krwotok z wrzodu trawiennego
Krwotok z wrzodu trawiennego stanowi poważne powikłanie choroby wrzodowej, które wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Występuje, gdy wrzód penetruje przez ścianę żołądka lub dwunastnicy, uszkadzając naczynie krwionośne. Jest to jeden z najczęstszych powodów hospitalizacji z powodu krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Klinicznie krwotok może manifestować się jako krwiste wymioty (hematemeza), smoliste stolce (melena) lub krwawienie utajone. W ciężkich przypadkach może prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego, objawiającego się tachykardią, spadkiem ciśnienia tętniczego i obniżeniem poziomu hemoglobiny. Czynnikami ryzyka są zakażenie Helicobacter pylori, przewlekłe stosowanie NLPZ, kortykosteroidów oraz wiek powyżej 60 lat.
Diagnostyka obejmuje badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego, które powinno być wykonane w ciągu 24 godzin od wystąpienia objawów. Pozwala ono nie tylko na potwierdzenie rozpoznania, ale również umożliwia interwencję terapeutyczną, taką jak ostrzykiwanie wrzodu adrenaliną, termokoagulacja czy założenie klipsów hemostatycznych.
Leczenie farmakologiczne obejmuje dożylne podanie inhibitorów pompy protonowej, które zmniejszają wydzielanie kwasu żołądkowego i sprzyjają gojeniu wrzodu. W przypadku nieskuteczności endoskopowego tamowania krwawienia może być konieczna interwencja chirurgiczna. Profilaktyka obejmuje eradykację Helicobacter pylori oraz unikanie leków uszkadzających błonę śluzową przewodu pokarmowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ticagrelor Aristo 60 mg
Stosowanie tikagreloru (Ticagrelor Aristo 60 mg) wiąże się z istotnym ryzykiem działań niepożądanych, głównie krwawień oraz duszności, co potwierdzają wyniki dwóch dużych badań fazy 3 (PLATO i PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. W badaniu PLATO odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 7,4% w grupie tikagreloru vs 5,4% w grupie klopidogrelu, natomiast w PEGASUS 16,1% pacjentów leczonych tikagrelorem 60 mg w skojarzeniu z ASA przerwało leczenie, w porównaniu do 8,5% w grupie ASA w monoterapii. Działania niepożądane sklasyfikowano według klasyfikacji MedDRA i częstości występowania, gdzie krwawienia występują bardzo często (≥1/10), a duszność jest również często obserwowanym objawem. Inne zgłaszane działania obejmują małopłytkowość, zakrzepową plamicę małopłytkową, hiperurykemię, zawroty głowy, krwotoki w różnych lokalizacjach oraz zwiększone stężenie kreatyniny we krwi.
biegunka, dna moczanowa, duszność, działanie niepożądane, hiperurykemia, inhibitor agregacji płytek, klopidogrel, krwawienie, krwawienie do mięśni, krwawienie podskórne, krwawienie z układu moczowego, krwotok oczny, krwotok pourazowy, krwotok pozabiegowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu oddechowego, krwotok z wrzodu trawiennego, krwotok zaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, niestrawność, nudności, omdlenie, podwyższona kreatynina, splątanie, świąd, tikagrelor, wymioty, wysypka, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zaparcie, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esomeprazol Towa 20 mg
Esomeprazol Towa stosuje się w różnych dawkach w zależności od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. W leczeniu refluksowego zapalenia przełyku z nadżerkami zaleca się 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie, z możliwością przedłużenia o kolejne 4 tygodnie w przypadku braku poprawy. Po wyleczeniu stosuje się dawkę podtrzymującą 20 mg raz na dobę. W objawowym leczeniu GERD bez zapalenia przełyku dawka wynosi 20 mg raz na dobę, z koniecznością ponownej oceny po 4 tygodniach. W terapii eradykacyjnej Helicobacter pylori stosuje się 20 mg esomeprazolu z amoksycyliną (1 g) i klarytromycyną (500 mg) dwa razy na dobę przez 7 dni. U pacjentów stosujących NLPZ profilaktycznie podaje się 20 mg raz na dobę, a w leczeniu wrzodów żołądka 20 mg przez 4-8 tygodni. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 20 mg na dobę, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki, choć zaleca się ostrożność.
choroba refluksowa przełyku, czynnik przeciwbakteryjny, dysfagia, eradykacja Helicobacter pylori, krwotok z wrzodu trawiennego, lek przeciwzapalny, nadżerki przełyku, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, powłoka dojelitowa, refluksowe zapalenie przełyku, schemat przeciwbakteryjny, wlew dożylny, wrzód dwunastnicy, wrzód trawienny, wrzód żołądka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie Helicobacter pylori, zapalenie przełyku, zespół Zollingera-Ellisona, zgłębnik żołądkowy