stan śpiączki

Stan śpiączki (łac. coma) to głębokie zaburzenie świadomości, w którym pacjent nie reaguje na bodźce zewnętrzne i nie wykazuje cyklu snu i czuwania. Jest to stan patologiczny, będący najcięższą postacią zaburzeń świadomości, charakteryzujący się brakiem reaktywności na otoczenie przy zachowaniu podstawowych funkcji życiowych.

Z neurologicznego punktu widzenia, śpiączka wynika z rozległego uszkodzenia obu półkul mózgowych lub pnia mózgu, szczególnie tworu siatkowatego, odpowiedzialnego za utrzymanie stanu czuwania. W skali Glasgow (GCS), służącej do oceny stanu świadomości, śpiączka odpowiada wartościom 8 punktów lub mniej (w skali 3-15).

Przyczyny śpiączki mogą być bardzo różnorodne i obejmują: urazy czaszkowo-mózgowe, udary niedokrwienne lub krwotoczne, zatrucia (np. lekami, alkoholem, narkotykami), zaburzenia metaboliczne (m.in. hipoglikemia, kwasica ketonowa, encefalopatia wątrobowa), infekcje OUN (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mózgu), a także niedotlenienie mózgu, np. po zatrzymaniu krążenia.

Diagnostyka pacjenta w śpiączce obejmuje szczegółowe badanie neurologiczne, badania obrazowe (TK, MRI), badania laboratoryjne, EEG, a także ocenę parametrów życiowych. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę śpiączki, stabilizację stanu ogólnego pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom wynikającym z długotrwałego unieruchomienia.

Rokowanie w stanie śpiączki zależy od przyczyny, czasu trwania, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. Przedłużający się stan śpiączki może przejść w stan wegetatywny lub minimalny stan świadomości. Wczesna i intensywna rehabilitacja neurologiczna ma kluczowe znaczenie dla potencjalnego powrotu funkcji neurologicznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl