potencjał zakrzepowy
Potencjał zakrzepowy odnosi się do zdolności organizmu do tworzenia zakrzepów krwi. Jest to zjawisko fizjologiczne, które w warunkach prawidłowych stanowi ochronny mechanizm hemostazy, zapobiegający nadmiernej utracie krwi w przypadku uszkodzenia naczyń. Jednak w sytuacjach patologicznych zwiększony potencjał zakrzepowy może prowadzić do powstawania nieprawidłowych skrzeplin w układzie naczyniowym.
Zwiększony potencjał zakrzepowy (trombofilia) może być uwarunkowany genetycznie (np. mutacja czynnika V Leiden, niedobór białka C, S lub antytrombiny III) lub nabyty w wyniku chorób (nowotwory, zespół antyfosfolipidowy, choroby zapalne) czy stosowania niektórych leków (doustne środki antykoncepcyjne, hormonalna terapia zastępcza). Czynniki ryzyka obejmują również unieruchomienie, ciążę, połóg, zabiegi operacyjne oraz podeszły wiek.
Diagnostyka potencjału zakrzepowego obejmuje oznaczanie markerów aktywacji krzepnięcia (D-dimery, kompleksy trombina-antytrombina), badania funkcji płytek krwi oraz testy genetyczne w kierunku trombofilii wrodzonej. W profilaktyce i leczeniu stanów zwiększonego potencjału zakrzepowego stosuje się leki przeciwkrzepliwe (heparyny, antagoniści witaminy K, nowe doustne antykoagulanty) oraz leki przeciwpłytkowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berinert 1500 1500 j.m./ml
Produkt leczniczy Berinert, zawierający ludzki inhibitor C1-esterazy pozyskiwany z osocza, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej i przewlekłej na szczurach i myszach nie zaobserwowano objawów toksyczności po podaniu pojedynczych ani wielokrotnych dawek. Testy immunogenności, w tym in vitro metodą Ouchterlony’ego oraz in vivo PCA u świnek morskich, nie wykazały powstawania nowych determinant antygenowych związanych z procesem pasteryzacji. Ponadto, badania zakrzepowości na królikach z dawkami do 800 j.m./kg masy ciała nie wykazały zwiększonego ryzyka zakrzepicy, a ocena tolerancji miejscowej po podaniu dożylnym, podskórnym, dotętniczym i domięśniowym potwierdziła dobrą tolerancję kliniczną i histologiczną preparatu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie reprodukcyjne, badanie toksykologiczne, determinanta antygenowa, droga podania leku, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, działanie toksyczne, immunogenność, inhibitor C1-esterazy, kaskada krzepnięcia, model zwierzęcy, osocze ludzkie, pasteryzacja, potencjał immunogenny, potencjał zakrzepowy, przeciwciała, składnik endogenny, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, wielokrotne podawanie leku, wstrzyknięcie dożylne, zakrzepica, zakrzepowość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fibryga 1 g
Produkt leczniczy Fibryga, zawierający fibrynogen ludzki w dawce 1 g po rekonstytucji do stężenia około 20 mg/ml, przeszedł kompleksową ocenę bezpieczeństwa w warunkach przedklinicznych. Badania farmakologiczne skoncentrowały się na wpływie na układ krążenia oraz potencjale trombogennym, w tym testie Wesslera, gdzie nie wykazano działania trombogennego nawet przy wysokich dawkach do 400 mg/kg masy ciała. Dodatkowo, badania toksykologiczne obejmujące toksyczność ostrą oraz tolerancję miejscową nie wykazały istotnych działań niepożądanych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa produktu przed rozpoczęciem badań klinicznych u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie kliniczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka leku, działanie trombogenne, fibrynogen ludzki, lek biologiczny, osocze dawców, potencjał zakrzepowy, powikłania zakrzepowe, test Wesslera, test zastoju żylnego, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, układ krążenia