ostre zapalenie serca
Ostre zapalenie serca (zapalenie mięśnia sercowego, myocarditis) to stan zapalny dotyczący mięśnia sercowego, który może być wywołany przez różne czynniki, najczęściej infekcyjne (wirusowe, bakteryjne, grzybicze) lub immunologiczne. Wirusowe zapalenie mięśnia sercowego jest najczęstszą postacią, a typowymi patogenami są wirusy Coxsackie, echowirusy, adenowirusy oraz SARS-CoV-2.
Objawy ostrego zapalenia mięśnia sercowego mogą być różnorodne – od łagodnych objawów grypopodobnych, poprzez ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, aż do objawów niewydolności serca i wstrząsu kardiogennego. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczne jest podwyższenie markerów uszkodzenia mięśnia sercowego (troponina, CK-MB) oraz wskaźników zapalnych (CRP, OB).
Diagnostyka obejmuje EKG (mogą wystąpić niespecyficzne zmiany ST-T, zaburzenia rytmu), badania obrazowe (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca) oraz w wybranych przypadkach biopsję mięśnia sercowego. Leczenie zależy od etiologii i ciężkości choroby – od postępowania objawowego i odpoczynku fizycznego, przez leki przeciwzapalne, immunosupresyjne, aż po intensywną terapię w przypadkach zagrażających życiu.
Rokowanie w ostrym zapaleniu mięśnia sercowego jest zróżnicowane. Większość pacjentów z łagodną postacią choroby wraca do pełnego zdrowia, jednak w ciężkich przypadkach może dojść do trwałego uszkodzenia serca, rozwoju kardiomiopatii rozstrzeniowej lub nagłego zgonu sercowego. Istotne jest odpowiednio wczesne rozpoznanie i leczenie, a także monitorowanie pacjentów po przebytym zapaleniu mięśnia sercowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Letrox 25 mikrogramów 25 mcg
Letrox 25 mikrogramów zawiera lewotyroksynę sodową w dawce 25 µg i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, nieleczoną nadczynnością tarczycy, nieleczoną niedoczynnością nadnerczy oraz przysadki, a także u osób po ostrym zawale mięśnia sercowego, z ostrym zapaleniem mięśnia sercowego lub innymi ostrymi zapaleniami serca. Podanie lewotyroksyny w tych stanach może prowadzić do nasilenia tyreotoksykozy, przełomu nadnerczowego, pogorszenia funkcji mięśnia sercowego oraz powikłań sercowo-naczyniowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością kory nadnerczy, gdzie konieczne jest wcześniejsze leczenie glikokortykosteroidami przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną.
U kobiet w ciąży jednoczesne stosowanie lewotyroksyny i leków tyreostatycznych jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko niedoczynności tarczycy u płodu spowodowanej przenikaniem tyreostatyków przez łożysko. Leczenie nadczynności tarczycy w ciąży powinno odbywać się wyłącznie monoterapią tyreostatyczną w najniższej skutecznej dawce. Sama ciąża nie stanowi przeciwwskazania do stosowania Letrox 25 µg, jednak dawkowanie powinno być dostosowane do stanu klinicznego pacjentki. Reakcje alergiczne na lewotyroksynę lub substancje pomocnicze manifestujące się wysypką, świądem czy obrzękiem również wykluczają stosowanie tego preparatu. Wskazane jest dokładne rozważenie przeciwwskazań i monitorowanie pacjentów podczas terapii.
glikokortykosteroid, lek tyreostatyczny, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niewydolność kory nadnerczy, ostre zapalenie mięśnia sercowego, ostre zapalenie osierdzia, ostre zapalenie serca, ostre zapalenie wsierdzia, ostry zawał mięśnia sercowego, powikłanie sercowo-naczyniowe, przełom nadnerczowy, reakcja nadwrażliwości, tyreotoksykoza