choroba kardiometaboliczna
Choroba kardiometaboliczna to zespół współwystępujących zaburzeń metabolicznych, które zwiększają ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych oraz cukrzycy typu 2. Do głównych komponentów należą: otyłość brzuszna, insulinooporność, dyslipidemia aterogenna, nadciśnienie tętnicze oraz stan prozapalny i prokoagulacyjny.
Patofizjologia choroby kardiometabolicznej opiera się na złożonych mechanizmach, w których kluczową rolę odgrywa trzewna tkanka tłuszczowa, wydzielająca szereg bioaktywnych substancji (adipokin) wpływających na metabolizm glukozy, lipidów oraz funkcję śródbłonka naczyniowego. Insulinooporność stanowi centralny mechanizm łączący poszczególne komponenty tego zespołu.
Diagnostyka choroby kardiometabolicznej obejmuje ocenę parametrów antropometrycznych (obwód talii, BMI), pomiary ciśnienia tętniczego, badania biochemiczne (profil lipidowy, glikemia na czczo, test obciążenia glukozą) oraz markery stanu zapalnego. Stratyfikacja ryzyka sercowo-naczyniowego stanowi istotny element oceny klinicznej pacjenta.
Leczenie ma charakter kompleksowy i obejmuje modyfikację stylu życia (redukcja masy ciała, aktywność fizyczna, dieta śródziemnomorska), farmakoterapię zaburzeń metabolicznych oraz, w wybranych przypadkach, interwencje bariatryczne. Celem terapii jest redukcja globalnego ryzyka sercowo-naczyniowego i zapobieganie powikłaniom narządowym.