mutacja SDHB
Mutacja SDHB dotyczy genu kodującego podjednostkę B dehydrogenazy bursztynianowej, enzymu uczestniczącego w łańcuchu oddechowym mitochondriów. Zmiany w tym genie są związane z dziedzicznym zespołem paraganglioma-pheochromocytoma (PGL/PCC), charakteryzującym się występowaniem guzów chromochłonnych i przyzwojaków.
Nosiciele mutacji SDHB mają zwiększone ryzyko rozwoju złośliwych form guzów, szczególnie z tendencją do wczesnego tworzenia przerzutów. Charakterystyczne jest występowanie guzów pozanadnerczowych, wieloogniskowych oraz o wcześniejszym początku choroby w porównaniu do sporadycznych przypadków. Przyzwojaki mogą lokalizować się w różnych częściach ciała, w tym w jamie brzusznej, klatce piersiowej i okolicy głowy i szyi.
Diagnostyka mutacji SDHB opiera się na badaniach genetycznych, które są wskazane u pacjentów z wywiadem rodzinnym PGL/PCC, młodym wiekiem zachorowania, obecnością guzów wieloogniskowych lub złośliwych. Wykrycie mutacji wymaga wdrożenia regularnych badań przesiewowych u nosiciela oraz rozważenia badań genetycznych u członków rodziny, gdyż dziedziczenie następuje w sposób autosomalny dominujący.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Paraganglioma to rzadki nowotwór neuroendokrynny o wysokim stopniu dziedziczności (~40%), wywodzący się z komórek paragangliów, które mogą wydzielać katecholaminy. Patogeneza obejmuje nadmierne wydzielanie katecholamin lub efekt masy guza, prowadzący do objawów klinicznych. Kluczową rolę odgrywają mutacje w genach związanych z szlakiem pseudohipoksji (VHL, SDHx, EPAS1/HIF2A), które powodują stabilizację czynników indukowanych hipoksją (HIF), akumulację bursztynianu jako onkometabolitu, hipermetylację DNA i histonów oraz zwiększoną produkcję wolnych rodników tlenowych. Genetyczna klasyfikacja wyróżnia trzy główne podtypy molekularne: szlak kinaz sygnałowych (RET, NF1, TMEM127, MAX), pseudohipoksyczny (VHL, SDHx, EPAS1, inne) oraz szlak Wnt (CSDE1, MAML3). Mutacje SDHB wiążą się z wysokim ryzykiem złośliwości i przerzutów (>40%), natomiast mutacje SDHD często powodują mnogie guzy o niższym ryzyku przerzutów.
ablacja częstotliwością radiową, cykl Krebsa, czynnik indukowany hipoksją, dehydrogenaza bursztynianowa, dehydrogenaza jabłczanowa, guz chromochłonny, hipermetylacja genomu, katecholaminy, łańcuch oddechowy, metabolomika, mutacja genetyczna, mutacja SDHB, nowotwór neuroendokrynny, onkometabolit, paraganglion, pseudohipoksja, spektroskopia rezonansu magnetycznego, szlak mTOR, szlak RAS/MAPK, terapia radioizotopowa, wolne rodniki tlenowe -
Leksykon chorób i schorzeń
Paraganglioma to rzadki neuroendokrynny nowotwór wywodzący się z pozanadnerczowych komórek chromochłonnych przyzwojów autonomicznego układu nerwowego, zdolnych do wydzielania katecholamin. Roczna zapadalność na paraganglioma i pheochromocytoma wynosi od 0,18 do 8 przypadków na 100 000 osobolat, z przewagą pheochromocytoma (80-85%). Lokalizacja guzów obejmuje głównie jamę brzuszną (85%), klatkę piersiową (12%) oraz obszar głowy i szyi (3%). Średni wiek diagnozy to 47 lat, z różnicami zależnymi od lokalizacji i typu guza. Około 30-40% przypadków ma podłoże dziedziczne, szczególnie związane z mutacjami genów SDHx, MEN2, NF1, VHL i zespołem Carneya-Stratakisa. Mimo że większość paraganglioma ma charakter łagodny, 15-50% może wykazywać złośliwość i przerzuty, z ryzykiem różniącym się w zależności od typu guza (10% dla pheochromocytoma, 20% dla paraganglioma współczulnego, 2-20% dla przywspółczulnego).
badania biochemiczne, dehydrogenaza bursztynianowa, diada Carneya-Stratakisa, gruczolakowatość wewnątrzwydzielnicza, grzebień nerwowy, katecholaminy, komórki chromochłonne, Lutathera, metanefryny w osoczu, metoksytyramina, mutacja SDHB, mutacja somatyczna, neurofibromatoza typu 1, nowotwór neuroendokrynny, paraganglioma, paraganglioma głowy i szyi, pheochromocytoma, przerzuty, rezonans magnetyczny, terapia MIBG, terapia PRRT, testy genetyczne, zespół kliniczny, zespół von Hippel-Lindau
