mieszek łojowo-włosowy
Mieszek łojowo-włosowy to jednostka anatomiczna skóry składająca się z mieszka włosowego oraz przylegającej do niego gruczołu łojowego. Stanowi on strukturę odpowiedzialną za produkcję łoju (sebum) oraz wzrost włosa, pełniąc istotną funkcję w utrzymaniu prawidłowej kondycji skóry.
Gruczoły łojowe wydzielają sebum, które nawilża i chroni skórę przed utratą wody oraz stanowi barierę przed patogenami. Zaburzenia funkcjonowania mieszków łojowo-włosowych są podstawą wielu dermatoz, w tym trądziku pospolitego (acne vulgaris), trądziku różowatego czy łojotokowego zapalenia skóry.
Mieszek łojowo-włosowy jest również miejscem działania hormonów, szczególnie androgenów, które stymulują produkcję łoju. Zwiększona aktywność gruczołów łojowych w okresie dojrzewania jest główną przyczyną powstawania zmian trądzikowych. W diagnostyce i leczeniu chorób skóry związanych z tymi strukturami stosuje się zarówno metody miejscowe, jak i ogólnoustrojowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epiduo 0,1% + 2,5%
Epiduo 0,1% + 2,5% żel to preparat przeciwtrądzikowy zawierający adapalen (0,1%) oraz nadtlenek benzoilu (2,5%), łączący działanie retinoidu miejscowego z silnym efektem przeciwbakteryjnym. Adapalen moduluje keratynizację i różnicowanie komórek naskórka, hamuje odpowiedź zapalną poprzez wpływ na leukocyty wielojądrzaste, przemianę kwasu arachidonowego oraz ekspresję czynników AP-1 i receptorów Toll-podobnych 2. Nadtlenek benzoilu wykazuje bakteriobójcze działanie na Cutibacterium acnes, generując wolne rodniki i wykazując szerokie spektrum działania, także wobec szczepów opornych na antybiotyki, a także działa keratolitycznie. Skuteczność preparatu potwierdzono w dwóch wieloośrodkowych badaniach klinicznych z udziałem 2185 pacjentów (wiek ≥12 lat) z umiarkowanym trądzikiem, gdzie stosowano żel raz dziennie przez 12 tygodni. Epiduo wykazał istotnie wyższą skuteczność niż adapalen lub nadtlenek benzoilu stosowane osobno, z redukcją wykwitów zapalnych o 62,1-62,8%, niezapalnych o 51,2-53,8% oraz łącznej liczby wykwitów o 41-56,3% w porównaniu do podłoża.
adapalen, badanie fototoksyczności, badanie genotoksyczności, Cutibacterium acnes, działanie bakteriobójcze, działanie keratolityczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, keratynizacja, komórka naskórka, kwas arachidonowy, kwas naftalenokarboksylowy, kwas retynowy, leukocyt wielojądrzasty, mediator stanu zapalnego, mieszek łojowo-włosowy, mikrozaskórnik, nadtlenek benzoilu, patogeneza trądziku, profil farmakokinetyczny, receptor Toll-podobny 2, retynoid, trądzik pospolity, wchłanianie przezskórne, właściwość przeciwzapalna, wskaźnik IGA, wykwit niezapalny, wykwit zapalny, zaskórnik - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Epiduo forte 0,3% + 2,5%
Epiduo Forte to preparat miejscowy zawierający adapalen 0,3% oraz benzoilu nadtlenek 2,5%, wykazujący synergistyczne działanie w leczeniu trądziku pospolitego. Adapalen, będący pochodną kwasu naftalenokarboksylowego, moduluje różnicowanie i keratynizację komórek mieszkowych, a także wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie chemotaksji leukocytów, przemiany kwasu arachidonowego oraz ekspresji receptorów Toll-podobnych 2. Benzoilu nadtlenek działa bakteriobójczo na Cutibacterium acnes, wytwarzając wolne rodniki, co skutkuje utlenianiem białek bakteryjnych, a także wykazuje właściwości keratolityczne i złuszczające, wspomagając oczyszczanie mieszków łojowo-włosowych. W badaniu klinicznym 12-tygodniowym z udziałem 503 pacjentów z trądzikiem umiarkowanym i ciężkim, stosowanie Epiduo Forte raz na dobę przyniosło istotne statystycznie zmniejszenie liczby zmian zapalnych (średnio o 27,8, co stanowi 68,7%) i niezapalnych (średnio o 40,5, czyli 68,3%) oraz wyższy odsetek powodzeń (33,7%) w porównaniu do podłoża żelu (11,0%). W populacji z ciężkim nasileniem trądziku (IGA=4) odsetek powodzeń wyniósł 31,9% wobec 11,8% w grupie kontrolnej (p=0,029), co wskazuje na przewagę Epiduo Forte w tej grupie pacjentów.
blizna trądzikowa, Cutibacterium acnes, czynnik AP-1, działanie bakteriobójcze, działanie keratolityczne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, fototyp skóry, kwas arachidonowy, kwas naftalenokarboksylowy, lek przeciwtrądzikowy, leukocyt wielojądrzasty, mediator stanu zapalnego, mieszek łojowo-włosowy, mikrozaskórnik, patogeneza trądziku, receptor jądrowy kwasu retynowego, receptor Toll-podobny 2, skala Fitzpatricka, trądzik pospolity, właściwość przeciwzapalna, zmiana niezapalna, zmiana zapalna