Mycobacterium microti
Mycobacterium microti to jeden z gatunków należących do kompleksu Mycobacterium tuberculosis (MTBC), który jest rzadkim czynnikiem etiologicznym gruźlicy u ludzi. Początkowo bakteria ta była uznawana za patogen zwierzęcy, głównie gryzoni polnych (nornic), jednak z czasem odkryto, że może również wywoływać chorobę u ludzi, szczególnie u osób z obniżoną odpornością.
Zakażenia M. microti u ludzi manifestują się najczęściej jako gruźlica płucna, przypominająca klinicznie zakażenie Mycobacterium tuberculosis. Rzadziej obserwuje się postaci pozapłucne, w tym gruźlicę węzłów chłonnych czy postać rozsianą. Charakterystyczną cechą M. microti jest jego powolny wzrost w hodowli, co może utrudniać diagnostykę mikrobiologiczną.
Diagnostyka M. microti opiera się na metodach molekularnych, takich jak PCR czy sekwencjonowanie, ponieważ tradycyjne metody hodowlane mogą nie wykazać wzrostu przez wiele tygodni. W leczeniu zakażeń M. microti stosuje się standardowe schematy terapeutyczne przeciwgruźlicze, zawierające izoniazyd, ryfampicynę, etambutol i pirazynamid, chociaż wrażliwość na leki może się różnić w zależności od szczepu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tuberkulina – Dawkowanie i sposób podawania
Tuberkulina PPD RT23 AJV jest stosowana w diagnostyce zakażenia prątkiem gruźlicy, podawana śródskórnie w dawce 0,1 ml (2 jednostki tuberkulinowe, T.U.) w środkowej trzeciej części przedramienia. Do wykonania próby Mantoux zaleca się użycie strzykawki 1 ml z igłą 25 Ga lub 26 Ga, krótką i skośnie ściętą. Prawidłowe podanie powoduje powstanie bladego uwypuklenia o średnicy 8-10 mm utrzymującego się około 10 minut. Reakcję odczytuje się po 48-72 godzinach, mierząc średnicę nacieku (stwardnienia) poprzecznie do osi przedramienia. Interpretacja wyników: ujemny (0-5 mm), dodatni (6-14 mm) oraz silnie dodatni (>15 mm). Należy uwzględnić, że zaczerwienienie nie jest brane pod uwagę, a reakcje >15 mm rzadko wynikają z wcześniejszego szczepienia BCG lub ekspozycji na środowiskowe mykobakterie.
efekt wzmocnienia, gruźlica, infekcja mykobakteriami, jednostka tuberkulinowa, konwersja próby skórnej, Mycobacterium africanum, Mycobacterium bovis, Mycobacterium microti, Mycobacterium tuberculosis, mykobakterie, odporność komórkowa, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, prątki niegruźlicze, próba tuberkulinowa, próba tuberkulinowa Mantoux, reakcja dodatnia, skóra właściwa, szczepionka BCG, tuberkulina PPD RT23, wartość predykcyjna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tuberculin PPD RT23 AJV 2 T.U./dawkę 0,1 ml
Podstawowa dawka diagnostyczna Tuberculin PPD RT 23 AJV wynosi 0,1 ml roztworu, co odpowiada 2 jednostkom tuberkulinowym (T.U.), i jest podawana wyłącznie śródskórnie w środkowej trzeciej części przedramienia. Prawidłowa technika obejmuje użycie strzykawki 1 ml z precyzyjną podziałką oraz krótkiej igły 25 Ga lub 26 Ga, wprowadzonej niemal równolegle do powierzchni skóry z ścięciem skierowanym ku górze. Po wstrzyknięciu roztworu powinno pojawić się blade uwypuklenie o średnicy 8-10 mm utrzymujące się około 10 minut; brak uwypuklenia wskazuje na zbyt głębokie podanie i wymaga powtórzenia próby w innym miejscu. Ocena reakcji następuje po 48-72 godzinach, mierząc średnicę nacieku (stwardnienia) poprzecznie do osi przedramienia, przy czym dodatnia reakcja to naciek ≥6 mm, a silnie dodatnia >15 mm, niezależnie od zaczerwienienia skóry.
efekt wzmocnienia, infekcja mykobakteriami, jednostka tuberkulinowa, konwersja próby skórnej, Mycobacterium africanum, Mycobacterium bovis, Mycobacterium microti, Mycobacterium tuberculosis, naciek skórny, odporność komórkowa, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, prątki niegruźlicze, próba tuberkulinowa, próba tuberkulinowa Mantoux, skóra właściwa, szczepionka BCG, tuberkulina PPD, wartość predykcyjna