globulina wiążąca kortyzol
Globulina wiążąca kortyzol (CBG, Corticosteroid-binding globulin), znana również jako transkortyna, jest białkiem osocza syntetyzowanym głównie w wątrobie, które wiąże i transportuje kortyzol oraz inne glikokortykosteroidy w krwiobiegu. Odpowiada za przenoszenie około 80-90% kortyzolu w osoczu, podczas gdy pozostała część krąży w postaci wolnej (biologicznie aktywnej) lub związanej z albuminami.
CBG posiada wysokie powinowactwo do kortyzolu i działa jako bufor regulujący stężenie wolnego kortyzolu dostępnego dla tkanek docelowych. Poziom globuliny wiążącej kortyzol wzrasta podczas ciąży, przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych oraz w stanach zapalnych. Obniżone stężenia CBG obserwuje się natomiast w zespole nerczycowym, marskości wątroby oraz w przypadku wrodzonych niedoborów tego białka.
Pomiar CBG ma znaczenie diagnostyczne w interpretacji całkowitego stężenia kortyzolu. Zmiany w poziomie CBG mogą wpływać na całkowite stężenie kortyzolu bez zmiany stężenia wolnej, aktywnej frakcji hormonu. Szczególnie istotna jest ocena CBG przy interpretacji wyników testów oceniających funkcję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza w stanach fizjologicznych lub patologicznych, które mogą modyfikować poziom tego białka transportującego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Systen 50 50 mcg/24 h (3,2 mg)
System transdermalny Systen 50 zawiera 3,2 mg estradiolu półwodnego i uwalnia 50 μg estradiolu na dobę przez powierzchnię 16 cm². Estradiol (17β-estradiol) jest biologicznie najsilniejszym estrogenem, identycznym z endogennym hormonem produkowanym przez jajniki, który reguluje proliferację endometrium i funkcje komórkowe poprzez wiązanie z receptorami jądrowymi. W okresie menopauzy spadek stężenia estradiolu prowadzi do objawów takich jak uderzenia gorąca, zaburzenia snu, obniżenie nastroju, atrofia sromu i pochwy oraz zwiększona utrata masy kostnej. Przezskórna aplikacja estradiolu w dawce 50 μg/dobę skutecznie kompensuje niedobór estrogenów, minimalizując jednocześnie wpływ na syntezę białek w wątrobie i czynniki krzepnięcia, co odróżnia ją od terapii doustnej.
17β-estradiol, atrofia sromu, endometrium, estradiol półwodny, estrogenowa terapia zastępcza, faza folikularna, gęstość mineralna kości, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca hormony tarczycy, globulina wiążąca kortyzol, hormon steroidowy, kręgosłup lędźwiowy, nastrój depresyjny, niestabilność naczynioruchowa, objawy wazomotoryczne, osteokalcyna, resorpcja kości, system transdermalny, uderzenie gorąca, złamanie biodra - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron octan – Właściwości farmakodynamiczne
Noretysteronu octan (NETA) jest syntetycznym progestagenem, pochodną 19-nortestosteronu, stosowanym w terapii hormonalnej menopauzy w połączeniu z 17β-estradiolem. W systemie transdermalnym Systen Conti uwalnia się w dawce 170 µg/dobę z plastra o powierzchni 16 cm², zawierającego 11,2 mg substancji. Jego główną funkcją jest przeciwdziałanie estrogenozależnej proliferacji endometrium, co zapobiega hiperplazji i zmniejsza ryzyko rozwoju raka endometrium u kobiet z zachowaną macicą stosujących HTZ. Terapia sekwencyjna Systen Sequi, obejmująca 14 dni monoterapii estradiolem (3,2 mg) oraz 14 dni terapii skojarzonej z noretysteronu octanem, naśladuje fizjologiczne zmiany hormonalne cyklu miesiączkowego, zapewniając skuteczne łagodzenie objawów menopauzalnych oraz ochronę endometrium.
17β-estradiol, 19-nortestosteron, atrofia urogenitalna, cykl miesiączkowy, czynnik krzepnięcia, działanie progestagenne, działanie synergistyczne, efekt pierwszego przejścia, estrogenowa terapia zastępcza, farmakokinetyka, faza folikularna, faza lutealna, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca hormony tarczycy, globulina wiążąca kortyzol, hiperplazja, hormonalna terapia zastępcza, noretysteronu octan, objawy menopauzalne, objawy naczynioruchowe, obraz cytologiczny pochwy, podanie przezskórne, rak endometrium, synteza białek wątrobowych, system transdermalny, terapia sekwencyjna, uderzenia gorąca, układ krzepnięcia, uwalnianie substancji czynnej, wskaźnik Kuppermana, zaburzenie funkcji wątroby, związek progestagenowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fem 7
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) z użyciem systemu transdermalnego Fem 7 powinna być wdrażana wyłącznie u pacjentek z istotnymi objawami pomenopauzalnymi obniżającymi jakość życia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, przeprowadzanej co najmniej raz w roku. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania i schorzenia współistniejące, takie jak mięśniaki macicy, endometrioza, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, nadciśnienie tętnicze, choroby wątroby, migrena, toczeń rumieniowaty układowy czy cukrzyca. U kobiet z zachowaną macicą stosowanie samych estrogenów zwiększa ryzyko rozrostu i raka endometrium (2-12-krotnie), dlatego konieczne jest stosowanie progestagenów co najmniej 12 dni w cyklu lub terapii złożonej. Ryzyko raka piersi wzrasta po około 3 latach terapii skojarzonej estrogenowo-progestagenowej, a w przypadku monoterapii estrogenowej jest mniejsze, choć może utrzymywać się do 10 lat po zakończeniu HTZ. Terapia zwiększa również gęstość mammograficzną, co utrudnia diagnostykę obrazową.
astma, badanie fizykalne, biopsja endometrium, choroba wątroby, choroba wieńcowa, cukrzyca, diagnostyka obrazowa, endometrioza, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortyzol, globulina wiążąca tyroksynę, gruczolak wątroby, HCV, hiperplazja endometrium, hipertrójglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mammografia, mięśniak gładkokomórkowy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny, niewydolność nerek, nowotwór estrogenozależny, obrzęk naczynioruchowy, otoskleroza, padaczka, plamienie z dróg rodnych, przedwczesna menopauza, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, rak trzonu macicy, rozrost endometrium, system transdermalny, toczeń rumieniowaty układowy, udar niedokrwienny mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, włókniak macicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa