opony mózgowo-rdzeniowe
Opony mózgowo-rdzeniowe to system błon ochronnych otaczających ośrodkowy układ nerwowy (mózg i rdzeń kręgowy). Składają się z trzech warstw: opony twardej (dura mater), opony pajęczej (arachnoidea) oraz opony miękkiej (pia mater). Struktura ta pełni kluczową funkcję ochronną, amortyzującą wstrząsy oraz uczestniczy w krążeniu płynu mózgowo-rdzeniowego.
Opona twarda jest najgrubszą, zewnętrzną warstwą zbudowaną z tkanki łącznej włóknistej. Między oponą twardą a pajęczą znajduje się przestrzeń podtwardówkowa. Opona pajęcza jest cienką, delikatną błoną, pod którą znajduje się przestrzeń podpajęczynówkowa wypełniona płynem mózgowo-rdzeniowym. Opona miękka ściśle przylega do tkanki nerwowej, zawiera liczne naczynia krwionośne odżywiające ośrodkowy układ nerwowy.
Zaburzenia dotyczące opon mózgowo-rdzeniowych obejmują stany zapalne (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), krwawienia (krwiak podtwardówkowy, krwiak nadtwardówkowy), guzy (oponiaki) oraz wady rozwojowe. Diagnostyka schorzeń opon obejmuje badania obrazowe (TK, MRI), analizę płynu mózgowo-rdzeniowego pobranego podczas punkcji lędźwiowej oraz badania neurochirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lotemax 0,5% 5 mg/ml (0,5%)
Przedkliniczne badania toksykologiczne loteprednolu etabonianu, substancji czynnej leku Lotemax 0,5% (5 mg/ml), wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu okulistycznym. Ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczności nie ujawniła istotnych zagrożeń dla ludzi. Badania toksyczności reprodukcyjnej na królikach i szczurach wykazały działanie embriotoksyczne i teratogenne jedynie przy dawkach doustnych przekraczających 35- i 60-krotnie maksymalną dobową dawkę kliniczną. U królików zaobserwowano m.in. opóźnienie kostnienia, przepuklinę oponową, nieprawidłowości lewej tętnicy szyjnej oraz deformacje kończyn, natomiast u szczurów stwierdzono zmniejszenie masy ciała płodu, zmniejszenie kostnienia szkieletu, brak pnia ramienno-głowowego, rozszczep podniebienia oraz przepuklinę pępkową.
badanie okulistyczne, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, genotoksyczność, kortykosteroid okulistyczny, krople do oczu, loteprednol etabonian, margines bezpieczeństwa, opony mózgowo-rdzeniowe, opóźnienie kostnienia, pień ramienno-głowowy, podrażnienie oczu, przepuklina oponowa, przepuklina pępkowa, rozszczep podniebienia, tkanka kostna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, worek spojówkowy, zgięcie kończyn - Leksykon chorób i schorzeń
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego – Etiologia i przyczyny
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF leak) to patologiczny stan wynikający z przerwania opony twardej, prowadzący do wypływu płynu mózgowo-rdzeniowego i spadku ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Etiologia obejmuje głównie urazy (około 80-90% przypadków), w tym złamania podstawy czaszki i urazy czaszkowo-twarzowe, oraz przyczyny jatrogenne (16%), takie jak operacje endoskopowe zatok, punkcje lędźwiowe i znieczulenia zewnątrzoponowe. Samoistne wycieki stanowią 4-10% przypadków i są często związane z idiopatycznym nadciśnieniem śródczaszkowym (IIH), zaburzeniami tkanki łącznej (np. zespół Ehlersa-Danlosa), otyłością oraz wadami wrodzonymi. Lokalizacja wycieków różni się w zależności od typu: wycieki czaszkowe najczęściej dotyczą bocznych zachyłków zatoki klinowej i blaszki sitowej, natomiast wycieki rdzeniowe lokalizują się głównie w odcinku piersiowym i szyjno-piersiowym kręgosłupa. Warto podkreślić, że wycieki CSF mogą być wywołane nawet przez drobne mechaniczne czynniki, takie jak kaszel czy kichanie.
blaszka sitowa, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, krwiak podtwardówkowy, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nakłucie lędźwiowe, niedociśnienie wewnątrzczaszkowe, obturacyjny bezdech senny, odma śródczaszkowa, opona twarda, opony mózgowo-rdzeniowe, osteofity kręgosłupa, otorrhea, płyn mózgowo-rdzeniowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, punkcja lędźwiowa, rhinorrhea, ropień mózgu, wielotorbielowatość nerek, wyciek czaszkowy, wyciek rdzeniowy, zapalenie opon mózgowych, zatoka klinowa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, złamanie podstawy czaszki, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon chorób i schorzeń
Meningioma – Diagnostyka i diagnoza
Meningioma jest najczęstszym pierwotnym guzem ośrodkowego układu nerwowego, wywodzącym się z opon mózgowo-rdzeniowych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu neurologicznym oraz zaawansowanych technikach obrazowych, przede wszystkim rezonansie magnetycznym z kontrastem gadolinowym, który umożliwia precyzyjne określenie lokalizacji, wielkości i charakterystyki guza. Typowe cechy meningioma w MRI to guz zewnątrzosiowy przylegający do opony twardej, izointensywny w obrazach T1, izo- do hiperintensywny w T2, z silnym, jednorodnym wzmocnieniem po podaniu kontrastu oraz obecnością „ogona opony twardej”. Tomografia komputerowa z kontrastem jest alternatywą u pacjentów z przeciwwskazaniami do MRI i pozwala na ocenę zmian kostnych, takich jak hiperostoza. Diagnostyka molekularna, obejmująca m.in. mutacje NF2, TERT oraz profil metylacji DNA, dostarcza dodatkowych informacji prognostycznych i wspomaga klasyfikację WHO, która dzieli meningioma na trzy stopnie złośliwości (grade I-III) z różnym ryzykiem nawrotu i przeżycia (np. 5-letnie przeżycie dla grade I wynosi 80-90%, dla grade II 50-70%, a dla grade III poniżej 50%).
aktywność mitotyczna, angiografia, atypia komórkowa, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie neurologiczne, biomarkery molekularne, biopsja, diagnostyka różnicowa, gamma knife, glejak, guz ośrodkowego układu nerwowego, klasyfikacja WHO, meningioma, metylacja DNA, mutacja genu NF2, naczyniak, napad padaczkowy, obrazowanie dyfuzyjne, oponiak, opony mózgowo-rdzeniowe, podtyp histologiczny, przerzut nowotworowy, radiochirurgia stereotaktyczna, resekcja guza, rezonans magnetyczny z kontrastem, sekwencjonowanie genów, spektroskopia rezonansu magnetycznego, środek kontrastowy, tomografia komputerowa, zaburzenia widzenia, zmiany kostne - Leksykon chorób i schorzeń
Haemophilus influenzae typu b (hib) – Patofizjologia i mechanizm
Haemophilus influenzae typu b (Hib) to Gram-ujemna pałeczka o wymiarach około 1 μm × 0,3 μm, której głównym czynnikiem zjadliwości jest otoczka polisacharydowa z fosforanu polirybozylorybitolu (PRP). Otoczka ta chroni bakterie przed fagocytozą i litycznym działaniem układu dopełniacza, umożliwiając proliferację i penetrację do krwiobiegu oraz płynu mózgowo-rdzeniowego. Hib kolonizuje nosogardziel, przylegając do nabłonka za pomocą rzęsek (pili) i białek powierzchniowych (Hsf, białko H), a następnie penetruje nabłonek i śródbłonek naczyń włosowatych, co prowadzi do bakteriemii i inwazji różnych tkanek. Inne czynniki wirulencji to lipopolisacharyd (LPS), lipooligosacharyd (LOS), IgA1 proteaza oraz białka błony zewnętrznej. Zakażenia Hib występują głównie u niemowląt i małych dzieci, a ich eliminacja wymaga prawidłowej funkcji śledziony oraz układu odpornościowego. Przed wprowadzeniem szczepionki Hib odpowiadał za ponad 80% inwazyjnych zakażeń u dzieci poniżej 5 roku życia.
bakteriemia, białko błony zewnętrznej, białko nośnikowe, drenaż limfatyczny, droga kropelkowa, fagocytoza, Haemophilus influenzae typu B, komórka Th1, komórka Th2, lipooligosacharyd, lipopolisacharyd, nabłonek dróg oddechowych, nosogardziel, odporność zbiorowiskowa, opony mózgowo-rdzeniowe, otoczka polisacharydowa, pamięć immunologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, posocznica, przeciwciało, przeciwciało klasy IgG, splot naczyniówkowy, śródbłonek naczyń włosowatych, szczepionka skoniugowana, układ dopełniacza, uszkodzenie neurologiczne, zakażenie inwazyjne, zapalenie kości i szpiku, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Meningioma – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Meningioma to najczęstszy pierwotny guz wewnątrzczaszkowy, wywodzący się z opon mózgowo-rdzeniowych, stanowiący 30-38% wszystkich guzów mózgu. Zazwyczaj ma charakter łagodny i rośnie powoli, choć rzadko może wykazywać cechy atypowe lub złośliwe. Występuje częściej u kobiet, osób rasy czarnej oraz pacjentów powyżej 60 roku życia. Diagnostyka opiera się głównie na MRI i CT, a leczenie zależy od wielkości, lokalizacji, tempa wzrostu, stopnia złośliwości oraz objawów klinicznych. Małe, bezobjawowe meningiomy często są monitorowane obrazowo, natomiast guzów dużych, szybko rosnących lub objawowych usuwa się chirurgicznie, stosując kraniotomię lub techniki mniej inwazyjne (endoskopowe, mikrochirurgia, laseroterapia). Radioterapia, w tym stereotaktyczna radiochirurgia (np. Gamma Knife), jest stosowana jako uzupełnienie po resekcji, w guzach złośliwych, nawrotowych lub nieoperacyjnych. Farmakoterapia ma ograniczone zastosowanie i dotyczy głównie terapii wspomagającej lub eksperymentalnej.
ciśnienie śródczaszkowe, CyberKnife, deficyt motoryczny, drgawki, dysfagia, fizjoterapeuta, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, gamma knife, guz mózgu, guz wewnątrzczaszkowy, hydroksymocznik, immunoterapia, interferon alfa, kraniotomia, leczenie przeciwbólowe, meningioma, mikrochirurgia, móżdżek, nawigacja śródoperacyjna, neurochirurg, neurolog, neuroonkolog, neuroonkologia, neuropatolog, neuroradiolog, opieka paliatywna, opony mózgowo-rdzeniowe, pień mózgu, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, psychoonkolog, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapeuta, radioterapia stereotaktyczna, resekcja, rezonans magnetyczny, technika relaksacyjna, temozolomid, terapia laserowa, terapia logopedyczna, terapia protonowa, terapia wielomodalna, terapia zajęciowa, tomografia komputerowa, zabieg endoskopowy, zaburzenia widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy zarodkowe – Epidemiologia
Guzy zarodkowe OUN u dzieci stanowią około 20-25% pierwotnych nowotworów OUN, z rdzeniakiem jako najczęstszym typem (64-73%). Częstość występowania guzów zarodkowych u dzieci w wieku 1-9 lat jest 5-10 razy wyższa niż u dorosłych, ze standaryzowaną częstością około 0,25/100 000 rocznie. Nerwiak zarodkowy i guz Wilmsa wykazują częstość odpowiednio 13,7 i 9,4 na milion, a rdzeniak 1,5-2/100 000, co przekłada się na około 350 nowych przypadków rocznie w USA. Guzy atypowe teratoidno-rabdoidalne (AT/RT) stanowią 17% guzów zarodkowych, a ETMR są wyjątkowo rzadkie (1,35/1 000 000 dzieci 1-4 lat). Występują głównie u niemowląt i małych dzieci, z przewagą płci męskiej w większości typów, wyjątkiem są ETMR i guzy z amplifikacją PLAGL1, częstsze u dziewczynek. Różnice epidemiologiczne obserwuje się także w zależności od rasy, pochodzenia etnicznego i statusu społeczno-ekonomicznego (SES), co sugeruje wpływ czynników środowiskowych na etiologię.
choroba rozsiana, diagnostyka molekularna, diagnoza, ETMR, ganglioneuroblastoma, guz Wilmsa, klasyfikacja WHO, leczenie paliatywne, medulloepithelioma, nawrót choroby, nefroblastoma, nerwiak zarodkowy, obrazowanie dyfuzyjne, opony mózgowo-rdzeniowe, płyn mózgowo-rdzeniowy, podgrupy molekularne, radioterapia, rdzeniak, status społeczno-ekonomiczny, wątrobiak zarodkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego – Leczenie
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) jest stanem patologicznym wynikającym z uszkodzenia opony twardej, prowadzącym do ucieczki płynu poza jego fizjologiczną przestrzeń. Wyróżnia się wycieki czaszkowe i kręgosłupowe, które różnią się etiologią, objawami i metodami leczenia. Początkowo zaleca się leczenie zachowawcze, obejmujące odpoczynek w łóżku z uniesioną głową pod kątem około 30°, odpowiednie nawodnienie (2-3 litry/dobę), unikanie czynności zwiększających ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz stosowanie kofeiny (doustnie, dożylnie lub w postaci kawy) w celu łagodzenia bólu głowy. W terapii wspomagającej stosuje się leki przeciwbólowe, środki zmiękczające stolec, acetazolamid w przypadku nadciśnienia wewnątrzczaszkowego oraz antybiotyki profilaktycznie lub w przypadku infekcji. Leczenie zachowawcze trwa zwykle 5-7 dni, po czym, jeśli wyciek nie ustępuje, wdraża się metody inwazyjne.
acetazolamid, anosmia, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, drenaż lędźwiowy, embolizacja przezżylna, kraniotomia, krwiak nadtwardówkowy, leczenie zachowawcze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, opona twarda, opony mózgowo-rdzeniowe, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podejście endoskopowe, podstawa czaszki, przestrzeń zewnątrzoponowa, przetoka PMR-żylna, punkcja lędźwiowa, stentowanie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenia tkanki łącznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zastawka, zespół hipermobilności, zespół klinicystów - Leksykon chorób i schorzeń
Porażenie mózgowe – Zapobieganie i profilaktyka
Porażenie mózgowe (PM) to najczęstsza przyczyna trwałego upośledzenia funkcji motorycznych, występująca z częstością około 1 na 500 urodzeń, głównie wynikająca z uszkodzeń mózgu w okresie prenatalnym (około 70%). Profilaktyka PM obejmuje działania przedkoncepcyjne i prenatalne, takie jak optymalizacja stanu zdrowia matki, szczepienia ochronne (np. przeciw różyczce, ospie wietrznej, grypie), suplementacja kwasem foliowym, unikanie substancji toksycznych oraz regularne badania kontrolne. W przypadku ryzyka porodu przedwczesnego (przed 30-32 tygodniem ciąży) skuteczne są interwencje medyczne, w tym podawanie siarczanu magnezu, które zmniejsza ryzyko PM o około 30% (NNT=37), oraz stosowanie kortykosteroidów antenatalnych, redukujących ryzyko o około 40% (RR 0,60, 95% CI 0,34-1,03). Terapeutyczna hipotermia (obniżenie temperatury ciała noworodka do około 33,5°C) u noworodków z encefalopatią niedotlenieniowo-niedokrwienną oraz stosowanie kofeiny u wcześniaków również wykazują skuteczność w zapobieganiu uszkodzeniom mózgu prowadzącym do PM.
17-hydroksyprogesteron, bezdech wcześniaków, bloker kanału wapniowego, cerclage, cięcie cesarskie, czynnik Rh, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, istota biała, kernicterus, kwas foliowy, nadciśnienie tętnicze, niedotlenienie, opony mózgowo-rdzeniowe, padaczka, perfuzja mózgu, pessarium szyjkowe, porażenie mózgowe, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, przewlekła choroba płuc, przykurcz, siarczan magnezu, szew okrężny szyjki macicy, terapeutyczna hipotermia, wentylacja, zapalenie mózgu, żółtaczka noworodkowa, zwichnięcie biodra - Leksykon chorób i schorzeń
Meningioma – Objawy
Meningioma stanowi około 38% pierwotnych guzów wewnątrzczaszkowych u dorosłych, rozwijając się z opon mózgowo-rdzeniowych. Zazwyczaj jest to guz łagodny o powolnym wzroście, który może pozostawać bezobjawowy przez wiele lat. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i wielkości guza, obejmując bóle głowy (często nasilające się rano), napady padaczkowe (20-50% przypadków), zaburzenia widzenia, słuchu, mowy, osłabienie kończyn, zaburzenia poznawcze oraz zmiany osobowości. Specyficzne symptomy korelują z lokalizacją, np. meningioma przyśrodkowe powodują niedowład kończyn dolnych i drgawki, a guzy zatoki węchowej – utratę węchu i zmiany osobowości. Mechanizmy patogenetyczne obejmują ucisk, podrażnienie kory mózgowej, naciekanie tkanek oraz wzrost ciśnienia śródczaszkowego. W przypadku meningioma rdzenia kręgowego dominują objawy bólowe, radikulopatia, osłabienie mięśni i zaburzenia czucia oraz kontroli zwieraczy.
ciśnienie śródczaszkowe, dysfunkcja przysadki, guz anaplastyczny, guz wewnątrzczaszkowy, klasyfikacja WHO, kora mózgowa, meningioma, napad padaczkowy, niedowład jednostronny, objawy neurologiczne, opony mózgowo-rdzeniowe, pierwotny guz mózgu, płyn mózgowo-rdzeniowy, podstawa czaszki, podwójne widzenie, radikulopatia, rdzeń kręgowy, szumy uszne, utrata pola widzenia, wodogłowie, wzmożone ciśnienie śródczaszkowe, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia hormonalne - Leksykon chorób i schorzeń
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego – Objawy
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) jest wynikiem przerwania ciągłości opony twardej, prowadzącym do utraty płynu otaczającego mózg i rdzeń kręgowy. Charakterystycznym objawem jest ortostatyczny ból głowy, nasilający się w pozycji pionowej i ustępujący w leżącej, występujący u około 92% pacjentów. Wyciek rdzeniowy powoduje śródczaszkowe niedociśnienie, manifestujące się bólami głowy, sztywnością karku, zaburzeniami słuchu, zawrotami głowy, nudnościami, zaburzeniami widzenia oraz objawami neurologicznymi, takimi jak drętwienie kończyn czy tachykardia ortostatyczna. Wyciek czaszkowy objawia się przezroczystym wyciekiem z nosa lub ucha, metalicznym smakiem w ustach, anosmią oraz bólami głowy, często nasilającymi się przy zmianie pozycji. Diagnostyka powinna uwzględniać zmienność objawów w czasie oraz możliwość zanikania ortostatycznego charakteru bólu głowy, co utrudnia rozpoznanie.
anosmia, ból głowy ortostatyczny, fonofobia, fotofobia, krwiak podtwardówkowy, mgła mózgowa, migrena, niedociśnienie śródczaszkowe, niewyraźne widzenie, odma śródczaszkowa, opona twarda, opony mózgowo-rdzeniowe, otorrhea, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwójne widzenie, POTS, rhinorrhea, sztywność szyi, szum uszny, utrata słuchu, wyciek czaszkowy, wyciek rdzeniowy, wyciek z nosa, zaburzenia poznawcze, zaburzenia słuchu, zaburzenia świadomości, zapadanie się mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawroty głowy, zespół Chiari - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciw ospie wietrznej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka przeciw ospie wietrznej to żywa atenuowana szczepionka stosowana w schemacie dwudawkowym: pierwsza dawka między 12. a 15. miesiącem życia, druga między 4. a 6. rokiem życia, z możliwością wcześniejszego podania drugiej dawki już w 18. miesiącu w zależności od lokalnych wytycznych. U osób powyżej 13. roku życia, które nie chorowały i nie były szczepione, zaleca się dwie dawki w odstępie 4-8 tygodni. Szczepienie znacząco redukuje zachorowania, hospitalizacje i powikłania, zapewniając 90-98% skuteczności. Szczepionka jest podawana podskórnie (preferowana) lub domięśniowo, w okolice mięśnia naramiennego lub przednio-bocznej części uda. Szczepienie jest szczególnie wskazane dla grup wysokiego ryzyka, w tym pracowników ochrony zdrowia, osób z kontaktami z immunosupresyjnymi, nauczycieli, personelu domów opieki, studentów, podróżnych oraz kobiet w wieku rozrodczym niebędących w ciąży. Przed szczepieniem konieczna jest szczegółowa ocena stanu zdrowia, wywiad dotyczący ekspozycji, wcześniejszych szczepień, stanu immunologicznego oraz przeciwwskazań, takich jak ciężkie reakcje alergiczne, immunosupresja, ciąża czy aktywna choroba gorączkowa.
anafilaksja, badanie serologiczne, dializa, drgawki, gruźlica, mukowiscydoza, neomycyna, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, opony mózgowo-rdzeniowe, ospa wietrzna, pokrzywka, półpasiec, powikłania ospy wietrznej, produkty krwiopochodne, profilaktyka poekspozycyjna, przełomowe zakażenie, reakcja alergiczna, salicylany, steroidy systemowe, szczepionka MMRV, szczepionka przeciw ospie wietrznej, szczepionka żywa atenuowana, wirus varicella zoster, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół Reye’a - Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Dawkowanie i sposób podawania
Itrakonazol, lek przeciwgrzybiczy o szerokim spektrum działania, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do rodzaju zakażenia i stanu pacjenta. W leczeniu powierzchownych zakażeń grzybiczych, takich jak kandydoza pochwy (200 mg 2×/dobę przez 1 dzień lub 200 mg 1×/dobę przez 3 dni) oraz grzybice skóry i błon śluzowych (dawki od 100 mg do 200 mg, różne schematy czasowe od 7 do 30 dni), dawkowanie jest ściśle określone. W przypadku grzybicy paznokci stosuje się leczenie cykliczne (200 mg 2×/dobę przez 1 tydzień, 2-3 cykle z przerwami 3-tygodniowymi) lub ciągłe (200 mg 1×/dobę przez 3 miesiące). W zakażeniach układowych, takich jak aspergiloza, kryptokokoza czy histoplazmoza, dawki wahają się od 100 mg do 200 mg, podawane raz lub dwa razy na dobę przez okres od kilku miesięcy do roku, w zależności od ciężkości i lokalizacji infekcji. U pacjentów z AIDS lub neutropenią dawki w kandydozie jamy ustnej należy zwiększyć do 200 mg 1×/dobę przez 15 dni ze względu na zaburzenia wchłaniania.
achlorhydria, AIDS, aspergiloza, blastomikoza, chromomikoza, dostępność biologiczna, dysfagia, grzybica goleni, grzybica paznokci, grzybica rąk, grzybica skóry gładkiej, grzybica stóp, histoplazmoza, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, kryptokokoza, leczenie ciągłe, leczenie cykliczne, lek zobojętniający, łojotokowe zapalenie skóry, łupież pstry, marskość wątroby, neutropenia, niewydolność nerek, opony mózgowo-rdzeniowe, parakokcydioidomikoza, profilaktyka przeciwgrzybicza, sporotrychoza limfatyczno-skórna, stężenie terapeutyczne leku, substancja przeciwgrzybicza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zakażenie błony śluzowej, zakażenie grzybicze, zakażenie układowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego – Diagnostyka i diagnoza
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF leak) to patologiczny stan, w którym dochodzi do ucieczki płynu mózgowo-rdzeniowego przez defekt opony twardej, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Wyróżnia się wycieki czaszkowe i rdzeniowe, różniące się lokalizacją i objawami klinicznymi, m.in. bólem głowy ortostatycznym nasilającym się w pozycji pionowej. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz badaniach laboratoryjnych, gdzie test na beta-2-transferynę (czułość ~100%, swoistość ~95%) jest złotym standardem w wykrywaniu obecności CSF w wydzielinie z nosa lub ucha. Obrazowanie, w tym MRI mózgu z kontrastem, CT wysokiej rozdzielczości czaszki, MRI kręgosłupa oraz specjalistyczne techniki myelograficzne (CT myelografia, cyfrowa myelografia subtrakcyjna, dynamiczna myelografia CT) są kluczowe do lokalizacji wycieku i oceny zmian wtórnych, takich jak opadanie mózgu czy pachymeningeal enhancement.
ból głowy ortostatyczny, ból ortostatyczny, ciśnienie otwarcia, cysternografia radioizotopowa, krwiak podtwardówkowy, opona twarda, opony mózgowo-rdzeniowe, płynotok nosowy, płynotok uszny, przetoka CSF-żylna, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny mózgu, ropień mózgu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, wyciek CSF, wyciek czaszkowy, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, wyciek rdzeniowy, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Objawy
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% wszystkich przypadków raka piersi i charakteryzuje się unikalnym, rozproszonym wzorcem wzrostu komórek nowotworowych, wynikającym z utraty E-kadheryny (gen CDH1). Komórki ILC rosną w linijnych układach, co utrudnia wykrycie guza zarówno w badaniu fizykalnym, jak i w standardowej mammografii. Typowe objawy to zgrubienie lub stwardnienie tkanki piersi, zmiany w kształcie i rozmiarze piersi, wciągnięcie brodawki sutkowej oraz zmiany skórne, takie jak „skórka pomarańczy”. ILC często występuje wieloogniskowo i obustronnie, a jego diagnoza jest często ustalana w bardziej zaawansowanym stadium, co potwierdza fakt, że u 60-70% pacjentek stadium choroby jest podwyższone po operacji. Charakterystyczna jest także tendencja do przerzutów w nietypowych lokalizacjach, takich jak przewód pokarmowy, narządy rozrodcze, otrzewna, układ moczowy, opony mózgowo-rdzeniowe i tkanki oczodołu.
badania przesiewowe, badanie fizykalne, dół pachowy, E-kadheryna, gen CDH1, indeks proliferacji, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, inwersja brodawki sutkowej, markery nowotworowe, oczodół, opony mózgowo-rdzeniowe, otrzewna, przewód pokarmowy, receptor HER2, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny, stopień złośliwości nowotworu, wieloogniskowość, wskaźnik przeżycia, wydzielina z brodawki sutkowej, wzdęcie, zajęcie węzłów chłonnych, zraziki piersi