spermatocyt
Spermatocyty to komórki płciowe męskie, które powstają w procesie spermatogenezy w kanalikach nasiennych jąder. Wyróżnia się spermatocyty pierwotne (I rzędu) oraz wtórne (II rzędu), które powstają na różnych etapach podziałów komórkowych.
Spermatocyty pierwotne są diploidalne (zawierają 46 chromosomów) i przechodzą podział mejotyczny I, w wyniku którego powstają spermatocyty wtórne, będące już komórkami haploidalnymi (23 chromosomy). Spermatocyty wtórne z kolei dzielą się mitotycznie, dając początek spermatydom, które następnie różnicują się w plemniki.
Zaburzenia w procesie powstawania i dojrzewania spermatocytów mogą prowadzić do problemów z płodnością u mężczyzn. Ocena spermatocytów jest częścią badań histopatologicznych jąder wykonywanych w diagnostyce męskiej niepłodności oraz niektórych nowotworów układu rozrodczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lowastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lowastatyny, substancji czynnej preparatu LOVASTIN 20 mg, wykazały potencjalne działanie rakotwórcze przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie u ludzi. W długoterminowych badaniach na myszach (dawka 500 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano zwiększoną częstość nowotworów i włókniaków wątroby u obu płci oraz włókniaków płuc u samic przy dawkach czterokrotnie wyższych niż terapeutyczne. Dodatkowo, u myszy pojawiły się brodawczaki niegruczołowej części śluzówki żołądka przy dawkach równych lub dwukrotnie wyższych od stosowanych u ludzi. W badaniach na szczurach (dawki 2-7-krotnie wyższe niż maksymalne dawki ludzkie) odnotowano wzrost częstości nowotworów wątroby u samców. Testy mutagenności, w tym test Amesa na Salmonella typhimurium oraz badania in vitro i in vivo na hepatocytach i szpiku kostnym, nie wykazały działania mutagennego lowastatyny.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hepatocyt, komórka olbrzymia, nowotwór wątroby, profil bezpieczeństwa, Salmonella typhimurium, spermatocyt, spermatogeneza, substancja czynna, szpik kostny, test mikrobiologiczny, uszkodzenie materiału genetycznego, włókniak wątroby, wpływ na płodność, zanik jąder, zmiany morfologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Efudix 50 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania fluorouracylu (substancji czynnej Efudix) wskazują na jego potencjalne działanie karcinogenne i mutagenne. W badaniach in vitro fluorouracyl indukował morfologiczną transformację komórek, a w modelach in vivo u myszy immunosupresyjnych obserwowano rozwój nowotworów złośliwych. Mutagenność potwierdzono w licznych systemach badawczych, w tym w komórkach drożdży, bakteriach Bacillus subtilis, muszce owocowej Drosophila oraz fibroblastach chomika, gdzie uszkodzenia chromosomów występowały już przy stężeniach 1-2 μg/l. W badaniach na myszach dawki 12-15 mg/kg mc./dobę (odpowiadające zakresowi terapeutycznemu u ludzi) powodowały wzrost częstości mikrojąder w szpiku kostnym. Pomimo negatywnych wyników dotyczących dominujących letalnych mutacji, fluorouracyl wykazuje istotny potencjał genotoksyczny, co wymaga uwagi klinicznej przy jego stosowaniu.
aberracja chromosomalna, Bacillus subtilis, Drosophila, działanie embriotoksyczne, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fluorouracyl, genotoksyczność, immunosupresja, limfocyt krwi obwodowej, mikrojądro, mutacja genetyczna, rozszczep wargi i podniebienia, spermatocyt, spermatogonia, spermatyda, szpik kostny, ubytek przegrody międzykomorowej, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu Sulperazon, będącego połączeniem cefoperazonu i sulbaktamu, wykazały, że połączenie tych dwóch substancji nie nasila ich działania toksycznego. W badaniach toksyczności farmakokinetycznej, zarówno po podaniu jednokrotnym, jak i wielokrotnym, produkt wykazywał dobrą tolerancję u różnych gatunków zwierząt. Wartości LD50 dla szczurów wynosiły około 9300 mg/kg mc. (samce, dożylna) i około 8200 mg/kg mc. (samice, dożylna), dla myszy około 6900-7400 mg/kg mc. (dożylna), a dla psów rasy beagle 2000 mg/kg mc. (samice, dożylna). Badania wykazały również, że cefoperazon w dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę u młodych szczurów powodował przemijające zmiany w jądrze, takie jak zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy i wakuolizację cytoplazmy komórek Sertoliego, jednak nie obserwowano tych efektów u dorosłych zwierząt ani u innych gatunków, w tym młodych psów poddanych dawkom ponad 10-krotnie wyższym niż terapeutyczne.
badanie płodności, cefoperazon i sulbaktam, ciąża i laktacja, czynność rozrodcza, dawka terapeutyczna, komórki Sertoliego, komórki zarodkowe, niedojrzałe cewki, rozrodczość, spermatocyt, toksyczność farmakokinetyczna, toksyczność farmakologiczna, toksyczność ostra, układ rozrodczy, zaburzenie płodności, zahamowanie spermatogenezy, zmiany histologiczne, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefobid 1 g
Badania przedkliniczne cefoperazonu, substancji czynnej leku Cefobid, wykazały istotne działania toksyczne na układ rozrodczy młodych szczurów. Podawanie podskórne w dawce 1000 mg/kg mc./dobę (około 16-krotność dawki stosowanej u dorosłych ludzi) powodowało zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy, redukcję populacji komórek zarodkowych oraz wakulizację cytoplazmy komórek Sertolego. Efekty te były zależne od dawki, obserwując mniejsze zmiany przy dawkach 100–1000 mg/kg mc./dobę, a nie występowały u dorosłych szczurów, co sugeruje wiekową zależność toksyczności. Zmiany miały charakter przejściowy, ustępując przy niższych dawkach, jednak przy dawce 1000 mg/kg mc./dobę utrzymywały się, a badania nie objęły oceny długoterminowej funkcji rozrodczej.
badanie przedkliniczne, cefoperazon, ciąża, działanie niepożądane, gametogeneza, kohabitacja, komórka Sertolego, komórka zarodkowa, laktacja, model zwierzęcy, ocena histologiczna, podanie podskórne, populacja pediatryczna, sól sodowa cefoperazonu, spermatocyt, substancja czynna, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, upośledzenie płodności, zahamowanie spermatogenezy, zmniejszenie masy jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulperazon 1 g 500 mg + 500 mg
Badania toksyczności farmakologicznej i farmakokinetycznej połączenia cefoperazonu i sulbaktamu wykazały brak nasilenia działania toksycznego obu składników. Sulperazon, stosowany klinicznie od dłuższego czasu, charakteryzuje się wysokim profilem tolerancji u różnych gatunków zwierząt. W badaniach toksyczności ostrej określono LD50 dla Sulperazonu: u szczurów po podaniu dożylnym wynosi ona około 9300 mg/kg masy ciała u samców i 8200 mg/kg u samic, a po podaniu dootrzewnowym przekracza 6000 mg/kg. U myszy LD50 po podaniu dożylnym wynosi około 6900 mg/kg u samców i 7400 mg/kg u samic, natomiast u suk rasy beagle LD50 po podaniu dożylnym wynosi 2000 mg/kg masy ciała. Cefoperazon podawany młodym szczurzym w dawkach do 1000 mg/kg/dobę powodował odwracalne zmiany histologiczne jąder, takie jak zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy i wakuolizację cytoplazmy komórek Sertoliego, jednak u dorosłych szczurów takich efektów nie zaobserwowano.
badanie płodności, cefoperazon, komórki Sertoliego, komórki zarodkowe, laktacja, LD50, monoterapia, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, spermatocyt, spermatogeneza, sulbaktam, Sulperazon, toksyczność farmakokinetyczna, toksyczność farmakologiczna, toksyczność ostra, układ rozrodczy, wakuolizacja, zależność dawka-efekt - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cefoperazon, stosowany samodzielnie lub w połączeniu z sulbaktamem (produkt Sulperazon), wykazuje dobrą tolerancję w badaniach toksyczności ostrej i wielokrotnej na różnych gatunkach zwierząt. Wartości LD50 dla połączenia cefoperazonu z sulbaktamem wynosiły około 9300 mg/kg mc. (samce szczurów, dożylna), 8200 mg/kg mc. (samice szczurów, dożylna), >6000 mg/kg mc. (szczury, dootrzewnowa), 6900-7400 mg/kg mc. (myszy, dożylna) oraz 2000 mg/kg mc. (psy beagle, dożylna). Badania przedkliniczne wykazały jednak specyficzne działanie niepożądane na układ rozrodczy młodych szczurów, obejmujące zmniejszenie masy jąder, zahamowanie spermatogenezy oraz wakuolizację cytoplazmy komórek Sertolego, przy dawkach od 100 do 1000 mg/kg mc./dobę. Efekty te miały charakter przemijający, z wyjątkiem najwyższych dawek, i nie były obserwowane u dorosłych osobników. W badaniach płodności nie stwierdzono negatywnego wpływu cefoperazonu ani jego połączenia z sulbaktamem na zdolności rozrodcze dorosłych szczurów, nawet przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę podawanych przez okresy do 67 dni.
badanie płodności, cefobid, cefoperazon, dawka śmiertelna, komórki Sertolego, komórki zarodkowe, LD50, niedojrzałe cewki, ocena histologiczna, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, profil toksykologiczny, sól sodowa cefoperazonu, spermatocyt, spermatogeneza, sulbaktam, Sulperazon, toksyczność farmakokinetyczna, toksyczność farmakologiczna, układ rozrodczy, wakuolizacja cytoplazmy, zaburzenie płodności