obkurczenie naczyń błony śluzowej

Obkurczenie naczyń błony śluzowej to fizjologiczny proces polegający na zmniejszeniu światła naczyń krwionośnych w obrębie błon śluzowych wyścielających różne narządy, szczególnie drogi oddechowe, przewód pokarmowy oraz drogi moczowo-płciowe. Zjawisko to jest kontrolowane przez autonomiczny układ nerwowy, głównie poprzez receptory adrenergiczne, których stymulacja prowadzi do skurczu mięśni gładkich w ścianach naczyń.

W praktyce klinicznej obkurczenie naczyń błony śluzowej ma istotne znaczenie w leczeniu stanów zapalnych błon śluzowych, krwawień śluzówkowych oraz przekrwienia błony śluzowej nosa. Stosowane są w tym celu leki obkurczające naczynia (wazokonstryktory), takie jak pochodne adrenaliny (np. oksymetazolina, ksylometazolina), które poprzez aktywację receptorów α-adrenergicznych prowadzą do skurczu naczyń i zmniejszenia przekrwienia.

Nadmierne lub długotrwałe obkurczenie naczyń błony śluzowej może jednak prowadzić do niekorzystnych skutków, takich jak niedokrwienie tkanek, zaburzenia funkcji błony śluzowej i tzw. efekt z odbicia (nasilenie przekrwienia po zaprzestaniu stosowania leków obkurczających). Zjawisko to jest szczególnie istotne przy długotrwałym stosowaniu donosowych leków obkurczających naczynia, które może prowadzić do polekowego zapalenia błony śluzowej nosa.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl