przykurcz przywiedzeniowy kciuka
Przykurcz przywiedzeniowy kciuka (łac. adductus pollicis) to deformacja stawu śródręczno-paliczkowego kciuka, charakteryzująca się jego nadmiernym przywiedzeniem w kierunku dłoni. Stan ten prowadzi do ograniczenia funkcji chwytnej ręki, zwłaszcza w zakresie chwytu precyzyjnego i opozycji kciuka.
Etiologia przykurczu może być wrodzona (np. w zespole Downa, artrogrypozie) lub nabyta wskutek urazu, chorób neurologicznych, zapalenia stawów czy nieodpowiedniego unieruchomienia. W przypadkach wrodzonych często współistnieje z innymi deformacjami ręki. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, ocenę zakresów ruchomości oraz badania obrazowe (RTG, USG).
Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia przykurczu i wieku pacjenta. U dzieci stosuje się metody zachowawcze: fizykoterapię, ćwiczenia, ortezy. W zaawansowanych przypadkach lub przy nieskuteczności leczenia zachowawczego wskazane jest leczenie operacyjne, obejmujące uwolnienie przykurczonych struktur (tenotomia przywodziciela kciuka), plastykę stawu śródręczno-paliczkowego lub osteotomię korekcyjną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie stawu kciuka – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie stawu kciuka, czyli choroba zwyrodnieniowa stawu nadgarstkowo-śródręcznego (CMC), jest jedną z najczęstszych lokalizacji zmian zwyrodnieniowych ręki, szczególnie u osób po 40. roku życia, z przewagą kobiet (3:1). Patogeneza opiera się na biomechanicznej niestabilności stawu CMC, którego siodełkowaty kształt zapewnia dużą ruchomość kosztem stabilności, co prowadzi do przeciążenia więzadeł (zwłaszcza więzadła skośnego przedniego) i mięśni. Proces chorobowy obejmuje zapalenie błony maziowej, degenerację chrząstki stawowej (początkowo na powierzchni dłoniowej), tworzenie osteofitów, zwężenie szpary stawowej oraz przesunięcie podstawy kości śródręcza kciuka, co skutkuje deformacjami (np. przykurcz przywiedzeniowy kciuka). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i radiologicznym, gdzie ocenia się stopień zwężenia szpary stawowej, obecność osteofitów i podwichnięć, a także stabilność więzadłową. Choroba przebiega w czterech stadiach, od I (zwężenie szpary bez podwichnięcia) do IV (całkowite zniszczenie stawu z zesztywnieniem i geodami).
artrodeza, choroba zwyrodnieniowa stawu nadgarstkowo-śródręcznego, degeneracja chrząstki stawowej, iniekcja kortykosteroidów, kość czworoboczna większa, kwas hialuronowy, niestabilność więzadłowa, osteofit, podwichnięcie stawu, proteza stawowa, przykurcz przywiedzeniowy kciuka, reumatoidalne zapalenie stawów, siła chwytu, sklerotyzacja, staw nadgarstkowo-śródręczny, staw siodełkowaty, staw śródręczno-paliczkowy, torbiel kostna, trapeziektomia, unieruchomienie stawu, więzadło skośne przednie, zaostrzenie zapalne, zapalenie błony maziowej, zapalenie stawu kciuka, zapalenie stawu podstawy kciuka, zespół cieśni nadgarstka, zwężenie szpary stawowej