównie o charakterze zastoju żółci, w tym kilka przypadków niewydolności wątroby zakończonych zgonem. Chociaż niewydolność wątroby u niektórych pacjentów może wynikać z chorób współistniejących lub jednocześnie stosowanych leków, należy uwzględnić potencjalny wpływ tygecykliny na rozwój tych powikłań.⁵

Działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy tetracyklin

Antybiotyki z grupy glicylocyklin, do których należy tygecyklina, mają strukturę chemiczną zbliżoną do tetracyklin. Działania niepożądane obu grup antybiotyków mogą być podobne i obejmować:

• nadwrażliwość na światło
• guz rzekomy mózgu
• zapalenie trzustki
• działanie antyanaboliczne prowadzące do podwyższenia stężenia azotu mocznikowego (BUN), azotemii, kwasicy oraz hiperfosfatemii

⁶

Zapalenie trzustki

W trakcie leczenia tygecykliną obserwowano przypadki ostrego zapalenia trzustki (częstość: niezbyt często), niekiedy o ciężkim przebiegu. U pacjentów przyjmujących tygecyklinę, u których wystąpiły objawy przedmiotowe, podmiotowe lub nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych sugerujące ostre zapalenie trzustki, należy rozważyć to rozpoznanie. Większość zgłoszonych przypadków wystąpiła po co najmniej tygodniu leczenia. Opisane incydenty dotyczyły pacjentów bez zidentyfikowanych czynników ryzyka zapalenia trzustki. Stan pacjentów zwykle ulegał poprawie po zaprzestaniu leczenia tygecykliną. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy rozważyć przerwanie terapii.⁷

Zaburzenia krzepnięcia

Tygecyklina może powodować wydłużenie czasu protrombinowego (PT) oraz czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT). Dodatkowo raportowano przypadki hipofibrynogenemii związane ze stosowaniem tego antybiotyku. Z tego względu przed rozpoczęciem leczenia tygecykliną oraz regularnie w trakcie terapii należy monitorować parametry krzepnięcia krwi, w tym PT oraz inne właściwe badania, a także stężenie fibrynogenu. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów w ciężkim stanie oraz u osób jednocześnie przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.⁸

Pacjenci z chorobami współistniejącymi

Doświadczenie dotyczące stosowania tygecykliny w leczeniu zakażeń u pacjentów z jednocześnie występującymi ciężkimi chorobami jest ograniczone.⁹

W badaniach klinicznych dotyczących powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI), najczęstszymi rodzajami zakażeń u pacjentów leczonych tygecykliną były zapalenie tkanki łącznej (58,6%) oraz duże ropnie (24,9%). Do badań nie włączono pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak:

• pacjenci z obniżoną odpornością
• pacjenci z zakażonymi owrzodzeniami odleżynowymi
• pacjenci z zakażeniami wymagającymi leczenia dłuższego niż 14 dni (np. z martwiczym zapaleniem powięzi)

Do badań zakwalifikowano jedynie ograniczoną liczbę pacjentów z współistniejącymi czynnikami obciążającymi, takimi jak:

• cukrzyca (25,8%)
• choroba naczyń obwodowych (10,4%)
• nadużywanie dożylnych substancji psychoaktywnych (4,0%)
• zakażenie HIV (1,2%)

Doświadczenie w leczeniu pacjentów ze współistniejącą bakteriemią (3,4%) jest również ograniczone. U tych grup pacjentów należy zachować szczególną ostrożność.¹⁰

W badaniach klinicznych dotyczących powikłanych zakażeń wewnątrzbrzusznych (cIAI) najczęstszymi rodzajami zakażeń u pacjentów leczonych tygecykliną były:

• powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego (50,3%)
• powikłane zapalenie pęcherzyka żółciowego (9,6%)
• perforacja jelita (9,6%)
• ropień wewnątrzbrzuszny (8,7%)
• perforacja wrzodu żołądka lub dwunastnicy (8,3%)
• zapalenie otrzewnej (6,2%)
• powikłane zapalenie uchyłka (6,0%)

Należy zauważyć, że 77,8% tych pacjentów wymagało interwencji chirurgicznej z powodu zapalenia otrzewnej. Do badań włączono niewielką liczbę pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak:

• pacjenci z osłabioną odpornością
• pacjenci z wynikiem >15 w skali APACHE II (3,3%)
• pacjenci z mnogimi ropniami wewnątrzbrzusznymi wymagającymi leczenia chirurgicznego (11,4%)

Doświadczenie w leczeniu pacjentów ze współistniejącą bakteriemią (5,6%) jest również ograniczone. Należy zachować ostrożność podczas leczenia tych grup pacjentów.¹²

U pacjentów w ciężkim stanie z powikłanymi zakażeniami wewnątrzbrzusznymi (cIAI) spowodowanymi jawną klinicznie perforacją ściany jelita lub u pacjentów z rozwijającą się posocznicą lub wstrząsem septycznym, należy rozważyć zastosowanie terapii skojarzonej z innymi antybiotykami.¹³

Wpływ zastoju żółci

Nie ustalono dokładnie wpływu zastoju żółci na farmakokinetykę tygecykliny. Wydzielanie z żółcią stanowi około 50% całkowitego wydalania tygecykliny, dlatego należy ściśle monitorować stan pacjentów z zastojem żółci.¹⁴

Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego

Podczas stosowania prawie każdego antybiotyku zgłaszano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu. Z tego względu, należy brać pod uwagę to rozpoznanie u pacjentów z biegunką występującą w trakcie lub po zakończeniu leczenia tygecykliną.¹⁵

Nadmierne namnażanie się mikroorganizmów opornych

Stosowanie tygecykliny może prowadzić do nadmiernego namnażania się mikroorganizmów opornych na ten antybiotyk, w tym grzybów. W trakcie leczenia konieczne jest staranne monitorowanie stanu pacjentów w celu wykrycia potencjalnych nadkażeń.¹⁶

Przebarwienie kości i zębów

Wyniki badań z zastosowaniem tygecykliny u szczurów wykazały przebarwienie kości. Stosowanie tygecykliny u ludzi w okresie rozwoju zębów może być związane z trwałym przebarwieniem zębów.¹⁷

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Doświadczenie kliniczne związane ze stosowaniem tygecykliny w leczeniu zakażeń u dzieci i młodzieży w wieku 8 lat i starszych jest bardzo ograniczone. Dlatego też stosowanie tego produktu leczniczego u dzieci należy ograniczyć do sytuacji klinicznych, w których nie jest dostępne alternatywne leczenie przeciwbakteryjne.¹⁸

Nudności i wymioty są bardzo częstymi działaniami niepożądanymi u dzieci i młodzieży. Należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko odwodnienia. U pacjentów pediatrycznych zalecany czas podawania tygecykliny w infuzji wynosi 60 minut.¹⁹

Ból brzucha jest często zgłaszanym objawem zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Ból brzucha może wskazywać na zapalenie trzustki. W przypadku rozwoju zapalenia trzustki należy przerwać leczenie tygecykliną.²⁰

Przed rozpoczęciem leczenia tygecykliną oraz regularnie w trakcie terapii należy wykonywać:

• badania czynności wątroby
• oznaczenia parametrów krzepnięcia
• badania parametrów hematologicznych
• pomiary aktywności amylazy i lipazy

²¹

Nie należy podawać Tigecycline AptaPharma dzieciom w wieku poniżej 8 lat ze względu na:

• brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności w tej grupie wiekowej
• ryzyko trwałego przebarwienia zębów, które może spowodować tygecyklina

²²