otyłość typu centralnego
Otyłość typu centralnego, znana również jako otyłość brzuszna lub wisceralna, charakteryzuje się nadmiernym gromadzeniem tkanki tłuszczowej w obrębie jamy brzusznej i narządów wewnętrznych. W odróżnieniu od otyłości typu obwodowego (gynoidalnej), gdzie tkanka tłuszczowa odkłada się głównie w okolicach bioder i ud, otyłość centralna wiąże się z większym ryzykiem rozwoju chorób metabolicznych.
Z klinicznego punktu widzenia, otyłość centralna jest diagnozowana na podstawie obwodu talii (u mężczyzn ≥94 cm, u kobiet ≥80 cm) lub stosunku obwodu talii do obwodu bioder (WHR). Jest ona istotnym komponentem zespołu metabolicznego i stanowi niezależny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy typu 2, nadciśnienia tętniczego oraz niektórych nowotworów.
Patogeneza otyłości centralnej wiąże się z zaburzeniami metabolicznymi, w tym z insulinoopornością, dyslipidemią oraz przewlekłym stanem zapalnym. Tkanka tłuszczowa trzewna wykazuje większą aktywność metaboliczną niż podskórna, produkując cytokiny prozapalne i hormony wpływające niekorzystnie na gospodarkę węglowodanową i lipidową organizmu.
Leczenie otyłości centralnej opiera się na kompleksowym podejściu obejmującym modyfikację stylu życia (dieta redukcyjna, regularna aktywność fizyczna), farmakoterapię oraz w wybranych przypadkach leczenie bariatryczne. Redukcja masy ciała o 5-10% przynosi istotne korzyści zdrowotne, zmniejszając ryzyko powikłań metabolicznych i sercowo-naczyniowych.