kamica szczawianowo-wapniowa

Kamica szczawianowo-wapniowa jest najczęstszym typem kamicy nerkowej, stanowiącym około 70-80% wszystkich przypadków kamieni nerkowych. Powstaje w wyniku krystalizacji szczawianów wapnia w drogach moczowych, co prowadzi do formowania się złogów o różnej wielkości.

Patogeneza kamicy szczawianowo-wapniowej obejmuje zwiększone wydalanie szczawianów (hiperoksaluria) i/lub wapnia (hiperkalciuria) z moczem, zmniejszone wydalanie inhibitorów krystalizacji (np. cytrynianu) oraz zaburzenia pH moczu. Czynniki ryzyka obejmują odwodnienie, dietę bogatą w szczawiany (szpinak, rabarbar, kakao) i sól, niskie spożycie wapnia, otyłość oraz predyspozycje genetyczne.

Diagnostyka kamicy szczawianowo-wapniowej opiera się na badaniach obrazowych (USG, tomografia komputerowa), analizie składu wydalonych kamieni oraz badaniach biochemicznych moczu i krwi. W profilaktyce nawrotów zaleca się zwiększenie podaży płynów (>2,5 litra/dobę), ograniczenie spożycia soli i białka zwierzęcego, normalizację podaży wapnia (800-1000 mg/dobę) oraz terapię cytrynianami w przypadku wykrycia hipocytratury.

Leczenie obejmuje postępowanie zachowawcze (nawodnienie, leki przeciwbólowe) przy małych złogach oraz interwencje zabiegowe (ESWL – litotrypsja falą uderzeniową, PCNL – przezskórna nefrolitotrypsja, RIRS – wsteczna ureterorenoskopia) przy większych kamieniach lub powikłaniach. Kamica szczawianowo-wapniowa ma tendencję do nawrotów, dlatego istotna jest długoterminowa profilaktyka dostosowana indywidualnie do pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl