N-desmetylosildenafil
N-desmetylosildenafil to główny metabolit sildenafilu, substancji czynnej zawartej w popularnym leku na zaburzenia erekcji – Viagrze. Powstaje w wyniku procesu biotransformacji sildenafilu, głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450 w wątrobie.
Metabolit ten zachowuje około 50% aktywności farmakologicznej związku macierzystego i przyczynia się do ogólnego efektu terapeutycznego leku. N-desmetylosildenafil, podobnie jak sildenafil, działa poprzez selektywne hamowanie fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), enzymu odpowiedzialnego za rozkład cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) w ciałach jamistych prącia.
Obecność aktywnego metabolitu N-desmetylosildenafilu częściowo wyjaśnia przedłużone działanie sildenafilu obserwowane u niektórych pacjentów. W kontekście badań toksykologicznych i farmakokinetycznych, oznaczanie stężenia zarówno sildenafilu, jak i N-desmetylosildenafilu w próbkach biologicznych może dostarczyć pełniejszego obrazu kinetyki leku w organizmie.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Właściwości farmakokinetyczne
Ambrisentan, stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cₘₐₓ) około 1,5 godziny niezależnie od przyjmowania pokarmu. Stan stacjonarny osiągany jest po około 4 dniach. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (98,8%, głównie albuminami 96,5%) i wykazuje ograniczoną dystrybucję do erytrocytów (wskaźnik krew:osocze 0,57 u mężczyzn i 0,61 u kobiet). Metabolizm ambrisentanu odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19), z powstaniem metabolitów o niskiej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 13,6-16,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z żółcią, a około 22% dawki jest wydalane z moczem, z czego 3,3% w postaci niezmienionej.
4-hydroksymetyloambrisentan, albuminy, aminotransferazy wątrobowe, białka osocza, cyklosporyna A, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, glukuronid ambrisentanu, glukuronidacja, hepatocyty, inhibitory PDE-5, izoenzymy UGT, ketokonazol, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, N-desmetylosildenafil, noretyndron, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, sildenafil, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Syldenafil – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Syldenafil, stosowany głównie w leczeniu zaburzeń erekcji w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, nie jest wskazany do stosowania u kobiet, z wyjątkiem preparatów 20 mg stosowanych w nadciśnieniu płucnym, gdzie decyzja o terapii w ciąży lub laktacji wymaga oceny korzyści i ryzyka. Brak jest odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania syldenafilu u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. Badania przedkliniczne na szczurach i królikach nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży oraz rozwój zarodka i płodu, jednak zaobserwowano toksyczny wpływ na rozwój noworodków. Syldenafil i jego czynny metabolit przenikają do mleka kobiecego w bardzo małych ilościach, a dostępne dane nie wskazują na działania niepożądane u niemowląt karmionych piersią.
antykoncepcja, badanie przedkliniczne, badanie rozrodczości, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, karmienie piersią, laktacja, morfologia plemników, N-demetylosyldenafil, N-desmetylosildenafil, nadciśnienie płucne, parametr nasienia, planowanie rodziny, płodność męska, przenikanie syldenafilu, rozwój noworodka, ruchliwość plemników, syldenafil, toksyczność, toksyczność syldenafilu, zaburzenie erekcji, zarodek i płód, zdarzenie niepożądane - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ambrisentan AOP 5 mg
Ambrisentan AOP, będący niesulfonamidowym antagonistą receptora endoteliny z grupy pochodnych kwasu propionowego, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) po około 1,5 godziny. Stan stacjonarny uzyskuje się po 4 dniach regularnego stosowania. W zakresie dawek terapeutycznych Cₘₐₓ i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Wysokotłuszczowy posiłek obniża Cₘₐₓ o 12%, nie wpływając na AUC, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ambrisentan wiąże się silnie z białkami osocza (98,8%), głównie z albuminami (96,5%), a jego metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację (UGT1A9S, UGT2B7S, UGT1A3S) oraz utlenianie (CYP3A4, CYP3A5, CYP2C19). Metabolity, takie jak 4-hydroksymetyloambrisentan, wykazują znacznie mniejsze powinowactwo do receptora endoteliny i nie mają istotnego wpływu farmakologicznego. Okres półtrwania wynosi 13,6-16,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią, z 22% dawki wydalanej z moczem (3,3% jako niezmieniony lek).
4-hydroksymetyloambrisentan, aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, cyklosporyna A, czas protrombinowy, enzym CYP3A4, farmakodynamika warfaryny, glikoproteina p, glukuronid ambrisentanu, glukuronidacja, izoenzym UGT, klirens kreatyniny, marskość wątroby, N-desmetylosildenafil, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo, receptor endoteliny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tętnicze nadciśnienie płucne, utlenianie, wskaźnik INR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby