męskie narządy rozrodcze
Męskie narządy rozrodcze stanowią kompleksowy układ odpowiedzialny za produkcję nasienia, transport gamet męskich oraz wytwarzanie hormonów płciowych. Dzielą się na narządy zewnętrzne (prącie i moszna) oraz wewnętrzne (jądra, najądrza, nasieniowody, pęcherzyki nasienne, gruczoł krokowy, gruczoły opuszkowo-cewkowe).
Jądra są głównymi narządami produkującymi plemniki w procesie spermatogenezy oraz wydzielającymi testosteron. Znajdują się w mosznie, co zapewnia optymalną temperaturę (około 2°C niższą niż temperatura ciała) niezbędną dla prawidłowej spermatogenezy. Produkcja plemników rozpoczyna się w okresie dojrzewania płciowego i trwa przez całe życie mężczyzny.
Drogi wyprowadzające nasienie obejmują najądrza, gdzie plemniki dojrzewają i nabywają zdolności ruchu, nasieniowody transportujące plemniki, oraz gruczoły dodatkowe (pęcherzyki nasienne, gruczoł krokowy, gruczoły opuszkowo-cewkowe), które wytwarzają wydzielinę stanowiącą większość objętości nasienia i zapewniającą plemnikom odpowiednie środowisko.
Zaburzenia funkcji męskiego układu rozrodczego mogą prowadzić do niepłodności, zaburzeń erekcji lub ejakulacji. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, badania hormonalne, badanie nasienia (seminogram) oraz badania obrazowe. Najczęstsze schorzenia to wnętrostwo, żylaki powrózka nasiennego, zapalenie gruczołu krokowego, łagodny rozrost prostaty oraz nowotwory jąder i prostaty.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aregalu 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu, substancji czynnej Aregalu, wykazały toksyczność wielokrotnego dawkowania w modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) obejmującą głównie szpik kostny, narządy limfoidalne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę. Efekty hematologiczne obejmowały niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię i limfopenię, co wiązało się z immunosupresją i zwiększonym ryzykiem zakażeń wtórnych. Mechanizm toksyczności wynika z hamowania podziałów komórkowych. Genotoksyczność nie została potwierdzona in vivo, mimo że in vitro zaobserwowano efekt klastogenny, interpretowany jako pośredni skutek działania na enzym DHO-DH. Metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro, lecz nie potwierdzono jej in vivo. Badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego.
aktywność lokomotoryczna, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcje poznawcze, komórki B, leukopenia, limfocyty T, limfopenia, męskie narządy rozrodcze, narządy limfoidalne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, odpowiedź przeciwciał, plemniki, płytki krwi, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, przewód pokarmowy, rozwój neurologiczny, szpik kostny, toksyczność dawkowania, trifluorometyloanilina, trombocytopenia, zakażenie wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bulgaplin 75 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Bulgaplin, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek na szczurach i małpach zaobserwowano efekty na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak zmniejszenie aktywności, nadmierna aktywność oraz ataksja, zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania. Zmiany te występowały przy dawkach odpowiadających lub przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (maksymalna dawka kliniczna 600 mg). W badaniach rozrodczych i rozwojowych nie stwierdzono działania teratogennego, a toksyczność płodów i zaburzenia rozwojowe pojawiały się jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Niekorzystny wpływ na płodność i parametry nasienia u szczurów był przemijający i obserwowany przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne, co wskazuje na minimalne znaczenie kliniczne tych efektów.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, bruksizm, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, męskie narządy rozrodcze, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, płytki krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Vivanta 75 mg
Pregabalina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na różnych modelach zwierzęcych. W badaniach farmakologicznych bezpieczeństwa u szczurów i małp zaobserwowano wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, objawiający się zmniejszoną lub nadmierną aktywnością oraz ataksją, przy dawkach przekraczających ekspozycję kliniczną. U starszych szczurów albinotycznych dawki ≥5-krotnie wyższe niż maksymalna dawka kliniczna (600 mg/dobę) wiązały się ze zwiększoną częstością zaniku siatkówki. Pregabalina nie wykazuje działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Wpływ na płodność i narządy rozrodcze szczurów był przejściowy i obserwowany przy ekspozycji znacznie przekraczającej terapeutyczną, co wskazuje na minimalne znaczenie kliniczne tych efektów.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, badanie in vivo, bruksizm, męskie narządy rozrodcze, naczyniakomięsak krwionośny, nadreaktywność, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, potencjał karcynogenny, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, teratogenność, toksyczność prenatalna, zaburzenia rozwojowe, zaburzenia słuchu, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Stada 75 mg
Pregabalina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących farmakologię, toksykologię, teratogenezę, reprodukcję oraz karcynogenność. W modelach zwierzęcych tolerancja leku była dobra przy dawkach odpowiadających klinicznym, choć obserwowano dawkozależne zmiany w aktywności OUN, takie jak ataksja i zmiany w zachowaniu. Długoterminowa ekspozycja na dawki ≥5-krotnie przekraczające maksymalne dawki kliniczne (600 mg/dobę) wiązała się z zanikiem siatkówki u starszych szczurów, jednak przy ekspozycjach znacznie przewyższających terapeutyczne stężenia u ludzi. Badania teratogenności na myszach, szczurach i królikach nie wykazały potencjału teratogennego, choć przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne odnotowano toksyczność płodową. Wpływ na płodność i rozwój młodych zwierząt pojawiał się jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie wyższych niż u ludzi, a zmiany te miały charakter przemijający lub minimalne znaczenie kliniczne.
ataksja, badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, badania karcynogenności, badania przedkliniczne, badania reprodukcyjne, badania teratogenne, badania toksykologiczne, bruksizm, męskie narządy rozrodcze, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płodność samców, płytki krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność prenatalna, toksyczność u młodych zwierząt, zanik siatkówki