wymaz z odbytu
Wymaz z odbytu to badanie diagnostyczne polegające na pobraniu materiału biologicznego z okolicy odbytu i końcowego odcinka przewodu pokarmowego w celu wykonania badań mikrobiologicznych. Procedura ta jest wykorzystywana do identyfikacji patogenów bakteryjnych, wirusowych lub grzybiczych, które mogą być przyczyną infekcji przewodu pokarmowego lub chorób przenoszonych drogą płciową.
Wskazania do wykonania wymazu z odbytu obejmują diagnostykę zakażeń jelitowych (np. Salmonella, Shigella, Campylobacter), monitorowanie nosicielstwa bakterii (np. w przypadku wieloopornych szczepów), diagnostykę chorób przenoszonych drogą płciową (np. chlamydioza, rzeżączka) szczególnie u osób aktywnych seksualnie oraz kontrolę skuteczności leczenia infekcji w tej okolicy. Badanie to jest również częścią protokołu postępowania w przypadku podejrzenia wykorzystania seksualnego.
Procedura pobrania wymazu powinna być wykonana przed rozpoczęciem antybiotykoterapii, co zapewnia większą wiarygodność wyników. Materiał jest pobierany za pomocą sterylnej wymazówki, którą wprowadza się przez odbyt na głębokość około 2-3 cm, wykonując delikatne ruchy obrotowe. Następnie wymazówkę umieszcza się w specjalnym podłożu transportowym, które chroni materiał biologiczny przed wysuszeniem i zmianami pH do czasu dostarczenia do laboratorium.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja shigella, inaczej szigellosis – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka infekcji Shigella opiera się na badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, z posiewem kału jako złotym standardem. Charakterystycznym objawem klinicznym jest krwawa biegunka z domieszką śluzu, jednak etap wodnistej biegunki jest niespecyficzny i wymaga różnicowania z innymi patogenami. Próbki kału powinny być dostarczone do laboratorium w ciągu 2 godzin lub zabezpieczone podłożem transportowym. Izolacja bakterii odbywa się na selektywnych podłożach agarowych (MacConkey, Hektoen, SS, DCA, XLD) z inkubacją w 37°C, a identyfikacja gatunkowa potwierdzana jest testami biochemicznymi (np. Kligler Iron Agar, Triple Sugar Iron Agar) oraz aglutynacją z antysurowicami. Nowoczesne metody diagnostyczne obejmują PCR wykrywający geny ipaH, virF, virA oraz testy immunoenzymatyczne ELISA na toksynę Shiga, a także testy niezależne od hodowli (CIDT), które wykazują wyższą czułość niż tradycyjne posiewy (czułość posiewu wynosi 6,6%, wzrastając do 27,8% w dyzenterii). Testy wrażliwości na antybiotyki są niezbędne ze względu na narastającą lekooporność, a w ciężkich przypadkach lub u pacjentów immunokompromitowanych zaleca się empiryczne leczenie karbapenemem do czasu uzyskania wyników.
badanie fizykalne, bakteriemia, diagnostyka różnicowa, enteroinwazyjne E. coli, infekcja Shigella, krwawa biegunka, lekooporność, ognisko epidemiczne, posiew kału, reakcja łańcuchowa polimerazy, serogrupa, Shigella sonnei, shigelloza, szigellosis, test immunoenzymatyczny, test molekularny, toksyna shiga, wymaz z odbytu, zakażenie Clostridioides difficile, zapalenie jelita grubego - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja tasiemcem – Diagnostyka i diagnoza
Infekcja tasiemcem (Enterobius vermicularis) jest najczęstszą chorobą pasożytniczą w krajach zachodnich, szczególnie u dzieci w wieku szkolnym. Diagnostyka opiera się głównie na teście taśmowym, który polega na pobraniu jaj tasiemca z okolicy odbytu za pomocą przezroczystej taśmy klejącej, wykonywanym rano przed higieną osobistą. Pojedynczy test ma czułość około 50%, natomiast powtarzanie testu przez trzy kolejne dni zwiększa czułość do około 90%. Obserwacja dorosłych osobników tasiemca (samice 8-13 mm, samce 2-5 mm) w okolicy odbytu, zwłaszcza w nocy lub wczesnym rankiem, stanowi jednoznaczne potwierdzenie zakażenia. Badanie kału i testy serologiczne mają ograniczoną wartość diagnostyczną, a eozynofilia i podwyższony poziom IgE nie są typowe dla tej infekcji.
badanie endoskopowe, badanie kału, badanie odbytu, badanie serologiczne, choroba pasożytnicza, czułość diagnostyczna, enterobiasis, eozynofilia, immunoglobulina E, infekcja tasiemcem, kolonoskopia, leczenie przeciwpasożytnicze, lek przeciwpasożytniczy, proktoskopia, świąd odbytu, taśma klejąca, test taśmowy, wymaz z odbytu, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Owix 250 mg/5 ml
Pyrantelum Owix w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 250 mg/5 ml, zawierającej pyrantelu embonian (721 mg/5 ml), jest wskazany do leczenia owsicy wywołanej przez Enterobius vermicularis u dzieci powyżej 2. roku życia oraz dorosłych. Preparat charakteryzuje się jasnożółtą barwą i smakiem morelowym. Leczenie zaleca się po potwierdzeniu zakażenia metodami takimi jak badanie koproskopowe lub test Graham, a także w przypadku objawów klinicznych, takich jak świąd okolicy odbytu nasilający się nocą, zaburzenia snu, obecność owsików w kale oraz niespecyficzne bóle brzucha. Wskazane jest również leczenie całych rodzin lub zbiorowisk, aby zapobiec reinfekcji i transmisji pasożyta.
- Leksykon chorób i schorzeń
Opoksa – Diagnostyka i diagnoza
Mpox (opoksa) to choroba zakaźna wywoływana przez wirusa MPXV z rodzaju Orthopoxvirus, której diagnostyka opiera się przede wszystkim na wykrywaniu DNA wirusa metodą PCR, szczególnie z próbek pobranych ze zmian skórnych (wymazy, strupy). Zalecane jest pobranie co najmniej dwóch wymazów z każdej zmiany, a także próbek z różnych zmian w różnych stadiach. Testy PCR, w tym Real-time PCR, stanowią złoty standard diagnostyczny ze względu na wysoką czułość i specyficzność, przy czym metody multipleks PCR oraz techniki oparte na CRISPR i amplifikacji izotermicznej (LAMP) są obiecującymi narzędziami do szybkiego wykrywania MPXV. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać m.in. ospę wietrzną, odrę, zakażenia bakteryjne skóry, świerzb, opryszczkę oraz inne choroby przenoszone drogą płciową, a u dorosłych z mpox zaleca się także badanie w kierunku HIV. Czas oczekiwania na wyniki PCR wynosi zwykle 2-4 dni, a w przypadkach pilnych wyniki mogą być przekazywane telefonicznie.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amplifikacja izotermiczna wspomagana pętlą, azot mocznikowy, choroba przenoszona drogą płciową, diagnostyka molekularna, hipoalbuminemia, kiła, leukocytoza, opryszczka, Orthopoxvirus, ospa wietrzna, reakcja łańcuchowa polimerazy, real-time PCR, sekwencjonowanie DNA, świerzb, transaminazy, trombocytopenia, wirus mpox, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wymaz z gardła, wymaz z odbytu, zakażenie bakteryjne skóry