Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sulperazon 1 g 500 mg + 500 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Sulperazon

Przeprowadzone badania toksyczności farmakologicznej wykazały, że połączenie cefoperazonu i sulbaktamu nie powoduje nasilenia ich działania toksycznego. Oba składniki były stosowane przez długi czas w praktyce klinicznej i zostały poddane rozległym badaniom oceniającym ich toksyczność farmakologiczną. Badania toksyczności farmakokinetycznej po podaniu jednokrotnym i wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt potwierdziły, że Sulperazon jest dobrze tolerowany.¹

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej określono parametr LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanych zwierząt) dla Sulperazonu. U szczurów po podaniu dożylnym LD50 wynosi około 9300 mg/kg masy ciała dla samców i 8200 mg/kg masy ciała dla samic. Po podaniu dootrzewnowym u szczurów LD50 przekracza 6000 mg/kg masy ciała. U myszy, po podaniu dożylnym LD50 wynosi około 6900 mg/kg masy ciała u samców i 7400 mg/kg masy ciała u samic, natomiast po podaniu dootrzewnowym przekracza 6000 mg/kg masy ciała. W przypadku suk rasy beagle, LD50 po podaniu dożylnym wynosi 2000 mg/kg masy ciała.^{6000 mg/kg mc. U samców i samic myszy, LD50 po podaniu dożylnym wynosi odpowiednio około 6900 mg/kg mc. i 7400 mg/kg mc., a po podaniu dootrzewnowym wynosi >6000 mg/kg mc. U suk rasy beagle, LD50 po podaniu dożylnym wynosi 2000 mg/kg mc.”>2}

Wpływ na układ rozrodczy

U młodych szczurów stosowanie cefoperazonu powodowało występowanie objawów niepożądanych dotyczących jąder we wszystkich badanych dawkach. Podawanie podskórne 1000 mg/kg masy ciała/dobę (około 16-krotnie więcej niż średnia dawka dla dorosłego człowieka) powodowało:

• Zmniejszenie masy jąder
• Zahamowanie spermatogenezy
• Zmniejszenie populacji komórek zarodkowych
• Wakuolizację cytoplazmy komórek Sertoliego

Stopień uszkodzenia zależał od stosowanej dawki w zakresie od 100 do 1000 mg/kg masy ciała/dobę, przy czym mała dawka powodowała mniejsze zmiany w spermatocytach. Takiego działania nie obserwowano u dorosłych szczurów. Zmiany histologiczne były przemijające przy wszystkich poziomach dawek z wyjątkiem największych. Należy zaznaczyć, że badania te nie oceniały późniejszego rozwoju czynności rozrodczych u szczurów, a znaczenie wyników tych badań dla ludzi pozostaje nieznane.³

W badaniach, w których podawano noworodkom szczura podskórnie cefoperazon i sulbaktam przez okres jednego miesiąca, stwierdzono zmniejszenie masy jąder oraz występowanie niedojrzałych cewek w grupie zwierząt, którym podawano te substancje czynne w dawkach (300 mg + 300 mg)/kg masy ciała/dobę. Nie ma jednak pewności, czy wynik testu miał związek z podawaniem badanego produktu, ponieważ stwierdzono duże różnice osobnicze pod względem stopnia dojrzałości jąder u noworodków szczura, a u zwierząt z grupy kontrolnej również stwierdzono występowanie niedojrzałych jąder. Podobnych zmian nie obserwowano u młodych psów, którym podawano substancje czynne produktu w dawkach ponad 10-krotnie większych od dawek odpowiadających dawkom stosowanym u osobników dorosłych.⁴

Badania płodności

Przeprowadzono również badania dotyczące wpływu substancji czynnych na płodność. Cefoperazon sodowy podawano podskórnie samcom szczurów w dawkach do 1000 mg/kg/dobę przez co najmniej 67 dni oraz samicom szczurów przez co najmniej 14 dni przed kopulacją oraz w okresie ciąży i laktacji. W badaniach tych nie stwierdzono żadnych zaburzeń płodności.⁵

W podobnych badaniach podawanie sulbaktamu w monoterapii w dawkach do 500 mg/kg/dobę lub sulbaktamu w skojarzeniu z cefoperazonem w dawce 500/500 mg/kg/dobę samcom szczurów przez 62 dni przed kopulacją oraz samicom szczurów przez 14 dni przed kopulacją, z kontynuacją podawania leków przez 7 dni, również nie powodowało żadnego wpływu na płodność.⁶

Wartości LD50 dla Sulperazonu u różnych gatunków zwierząt