transferaza UGT1A9
Transferaza UGT1A9 to enzym z rodziny UDP-glukuronozylotransferaz (UGT), który odgrywa kluczową rolę w metabolizmie II fazy różnych związków endogennych i ksenobiotyków. Enzym ten katalizuje proces glukuronidacji, polegający na przyłączeniu kwasu glukuronowego do substratu, co zwiększa jego rozpuszczalność w wodzie i ułatwia wydalanie z organizmu.
UGT1A9 jest kodowany przez gen UGT1A9 zlokalizowany na chromosomie 2q37 i ulega ekspresji głównie w wątrobie, ale także w jelitach i nerkach. Enzym ten uczestniczy w metabolizmie wielu leków, w tym przeciwnowotworowych (np. irynotekanu, SN-38), przeciwzapalnych (np. kwasu salicylowego), przeciwpadaczkowych oraz związków endogennych takich jak bilirubina i hormony steroidowe.
Polimorfizm genu UGT1A9 może prowadzić do zmienionej aktywności enzymatycznej, co wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę leków metabolizowanych przez ten enzym. Zmienność genetyczna UGT1A9 jest istotnym czynnikiem w medycynie spersonalizowanej, ponieważ może determinować indywidualną odpowiedź na leczenie oraz ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada w dawce 200 mg wykazuje biodostępność względną na poziomie 38-49% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu schematu dawkowania. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg dwa razy na dobę, a lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%). Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku (2,5- do 7-krotna) i osiągnięcie stanu stacjonarnego z wskaźnikiem Cmax/Cmin <2, co wskazuje na stabilne stężenia w trakcie terapii. Sorafenib jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji aktywnych, wykazując podobną aktywność farmakologiczną. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 25-48 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%), przy czym 51% dawki jest wydalane z żółcią w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność sorafenibu, biodostępność względna, Cmax, cykl wątrobowo-jelitowy, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, eliminacja sorafenibu, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Childa-Pugha, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydyno-N-tlenek, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, przemiany oksydacyjne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, stan stacjonarny, tozylan sorafenibu, transferaza UGT1A9, wiązanie z białkami osocza