wrodzone zakażenie
Wrodzone zakażenie (łac. infectio connatalis) oznacza infekcję, do której dochodzi podczas życia płodowego lub w trakcie porodu. Zakażenia te mogą być przenoszone przez łożysko (zakażenia przezłożyskowe) lub przez kontakt z drogami rodnymi matki podczas porodu.
Najczęstsze patogeny odpowiedzialne za zakażenia wrodzone tworzą grupę określaną akronimem TORCH: Toxoplasma gondii (toksoplazmoza), Other (inne patogeny, np. kiła, listerioza), Rubella virus (wirus różyczki), Cytomegalovirus (wirus cytomegalii) oraz Herpes simplex virus (wirus opryszczki). W ostatnich latach do istotnych zakażeń wrodzonych dołączono również wirus Zika.
Konsekwencje zakażeń wrodzonych zależą od patogenu, czasu zakażenia i dojrzałości płodu. Mogą obejmować poronienia, obumarcia wewnątrzmaciczne, wady rozwojowe (zwłaszcza ośrodkowego układu nerwowego), zaburzenia wzrostu wewnątrzmacicznego, wcześniactwo oraz choroby ujawniające się po urodzeniu (np. głuchota, zaburzenia widzenia, upośledzenie umysłowe).
Diagnostyka zakażeń wrodzonych obejmuje badania serologiczne u matki, diagnostykę prenatalną (badania USG, amniopunkcja, kordocenteza) oraz badania noworodka. Postępowanie profilaktyczne to przede wszystkim szczepienia ochronne (np. przeciwko różyczce), badania przesiewowe kobiet ciężarnych oraz odpowiednia higiena podczas ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba chagasa – Leczenie
Choroba Chagasa, wywoływana przez Trypanosoma cruzi, wymaga leczenia dwutorowego: eliminacji pasożyta oraz łagodzenia objawów klinicznych. Dostępne od lat 60. XX wieku leki trypanocydalne to benznidazol i nifurtimoks, z których benznidazol jest preferowany ze względu na lepszą tolerancję i mniejsze ryzyko działań niepożądanych. Leczenie jest bezwzględnie wskazane w ostrej fazie choroby, wrodzonych zakażeniach, reaktywacji u immunosupresyjnych, u dzieci do 18 lat oraz u kobiet w wieku rozrodczym. U dorosłych z przewlekłym zakażeniem decyzja o terapii powinna być indywidualizowana, z zaleceniem leczenia u pacjentów do 50. roku życia bez zaawansowanej kardiomiopatii. Skuteczność terapii jest najwyższa w ostrej fazie (niemal 100%) i u niemowląt (90-96%), natomiast u dorosłych z przewlekłym zakażeniem wynosi 20-37%. Benznidazol stosuje się w dawce 5-8 mg/kg/dobę u dzieci i 5-7 mg/kg/dobę u dorosłych przez 60 dni, a nifurtimoks przez 60-90 dni, z uwagi na ryzyko działań niepożądanych, które często prowadzą do przerwania terapii (29% dla benznidazolu, do 75% dla nifurtimoksu).
antagonista receptora angiotensyny, benznidazol, beta-bloker, biomarker, choroba Chagasa, diuretyk, ekstrakt roślinny, immunosupresja, inhibitor ACE, kardiomiopatia, kardiowerter-defibrylator, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, megacolon, nanotechnologia, neuropatia obwodowa, nifurtimoks, ostra faza choroby, parestezja, przeszczep serca, przewlekłe zakażenie, reakcja alergiczna, reaktywacja zakażenia, transmisja wrodzona, trypanosoma cruzi, trypanosomoza amerykańska, wrodzone zakażenie, wysypka skórna, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Borelioza, zwłaszcza w stadium wczesnym, charakteryzuje się dobrym rokowaniem przy odpowiednio wczesnej diagnozie i leczeniu antybiotykowym, najczęściej doksycykliną przez 21 dni. Mimo to około 14% pacjentów rozwija zespół poboreliozowy (PTLD), objawiający się utrzymującym się zmęczeniem, bólami mięśniowo-stawowymi oraz zaburzeniami poznawczymi przez ≥6 miesięcy po terapii. W praktyce klinicznej odsetek ten może być wyższy z powodu opóźnień diagnostycznych i współistniejących schorzeń. Długotrwałe objawy dotyczą 10-20% leczonych pacjentów, a przedłużona antybiotykoterapia nie wykazuje skuteczności w PTLD i niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych. W przypadku późnego zapalenia stawów około 90% pacjentów odzyskuje sprawność po leczeniu, natomiast 10% rozwija oporne na antybiotyki zapalenie stawów, związane z reakcją immunologiczną na peptydoglikany Borrelia burgdorferi i predyspozycjami genetycznymi (HLA-DR2, DR3, DR4).
antybiotykoterapia, borelioza, borelioza serca, Borrelia burgdorferi, choroba współistniejąca, diagnostyka różnicowa, doksycyklina, Ehrlichia, kleszczowe zapalenie mózgu, koinfekcja, neuroborelioza, nieprawidłowość neurologiczna, nowotwór hematologiczny, nowotwór skóry, objaw neurologiczny, peptydoglikan, przewlekłe zapalenie stawów, rezerwuar bakterii, wrodzone zakażenie, współczynnik śmiertelności, wszczepienie rozrusznika, zaburzenie poznawcze, zapalenie stawów, zespół poboreliozowy - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii – Etiologia i przyczyny
Cytomegalowirus (CMV, HHV-5) to duży, złożony wirus DNA z rodziny Herpesviridae, charakteryzujący się zdolnością do latencji i unikania odpowiedzi immunologicznej gospodarza. CMV jest powszechnie rozpowszechniony, z seroprewalencją sięgającą 50-85% dorosłych w USA i niemal 100% w krajach rozwijających się. Wirus przenosi się przez kontakt z zakaźnymi płynami ustrojowymi (ślina, mocz, krew, nasienie, wydzielina pochwowa, mleko matki) i może powodować pierwotne zakażenie, reinfekcję lub reaktywację. Szczególnie narażone na ciężkie zakażenia są osoby z immunosupresją (np. biorcy przeszczepów, pacjenci z HIV/AIDS, osoby poddawane chemioterapii) oraz noworodki zakażone wrodzenie (0,2-1% noworodków, z ryzykiem trwałych niepełnosprawności u 1-2 na 1000 urodzeń). Ryzyko transmisji wertykalnej wynosi 30-70% przy pierwotnej infekcji w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, a zakażenie płodu może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i sensorycznych, w tym głuchoty i opóźnienia rozwoju.
Betaherpesvirinae, błona śluzowa, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dysfagia, Herpesviridae, immunosupresja, infekcja pierwotna, limfocyt T pomocniczy, małogłowie, miażdżyca, odpowiedź immunologiczna, polimikrogyria, rak mukoepidermoidalny, stan latentny, szpik kostny, transmisja wertykalna, tropizm komórkowy, wiremia, wirus cytomegalii, wrodzone zakażenie, wtrąt wewnątrzjądrowy, wydalanie wirusa, zakażenie wewnątrzmaciczne, zapalenie mózgu, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, zwapnienie