enteroinwazyjne E. coli
Enteroinwazyjne Escherichia coli (EIEC) to patotyp bakterii E. coli, który wywołuje biegunkę o charakterze zapalnym, przypominającą klinicznie czerwonkę (dyzenterię) powodowaną przez Shigella spp. EIEC charakteryzuje się zdolnością inwazji i namnażania w komórkach nabłonka jelitowego, co prowadzi do ich zniszczenia i intensywnego stanu zapalnego błony śluzowej.
Patogeneza zakażenia EIEC obejmuje penetrację bakterii przez komórki M w kępkach Peyera, inwazję enterocytów z bocznej strony, namnażanie wewnątrzkomórkowe oraz rozprzestrzenianie się do komórek sąsiednich. Proces ten jest kodowany przez geny zlokalizowane na dużym plazmidzie inwazyjności (pINV), który zawiera m.in. operony mxi-spa kodujące system sekrecji typu III, niezbędny do wprowadzenia białek efektorowych do komórek gospodarza.
Klinicznie zakażenie EIEC objawia się wodnistą biegunką, która może przejść w biegunkę krwistą z domieszką śluzu, towarzyszą temu bóle brzucha, gorączka, dreszcze i ogólne osłabienie. Diagnostyka opiera się na hodowli bakteryjnej z próbek kału, testach serologicznych oraz metodach molekularnych wykrywających specyficzne markery genetyczne EIEC. Leczenie obejmuje przede wszystkim nawodnienie, a w cięższych przypadkach antybiotykoterapię, głównie fluorochinolonami lub kotrimoksazolem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja shigella, inaczej szigellosis – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka infekcji Shigella opiera się na badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, z posiewem kału jako złotym standardem. Charakterystycznym objawem klinicznym jest krwawa biegunka z domieszką śluzu, jednak etap wodnistej biegunki jest niespecyficzny i wymaga różnicowania z innymi patogenami. Próbki kału powinny być dostarczone do laboratorium w ciągu 2 godzin lub zabezpieczone podłożem transportowym. Izolacja bakterii odbywa się na selektywnych podłożach agarowych (MacConkey, Hektoen, SS, DCA, XLD) z inkubacją w 37°C, a identyfikacja gatunkowa potwierdzana jest testami biochemicznymi (np. Kligler Iron Agar, Triple Sugar Iron Agar) oraz aglutynacją z antysurowicami. Nowoczesne metody diagnostyczne obejmują PCR wykrywający geny ipaH, virF, virA oraz testy immunoenzymatyczne ELISA na toksynę Shiga, a także testy niezależne od hodowli (CIDT), które wykazują wyższą czułość niż tradycyjne posiewy (czułość posiewu wynosi 6,6%, wzrastając do 27,8% w dyzenterii). Testy wrażliwości na antybiotyki są niezbędne ze względu na narastającą lekooporność, a w ciężkich przypadkach lub u pacjentów immunokompromitowanych zaleca się empiryczne leczenie karbapenemem do czasu uzyskania wyników.
badanie fizykalne, bakteriemia, diagnostyka różnicowa, enteroinwazyjne E. coli, infekcja Shigella, krwawa biegunka, lekooporność, ognisko epidemiczne, posiew kału, reakcja łańcuchowa polimerazy, serogrupa, Shigella sonnei, shigelloza, szigellosis, test immunoenzymatyczny, test molekularny, toksyna shiga, wymaz z odbytu, zakażenie Clostridioides difficile, zapalenie jelita grubego