kryzys encefalopatyczny

Kryzys encefalopatyczny to nagłe, ostre nasilenie objawów neurologicznych związanych z encefalopatią, czyli uogólnionym zaburzeniem funkcji mózgu. Stan ten charakteryzuje się gwałtownym pogorszeniem świadomości, funkcji poznawczych oraz może objawiać się drgawkami, zaburzeniami motorycznymi i autonomicznymi.

Najczęstszymi przyczynami kryzysu encefalopatycznego są: encefalopatia wątrobowa (szczególnie u pacjentów z marskością wątroby), encefalopatia mocznicowa, zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, hiponatremia), infekcje ośrodkowego układu nerwowego, zatrucia (np. alkoholem, narkotykami, lekami), a także ciężkie nadciśnienie tętnicze czy niedotlenienie mózgu.

Diagnostyka kryzysu encefalopatycznego wymaga pilnego działania i obejmuje badania laboratoryjne (w tym toksykologiczne), obrazowanie mózgu (CT lub MRI), badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, EEG oraz ocenę funkcji życiowych. Leczenie zależy od przyczyny i polega na jej usunięciu, a także na wdrożeniu leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje życiowe.

Stan ten stanowi nagłe zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, często w warunkach oddziału intensywnej terapii. Rokowanie zależy od podstawowej przyczyny, szybkości rozpoznania i wdrożenia odpowiedniego leczenia, a także od stanu ogólnego pacjenta przed wystąpieniem kryzysu.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl