zaburzenie czynności psychomotorycznej

Zaburzenie czynności psychomotorycznej to stan kliniczny, w którym dochodzi do nieprawidłowości w zakresie integracji procesów psychicznych i motorycznych. Może objawiać się zarówno spowolnieniem, jak i przyspieszeniem aktywności psychicznej i ruchowej, co wpływa na zdolność pacjenta do wykonywania codziennych czynności.

W obrazie klinicznym zaburzeń psychomotorycznych możemy obserwować spowolnienie psychoruchowe (hipokinezję), które manifestuje się zmniejszoną spontanicznością ruchową, wydłużonym czasem reakcji, spowolnieniem myślenia i mowy. Z kolei pobudzenie psychoruchowe (hiperkineza) charakteryzuje się wzmożoną aktywnością, niepokojem ruchowym, przyspieszonym tokiem myślenia i mowy.

Zaburzenia czynności psychomotorycznych występują w wielu jednostkach chorobowych, szczególnie w zaburzeniach afektywnych (depresja, mania), schizofrenii, zespołach otępiennych, chorobach neurodegeneracyjnych oraz w stanach intoksykacji. Diagnostyka obejmuje szczegółowe badanie neurologiczne, testy neuropsychologiczne oraz często obrazowanie strukturalne i czynnościowe mózgu.

Leczenie zaburzeń psychomotorycznych jest ukierunkowane przede wszystkim na chorobę podstawową i może obejmować farmakoterapię (leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, normotymiczne), psychoterapię oraz rehabilitację neuropsychologiczną. W przypadkach zaburzeń psychomotorycznych związanych z chorobami neurologicznymi kluczowa jest również fizjoterapia i terapia zajęciowa.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl