pęknięcie błony śluzowej przełyku
Pęknięcie błony śluzowej przełyku, znane również jako zespół Mallory’ego-Weissa, to stan charakteryzujący się podłużnymi rozdarciami w obrębie błony śluzowej połączenia żołądkowo-przełykowego. Najczęściej powstaje w wyniku gwałtownych wymiotów, intensywnego kaszlu lub po znacznym wysiłku fizycznym.
Głównym objawem pęknięcia błony śluzowej przełyku jest krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, manifestujące się krwawymi wymiotami (hematemeza) lub smolistymi stolcami (melena). U większości pacjentów krwawienie ustępuje samoistnie, jednak w niektórych przypadkach może być intensywne i wymagać natychmiastowej interwencji medycznej.
Diagnostyka opiera się głównie na endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego, która pozwala na bezpośrednią wizualizację pęknięcia. W leczeniu stosuje się przede wszystkim metody endoskopowe, takie jak koagulacja termiczna, iniekcje adrenaliny czy zakładanie klipsów. W przypadkach opornych na leczenie endoskopowe rozważa się embolizację naczyń lub interwencję chirurgiczną.
Czynniki ryzyka obejmują nadużywanie alkoholu, choroby wątroby, zaburzenia krzepnięcia oraz stany zwiększające ciśnienie wewnątrz jamy brzusznej. Profilaktyka polega głównie na kontroli wymiotów, unikaniu nadmiernego wysiłku fizycznego u osób z predyspozycjami oraz leczeniu chorób prowadzących do przewlekłych wymiotów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Makrogol – Działania niepożądane
Makrogol (PEG) jest szeroko stosowanym środkiem przeczyszczającym oraz preparatem do przygotowania jelita do badań diagnostycznych. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują ból brzucha, skurcze, wzdęcia, nudności, biegunkę oraz podrażnienie odbytu, które zwykle mają charakter łagodny i ustępują po zwolnieniu tempa podawania lub przerwaniu terapii. Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, duszność czy wstrząs anafilaktyczny, wymagające natychmiastowej interwencji. Stosowanie makrogolu może prowadzić do zaburzeń gospodarki elektrolitowej, w tym hiponatremii, hipokaliemii, hiperkaliemii, hipokalcemii, hipofosfatemii oraz zmian stężenia chlorków i dwutlenku węgla we krwi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i z chorobami współistniejącymi. Odwodnienie związane z biegunką i wymiotami stanowi dodatkowe ryzyko, zwłaszcza u osób z niewydolnością serca, nerek lub marskością wątroby.
astenia, biegunka, ból głowy, chlorki we krwi, drgawki, duszność, dyskomfort w jamie brzusznej, glikol polietylenowy, hiperkaliemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, lidokaina, makrogol, makrogolu eter laurylowy, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudność, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, PEG, pęknięcie błony śluzowej przełyku, podrażnienie odbytu, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz, środek przeczyszczający, stan przedomdleniowy, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wzdęcie, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie gospodarki elektrolitowej, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, żel stomatologiczny, zespół Mallory’ego-Weissa