wysoka osmolalność

Wysoka osmolalność, określana również jako hiperosmolalność, odnosi się do stanu, w którym stężenie cząstek rozpuszczonych w płynach ustrojowych jest podwyższone ponad wartości prawidłowe. W warunkach fizjologicznych osmolalność osocza mieści się w zakresie 275-295 mOsm/kg H₂O. O hiperosmolalności mówimy, gdy wartość ta przekracza 300 mOsm/kg H₂O.

Przyczyną wysokiej osmolalności mogą być stany odwodnienia, hiperglikemia, zatrucie alkoholem etylowym, metanolem lub glikolem etylenowym, a także przewlekła niewydolność nerek. W praktyce klinicznej najczęściej spotykamy hiperosmolalność w przebiegu stanów hiperglikemicznych, zwłaszcza nieketonowej śpiączki hiperglikemicznej (HHS – Hyperosmolar Hyperglycemic State).

Diagnostyka obejmuje oznaczenie osmolalności osocza metodą bezpośrednią (krioskopową) lub pośrednią (obliczeniową). Ważnym parametrem jest luka osmolalna, czyli różnica między osmolalnością zmierzoną a obliczoną, której podwyższenie może wskazywać na obecność dodatkowych substancji osmotycznie czynnych w osoczu, np. alkoholi.

Leczenie wysokiej osmolalności polega na usunięciu przyczyny oraz przywróceniu prawidłowego bilansu wodno-elektrolitowego. W przypadku hiperglikemii kluczowe jest podawanie płynów, insulinoterapia oraz wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. Monitorowanie osmolalności jest niezbędne w prowadzeniu pacjentów w stanie krytycznym, zwłaszcza z chorobami endokrynologicznymi i zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl