zaburzenia zatorowo-zakrzepowe

Zaburzenia zatorowo-zakrzepowe to grupa chorób charakteryzujących się nieprawidłowym tworzeniem się skrzepów krwi (zakrzepów) w naczyniach krwionośnych, które mogą prowadzić do częściowego lub całkowitego zablokowania przepływu krwi. Skrzep może pozostać w miejscu powstania (zakrzepica) lub przemieścić się z prądem krwi do innego narządu (zatorowość).

Najczęstsze postacie zaburzeń zatorowo-zakrzepowych obejmują zakrzepicę żył głębokich (ZŻG), zatorowość płucną (ZP), udar niedokrwienny mózgu oraz zawał mięśnia sercowego. Czynniki ryzyka tych zaburzeń to m.in. długotrwałe unieruchomienie, zabiegi chirurgiczne, ciąża, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, nowotwory złośliwe, wrodzone trombofilie oraz wiek powyżej 60 lat.

Diagnostyka zaburzeń zatorowo-zakrzepowych opiera się na badaniach obrazowych (USG dopplerowskie, angio-CT, angio-MR), badaniach laboratoryjnych (D-dimery, markery genetyczne trombofilii) oraz ocenie klinicznej pacjenta. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwkrzepliwych (heparyny, antagoniści witaminy K, bezpośrednie doustne antykoagulanty), trombolityków oraz w wybranych przypadkach interwencje zabiegowe.

Profilaktyka zaburzeń zatorowo-zakrzepowych jest kluczowym elementem opieki nad pacjentami z grupy ryzyka. Obejmuje wczesne uruchamianie pacjentów po zabiegach, stosowanie pończoch uciskowych, farmakologiczną profilaktykę przeciwzakrzepową oraz edukację pacjentów w zakresie modyfikowalnych czynników ryzyka zakrzepicy.

Powiązane wpisy

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl